Li-wen Zhang, Wen-ju Wang i Tao Chen
4-letnia dziewczynka zgłosiła się do naszej kliniki dermatologicznej z powodu rumienia i pęcherzy na prawej stopie, utrzymujących się od 4 dni. Nie zgłaszała bólu ani świądu. W wywiadzie nie stwierdzono niedawnej infekcji górnych dróg oddechowych, urazu ani stosowania leków. W badaniu fizykalnym pacjentka była w stanie ogólnym dobrym i bez gorączki; nie stwierdzono powiększenia powierzchownych węzłów chłonnych. Zaobserwowano liczne napięte, wypełnione płynem pęcherze na podłożu obrzękowego rumienia w okolicy stawu śródstopno-paliczkowego palucha prawej stopy oraz na podeszwie (ryc. 1). Liczba leukocytów oraz odsetek neutrofili były prawidłowe. Rozpoznano pęcherzowe dystalne zapalenie palców. Zastosowano nakłucie pęcherzy, miejscowo 5% roztwór powidonu-jodu oraz doustną amoksycylinę. Posiew bakteriologiczny płynu z pęcherzy wykazał później obecność paciorkowca β-hemolizującego grupy A. Zmiany ustąpiły całkowicie w ciągu 10 dni.
Napięte, wypełnione płynem pęcherze na podłożu obrzękowego rumienia (A) w okolicy stawu śródstopno-paliczkowego palucha prawej stopy oraz (B) na podeszwie stopy 4-letniej dziewczynki z pęcherzowym dystalnym zapaleniem palców.
Pobierz rycinę / Otwórz w nowej karcie / Pobierz PowerPoint
**Rycina 1:** Napięte, wypełnione płynem pęcherze na podłożu obrzękowego rumienia (A) w okolicy stawu śródstopno-paliczkowego palucha prawej stopy oraz (B) na podeszwie stopy 4-letniej dziewczynki z pęcherzowym dystalnym zapaleniem palców.
Pęcherzowe dystalne zapalenie palców jest powierzchowną infekcją bakteryjną, najczęściej wywoływaną przez paciorkowca β-hemolizującego grupy A lub gronkowca złocistego (*Staphylococcus aureus*). Zwykle dotyczy dzieci w wieku 2–16 lat¹, ale może występować także u niemowląt i dorosłych. Choroba objawia się napiętymi pęcherzami na rumieniowym podłożu, zlokalizowanymi najczęściej po stronie dłoniowej palców rąk lub stóp, które mogą szerzyć się na stronę grzbietową i obejmować wały paznokciowe, a także dłonie i stopy².
Pacjenci są w dobrym stanie ogólnym, bez gorączki i bez powiększenia węzłów chłonnych. Zmiany rozwijają się w ciągu kilku dni i zazwyczaj nie są bolesne ani swędzące, w przeciwieństwie do pęcherzowego liszajca. Są to zwykle pęcherze jednokomorowe, w odróżnieniu od zanokcicy opryszczkowej³. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić kontaktowe zapalenie skóry, pęcherze pourazowe, oparzenia, rumień wielopostaciowy, ukąszenia owadów oraz pęcherzowe oddzielanie się naskórka (epidermolysis bullosa)⁴. Rozpoznanie potwierdza barwienie metodą Grama oraz posiew bakteriologiczny treści pęcherzy.
W przypadku napiętych pęcherzy zaleca się ich nakłucie sterylną igłą z pozostawieniem pokrywy pęcherza. Można stosować wilgotne opatrunki z miejscowym antybiotykiem. Leczenie obejmuje antybiotykoterapię ogólną skierowaną przeciw paciorkowcom grupy A oraz *S. aureus*. Skuteczne były m.in. amoksycylina, cefaleksyna oraz trimetoprim–sulfametoksazol, a w przypadkach oporności na β-laktamy również amoksycylina z kwasem klawulanowym¹˒²˒⁴˒⁵. Nawrót choroby jest rzadko obserwowany.
