Zaraz po tym, jak mój chłopak mi się oświadczył, byłam w siódmym niebie. Nie mogłam się doczekać, by podzielić się tą nowiną ze wszystkimi, ale moja najlepsza przyjaciółka milczała. Potem, w środku nocy, zadzwonił mój telefon. Jej głos był ledwie szeptem, ale jej słowa uderzyły mnie jak grom: „Nie ufaj mu.” Nagle mój idealny świat zaczął się rozpadać.
Jestem pewna, że wielu z was ma taką najlepszą przyjaciółkę—taką, z którą poszłoby się w ogień i wodę. Taką, która wydaje się, jakbyście znali ją całe życie. Dla mnie tą osobą była Brooke.
Chodziłyśmy na tę samą uczelnię, ale poznałyśmy się dopiero po studiach, na imprezie u wspólnego znajomego.
Od razu złapałyśmy kontakt, wręcz w sposób niemal niepokojący. Jakbyśmy były jedną duszą w dwóch ciałach. Ona rozumiała mnie, a ja ją.
Bez względu na to, jak źle układało się moje życie, wiedziałam, że mam szczęście, bo miałam Brooke.
Zawsze była przy mnie—przy rozstaniach, utracie pracy i każdym załamaniu pomiędzy.
Ale jak wszyscy wiemy, wszystko, co dobre, kiedyś się kończy. Mówią, że prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie, ale ja się z tym nie zgadzam.
Wierzę, że jest odwrotnie—prawdziwy przyjaciel pokazuje swoją prawdziwą twarz w chwilach szczęścia. Tylko ktoś, kto naprawdę cię kocha, potrafi się szczerze cieszyć z twojego szczęścia.
Niestety, moja przyjaźń z Brooke nie przeszła testu szczęścia, ale o tym później.
Moje szczęście miało na imię Jason. Był najlepszym facetem, z jakim kiedykolwiek byłam.
Czułam się przy nim naprawdę szczęśliwa, bezpieczna i spokojna. Ale wszystko zaczęło się psuć, gdy przedstawiłam go Brooke.
Poszliśmy we trójkę do baru. Na pierwszy rzut oka wszystko wydawało się zwyczajne.
Jason zadawał Brooke pytania, ona odpowiadała, pytała go o różne rzeczy, a on żartował.
Ale czułam napięcie od Brooke. Jej uśmiech był trochę zbyt wymuszony, a śmiech nieco za ostry. To były subtelne sygnały, ale znałam ją zbyt dobrze, by tego nie zauważyć.
Kiedy Jason poszedł do łazienki, nachyliłam się do Brooke. Mój głos był cichy, ale pytanie miało swoją wagę. „Co myślisz o Jasonie?”
Brooke nie odpowiedziała od razu. Zakręciła lodem w szklance, obserwując jego ruch. „Nie sądzę, żeby był dla ciebie odpowiedni,” powiedziała.
Jej słowa zabolały. Spodziewałam się uśmiechu, uspokajającego skinienia głową—czegokolwiek, ale nie tego. „Skąd wiesz, kto jest dla mnie odpowiedni?”
Wzruszyła ramionami. „To tylko moje zdanie.”
„To nie fair,” powiedziałam. „Jestem z nim naprawdę szczęśliwa. Myślałam, że ty też się ucieszysz.”
Brooke westchnęła, jej ramiona opadły. „Myślę, że stać cię na kogoś lepszego.”
Pokręciłam głową. „Nie chcę kogoś lepszego. Chcę Jasona.”
Oparła się na krześle, krzyżując ramiona. „Claire, zapytałaś mnie o zdanie. Moje zdanie jest takie, że powinnaś z nim zerwać.”
Nie mogłam uwierzyć w to, co słyszę. „Nie rozumiem. Jesteś zazdrosna?”
Jej usta wykrzywiły się w gorzkim uśmiechu. „Zazdrosna? Myślisz, że chcę twojego życia?”
„Myślałam, że mnie wspierasz,” powiedziałam. „Jesteś moją najlepszą przyjaciółką.”
Parsknęła. To był ostry dźwięk, który do niej nie pasował. „Jestem twoją najlepszą przyjaciółką. Dlatego mówię ci prawdę.”
„Czuję, jakbyś próbowała to wszystko zniszczyć.”
Twarz Brooke stężała. „Wiesz co? Jest późno. Nie chcę przepłacać niani. Muszę wracać do Melanie.”
Rzuciła kilka banknotów na stół i wstała. „Dobranoc, Claire.”
Wiedziałam, że Melanie była z jej mamą, a nie z nianią. Brooke skłamała. Ale dlaczego?
Melanie była córką Brooke. Urodziła ją w ostatnim roku studiów i wychowywała sama.
Brooke była tak wściekła na ojca Melanie za to, że je porzucił, że nigdy nawet nie wymieniała jego imienia. Była niesamowitą samotną matką.
Kiedy Jason wrócił, jego uśmiech zniknął na widok mojej twarzy. „Co się stało?”
Wymusiłam słaby uśmiech. „Możemy już iść do domu?”
Nie naciskał na odpowiedzi. Zapłaciliśmy rachunek i wyszliśmy.
W domu cisza nas otoczyła. Kiedy leżeliśmy w łóżku, Jason odwrócił się do mnie. „Co Brooke o mnie powiedziała?”
Wahałam się, słowa utknęły mi w gardle. „Powiedziała, że nie jesteś dla mnie odpowiedni.”
Nie zareagował. „A ty co myślisz?”
„Powiedziałam jej, że to nieprawda,” odparłam szybko. „Myślę, że jesteś idealny.”
Przyciągnął mnie do siebie. „Może po prostu jest zazdrosna.”
Pokiwałam głową, ale gdzieś w tyle głowy tliła się wątpliwość. A jeśli miał rację?
Każda rozmowa z Brooke była jak burza. Niezależnie od tego, co mówiłam o Jasonie, zawsze znajdowała sposób, by go oczernić. To było wyczerpujące.
Pewnego popołudnia nie wytrzymałam. „Nie rozumiem, dlaczego Brooke nie może się po prostu cieszyć naszym szczęściem.”
Jason westchnął. „Może jest po prostu takim typem osoby. Jest samotną matką. Może zazdrości ci dobrego związku.”
Zacisnęłam wargi. „Nigdy o tym nie pomyślałam.”
„Poza tym ma dziecko na karku,” dodał.
Jego słowa sprawiły, że poczułam się nieswojo. Ale wiedziałam, że też był sfrustrowany.
„Może masz rację,” powiedziałam.
„Więc przestań się z nią kontaktować,” powiedział.
Zawahałam się.
„Zobaczysz, poczujesz ulgę.”
Nie musiałam się starać, by przestać rozmawiać z Brooke. To stało się samo.
A potem Jason mi się oświadczył.
A w nocy zadzwoniła Brooke.
„Nie ufaj mu.”
I nagle wszystko się rozsypało.
