Wychowałam się w domu dziecka i zostałam rozdzielona z moją młodszą siostrą, gdy miałam osiem lat. Przez trzydzieści lat zastanawiałam się, czy ona wciąż żyje—aż do momentu, gdy zwykła podróż służbowa i przypadkowa wizyta w supermarkecie zmieniły wszystko.
Mam na imię Elena. Kiedy miałam osiem lat, obiecałam mojej siostrzyczce, że ją odnajdę.
Potem przez trzydzieści dwa lata ponosiłam porażkę.
Ja i Mia dorastałyśmy w domu dziecka. Nie miałyśmy rodziców, zdjęć ani pocieszającej historii o kimś, kto po nas wróci. Tylko dwa wąskie łóżka w zatłoczonym pokoju i cienką teczkę z ledwie kilkoma informacjami. Stałyśmy się dla siebie całym światem.
Chodziła za mną wszędzie—ściskała moją rękę na korytarzach, wpadała w panikę, gdy budziła się i mnie nie widziała. Nauczyłam się zaplatać jej włosy palcami. Nauczyłam się podkradać dodatkowe bułki, nie dając się złapać. Nauczyłam się, że jeśli uśmiecham się grzecznie i odpowiadam „jak trzeba”, dorośli traktują nas lepiej.
Nie marzyłyśmy o wielkich rzeczach. Marzyłyśmy tylko o tym, by odejść razem
