Milena powoli dochodziła do siebie. Kręciło jej się w głowie, w uszach dzwoniło. Poduszki powietrzne niespodziewanie zadziałały w trakcie jazdy, a samochód wylądował w głębokim rowie.
„Czy naprawdę mam tu zamarznąć?” — pomyślała, patrząc na zaśnieżony stok.
W swoich czterdziestu paru latach Milena była znaną bizneswoman, właścicielką biura podróży, mecenasem. Jednak życie prywatne nie ułożyło się. Może dlatego myśl o możliwej śmierci nie budziła w niej silnego strachu. Potem jednak przypomniała sobie zatroskane oczy matki podczas pożegnania i postanowiła walczyć o swoje życie.
Wysiadłszy z auta, Milena zauważyła na śniegu ślady małych stóp oraz napis: „Ciociu, zaraz przyjdę”.
Skąd się wzięła ta historia?
Jeszcze w szkolnych latach Milenę uważano za kujonkę i szarą myszkę. Nikt nie zapraszał jej na urodziny. Sama czuła się niezgrabna i wolała spędzać czas samotnie, z książkami w kącie.
Zmiany zaczęły się wraz z pojawieniem się nowej dziewczynki — pięknej Toni. Szybko została liderką klasy i zaczęła dręczyć Milenę. Koledzy z klasy chętnie wspierali jej szyderstwa.
Na balu maturalnym Milena pojawiła się po raz pierwszy bez okularów — rodzice podarowali jej soczewki kontaktowe. Jej długie, złociste włosy, rozpuszczone zamiast zwykłego warkocza, i zwiewna sukienka przemieniły ją w prawdziwą Kopciuszka. Chłopcy ustawiali się w kolejce, by zaprosić ją do tańca.
Tonia najpierw znosiła to, ale kiedy jej ukochany Danek zaczął interesować się Mileną, nie wytrzymała. Zaczaiła się na koleżankę w toalecie kawiarni.
— Słyszysz, donosicielko! Nie ruszaj mojego Danka, rozumiesz? — powiedziała, chwytając Milenę za szyję tak mocno, że straciła głos, a na skórze pozostały czerwone ślady. Milena milcząco skinęła głową. Na koniec Tonia uderzyła ją w czoło.
Tamtej nocy Milena płakała do rana i obiecała sobie: udowodni tej zarozumiałej osobie, że potrafi coś osiągnąć.
Dokładnie przeanalizowała rynek i doszła do wniosku, że przyszłość należy do turystyki. Po ukończeniu odpowiedniego kierunku pracowała w biurze podróży, potem odbyła kursy online, zdobywając dodatkową wiedzę. Gdy świat ogarnęła epidemia, udało jej się nie tylko utrzymać, ale i rozwinąć własny biznes specjalizujący się w unikalnych podróżach.
A Tonia w tym czasie budowała życie rodzinne. Wyszła za mąż za tego samego Danka, który został policjantem, potem poszedł do akademii MSW. Mieli dwie córki. Ich życie było spokojne i ustabilizowane.
Jednak pewnego wieczoru Tonia przypadkiem zobaczyła w telewizji program o odnoszących sukcesy bizneswoman z regionu.
— Danek! — krzyknęła zaskoczona. — Spójrz na nią!
Mąż wyszedł z kuchni i wpatrzył się w ekran.
— To naprawdę nasza była koleżanka z klasy, Milka? No proszę!
— Patrz, jaka dama z niej wyszła! — wołała Tonia, potrząsając mężem za rękę.
— Tak, była mądra. Nic dziwnego.
— A ja to co, głupia?
— Tonia, uspokój się — próbował ją opanować Danek. — Czemu się denerwujesz? Przecież masz rodzinę, dzieci, wszystko co trzeba…
Ale Tonia jakby się zmieniła. Każde wspomnienie o Milenie wywoływało w niej ciąg czarnych emocji — złość, zazdrość, nienawiść.
„Teraz jasne, dlaczego ta zarozumiała dama nigdy nie pojawiła się na zjeździe absolwentów! — myślała z gniewem. — Ma na to wyższe rzeczy, niż zajmować się nami, zwykłymi szaraczkami.”
Tonia śledziła każde wywiady Mileny, każdy artykuł o niej. Każdy nowy sukces był dla niej powodem do wściekłości.
— Znów rozdaje prezenty sierotom! Przy takich dochodach mogłaby w końcu adoptować dziecko!
— Teraz jeszcze radna miasta! Jasne, mając pieniądze, zawsze się władzy chce!
Danek rozumiał, że jego dawna żona już nie istnieje. Na jej miejscu była inna kobieta, która ciągłą złością przypominała prawdziwą wiedźmę.
Gdy córki dorosły i wyprowadziły się, a małżonkowie oficjalnie rozwiedli, Tonia została zupełnie sama. Jej pragnienie zemsty na Milenie stało się wyjątkowo silne.
Antonina zdobyła nowy adres byłej koleżanki, dowiedziała się, jakim jeździ samochodem. W Wydziale Ruchu Drogowego, gdzie pracowała, była własna stacja obsługi. Wkrótce na szybie Mileny zaczęły pojawiać się dziwne notatki: „Śledzę cię”, „Zapłacisz za wszystko”.
Milena nie wiedziała, kto jej grozi, i zainstalowała kamery samochodowe. Gdy zobaczyła, kto zostawia te absurdalne kartki, od razu znalazła numer Toni i zadzwoniła.
— Cześć, Tonio. Może wytłumaczysz, po co to wszystko robisz? Kamera świetnie cię nagrała.
Tonia odpowiedziała wrogo, ale Milena spokojnie ostrzegła:
— Jeśli powtórzysz coś takiego, zgłoszę to na policję.
Antonina wiedziała, że teraz Milena wie, kto jej grozi, i może na nią donieść. W takim wypadku zostanie zwolniona z pracy.
Im bardziej Tonia się nakręcała, tym bardziej pragnęła, by Milena zniknęła z jej życia. Wtedy postanowiła działać zdecydowanie.
Zaprzyjaźniła się z Siergiejem — mechanikiem w warsztacie, z którego korzystała Milena. Ten chętnie przyjmował od Antoniny miłe przekąski i spędzał z nią wieczory. Wkrótce uwierzył, że jego klientka — „ulubienica” — chce zaszkodzić dawnej przyjaciółce, i przysiągł ją chronić.
Tak powstał plan wywołania wypadku na drodze.
Gdy bizneswoman pojechała w podróż służbową do Biełorecka, by podpisać kontrakt z ośrodkiem narciarskim, w jej samochodzie nagle zapaliły się czujniki poduszek powietrznych. Milena próbowała zwolnić, ale system bezpieczeństwa zadziałał niespodziewanie i straciła panowanie nad autem.
Ślady na śniegu prowadziły w głąb lasu. Milena zastanawiała się, czy iść dalej w szybko zapadających zmierzchach, gdy usłyszała głosy — dziecka i mężczyzny.
— Leży tam w zaspie! — mówiło dziecko. — Stukałam w szybę, ale się nie rusza!
Po chwili z lasu wyszli mężczyzna w średnim wieku i dziewczynka. Nieznajomy ciągnął za sobą duże drewniane sanie.
— Dzień dobry — odezwała się Milena. — To wy podchodziliście do mojego samochodu?
— To byłam ja! — zawołała dziewczynka o wielkich smutnych oczach. — Zbierałam chrust i usłyszałam, że upadłaś. Chciałam pomóc, ale jestem mała, więc pobiegłam po pomoc.
— Dziękuję ci — uśmiechnęła się Milena. — To ty napisałaś: „Ciociu, zaraz przyjdę”?
— Tak! Żebyś nie pomyślała, że cię zostawiłam.
— Jaka odważna jest wasza córka — powiedziała Milena, zwracając się do mężczyzny.
— Nie córka, sąsiadka — poprawiła się dziewczynka. — A Paweł Siergiejewicz to leśniczy. Pokazuje mi, gdzie mogę zbierać chrust. Mieszkam z babcią.
Leśniczy w końcu się przedstawił:
— Mam na imię Paweł. A co pani tu robi?
Milena westchnęła:
— Jechałam do Biełorecka, ale poduszki powietrzne zadziałały podczas jazdy. Teraz nawet nie wiem, jak wyciągnąć samochód ze śniegu.
— Proszę się nie martwić. To droga gruntowa, po prostu śnieg ją zasypał. Przywieziemy sprzęt i wyciągniemy auto. A pani jak się czuje? Nie ucierpiała?
Milena pokręciła głową na boki:
— Boli mnie szyja, trochę kręci się w głowie.
Nie zdążyła dokończyć, gdy znów zawróciło jej się w uszach i straciła przytomność.
W leśniczówce było ciepło i przytulnie. Pachniało gałązkami świerkowymi i ziołami. Na piecu gotował się czajnik.
Kiedy Milena otworzyła oczy, za oknem wiał nocny śnieżycowy wiatr. Paweł siedział przy stole i przeglądał jakieś notatki przy lampce.
— Przepraszam, musiałem sprawdzić pani dokumenty — powiedział, zauważywszy, że gość się ocknął. — Próbowałem wezwać karetkę, ale zasięg jest słaby. Poza tym jest zamieć — nikt do nas nie dojedzie.
Nalał gorącej wody do zaparzacza, a w pokoju rozszedł się zapach ziołowej herbaty.
— Wygląda na to — wskazał na notatki — że powinna pani poleżeć i unikać ruchu. Rano spróbuję iść do punktu medycznego — może tam jest zasięg.
— Jest pan lekarzem? — zapytała Milena.
— Nie, byłem trenerem. Już nie, niestety. Kilka lat temu jedna z moich uczennic nieszczęśliwie skoczyła z wieży, złamała szyję i zmarła. Po tym zdarzeniu wycofałem się z życia publicznego, żeby nikogo nie widzieć. Zostałem wykładowcą w technikum leśnym, ale nadal nie mogę sobie wybaczyć tamtej tragedii, choć nikt mnie za nią nie wini.
Milena słuchała samotnego mężczyzny i niepostrzeżenie zaczęła czuć do niego sympatię i zaufanie. Ostatnio żyła w pewnym dziecięcym przekonaniu, że każdy człowiek powinien objechać cały świat — inaczej jego życie nie ma sensu.
Ale Paweł dobrowolnie odszedł od hałaśliwego świata i było widać, że mu go nie brakuje.
— Co pan czytał, gdy spałam? — zapytała Milena.
— Stare notatki. Kiedyś chciałem zostać lekarzem sportowym…
Wtedy z komina rozległ się przenikliwy gwizd, który sprawił, że Milena się podniosła.
— Ale śnieżyca! Pewnie już w ogóle nie widać mojego samochodu.
— Samochód zdążyliśmy zaciągnąć na podwórze. Nawet jeśli zasypie go śnieg, szybko odkopiemy — uspokoił ją Paweł z uśmiechem. — Jest już wieczór, czas na kolację. Pomogę pani zjeść.
Następnego ranka, gdy za oknem pojawiło się oślepiające słońce, ktoś zapukał do drzwi. To była Natasha z miską przykrytą lnianą ściereczką.
— Babcia ugotowała kaszę — powiedziała dziewczynka. — Kazała przekazać, że bardzo się panią martwi.
— A gdzie twoja mama? — zapytała Milena.
— Mama pracuje w mieście, a tata zostawił nas, gdy byłam bardzo mała. Babcia mnie przygarnęła, a on nigdy nie odwiedził.
— Do jakiej szkoły chodzisz?
— Zawożą nas do sąsiedniej wioski. Dziś jednak autobus nie przyjedzie — drogi zasypane, nie udało się odśnieżyć.
— Muszę zadzwonić do domu… — zmartwiła się Milena. — Rodzice pewnie się niepokoją.
— Zasięg jeszcze nie wrócił. W nocy zgasło też światło. Wygląda na to, że ta zła pogoda potrwa długo. Pójdę do wioski, spróbuję zorganizować wezwanie karetki. A ty, Natasha, jeśli możesz, zostań z ciocią.
— Ojej, wujku Pash, nie mogę! Babcia prosiła o pomoc w domu — dziś nie czuje się dobrze.
Dziewczynka wybiegła, a Milena miała nadzieję, że wkrótce pojawi się zasięg.
Tymczasem kanały informacyjne podały sensacyjną wiadomość: zaginęła radna miejska, znana bizneswoman i mecenas Milena Polozowa.
Tonia i wspólnik cieszyli się. W ich okolicy drogi były głównie górskie, więc według nich „Milka na pewno wypadła do jakiegoś wąwozu — już nie będzie więcej rzucać się w oczy swoimi wystąpieniami”.
Antonina radośnie nakryła do stołu, a Siergiej nawet wziął wolne z pracy, by uczcić „udane przedsięwzięcie”.
Lecz nie minęły dwie godziny, gdy telefon mechanika zadzwonił. Dzwonili z pracy.
— Sierioża, kto wczoraj obsługiwał samochód Polozowej? — zapytał szef surowo. — Co tam robiłeś?
Siergiej spanikował:
— Nic szczególnego, Wasilij Pietrowicz. Chciałem tylko sprawdzić, czy młody Igor coś nie namieszał.
— A po co tam w ogóle grzebałeś?
— Samochód poważny, trzeba było sprawdzić komputer pokładowy — odpowiedział Siergiej, patrząc groźnie na Antonię.
Gdy szef powiedział, że rodzice Mileny przyjechali z policją i chcą wiedzieć, kto podchodził do auta, mechanik dodał:
— Sierioża, nie wyjeżdżaj z miasta.
— Mamy problem! Kamery nagrały mnie, jak grzebałem w komputerze! Jeśli policja zacznie naciskać, nie wytrzymam! — warknął Siergiej przez zęby.
— Chciałabym wiedzieć, co się z nią stało, z tą twoją suką! — wymamrotała Tonia.
— Może nic poważnego się nie stało! — próbowała się bronić. — Poduszki po prostu zadziałały, może wpadła w poślizg… W takie śnieżyce wiele samochodów stoi!
— Przestań! Jeśli będzie problem, powiem, że to ty mnie namówiłaś! — ostrzegł Siergiej.
— Sierioża, co ty! Ja cię do niczego nie namawiałam! — ale para już rozumiała, że sprawa robi się poważna.
Tonia postanowiła zniknąć i zaczęła pakować rzeczy.
Milena czekała na powrót Pawła z wioski. Udało mu się przez telefon stacjonarny umówić z karetką. Gdy lekarze usłyszeli, kto ucierpiał, obiecali wysłać helikopter, by przetransportować Milenę do szpitala miejskiego.
Nagle znowu rozległo się znajome pukanie. Na progu stała zdenerwowana Natasha.
— Wujku Pash! Babcia upadła przy piecu, nie może wstać!
Paweł pobiegł do sąsiadki. Anna Fiodorowna leżała na podłodze, ciężko oddychając. Nie mogła połknąć lekarstwa.
Gdy helikopter wylądował na polanie za domem, leśniczy od razu poinformował lekarzy, że w sąsiednim domu też jest ciężko chora osoba. Milena szybko została zabrana do ambulansu.
W szpitalu Milena otrzymała najlepszą opiekę. Po kilku dniach trafiła na rehabilitację. Paweł często ją odwiedzał, a Natasha przynosiła drobne prezenty.
Tymczasem Tonia została zatrzymana przez policję za próbę wywołania wypadku.
W końcu Milena postanowiła wybaczyć dawnej koleżance. Przecież zawiść i nienawiść nie przyniosły nikomu nic dobrego.
Dziś Milena prowadzi firmę, pomaga potrzebującym i z uśmiechem wspomina, jak z „szarej myszki” stała się silną, pewną siebie kobietą.
