Kiedy najlepsza przyjaciółka Oakley, Sophie, wciąga ją w organizację przyjęcia zaręczynowego, Oakley chętnie pomaga – aż do momentu, gdy wydarzenie zamienia się w koszmar zdrady. Skonfrontowana z niewiernym byłym chłopakiem w publicznych oświadczynach zaaranżowanych przez Sophie, Oakley musi zmierzyć się z pytaniami o lojalność, miłość i własną wartość.
Przyjaźnie to skomplikowana sprawa. Sophie i ja nie byłyśmy typowymi najlepszymi przyjaciółkami z bajek, które robią wszystko razem. Nasza relacja opierała się raczej na wątłych fundamentach rywalizacji w liceum – konkurowałyśmy o oceny, sukcesy sportowe, a nawet uwagę na imprezach.
Ale gdzieś po drodze znalazłyśmy wspólny język. Na studiach to jej ufałam bezgranicznie, to ona zawsze miała moje plecy.
A przynajmniej tak mi się wydawało.
Kiedy Sophie zadzwoniła kilka tygodni temu, jej głos aż kipiał z ekscytacji przez telefon.
„Oakley! Ryan i ja organizujemy małe przyjęcie zaręczynowe” – powiedziała, robiąc dramatyczną pauzę. „To będzie niespodzianka. Nikt jeszcze o tym nie wie, nawet Ryan. No, nie o zaręczynach, tylko o przyjęciu. Więc potrzebuję twojej pomocy.”
„Oczywiście, Sophie” – odpowiedziałam szczerze uradowana. „Gratulacje, kochana!”
Ryan był cudownym facetem, a Sophie zasługiwała na kogoś, kto traktowałby ją dobrze i zawsze stawiał na pierwszym miejscu.
„Ale to ma być coś niewielkiego” – dodała szybko. „Chcę, żeby było przytulnie i kameralnie, wiesz? Tylko nasi najbliżsi. Wyślę zaproszenia, jak już będziesz gotowa z ich przygotowaniem. Jesteś świetna w organizacji takich wydarzeń. Możesz się tym zająć?”
Nie wahałam się ani chwili. Uwielbiałam planowanie przyjęć.
„Oczywiście” – powiedziałam. „Po prostu powiedz mi, czego dokładnie chcesz i co jest dla ciebie najważniejsze.”
Przez kolejne tygodnie zauważyłam, że w zwykle gadatliwym tonie Sophie pojawił się dziwny, spięty akcent. Była nerwowa i wymijająca, gdy pytałam o szczegóły.
„Nie chcę zapeszać” – śmiała się nerwowo.
„Zapeszać co?” – zapytałam. „Wszystko jest już zaplanowane. Muszę tylko złożyć ostateczne zamówienie na tort i wszystko będzie dopięte na ostatni guzik. Nie ma co zapeszać, Sophie. Wszystko będzie idealnie.”
„Lepiej dmuchać na zimne…” – odparła z wymuszonym uśmiechem.
Uznałam to za zwykłe przedimprezowe zdenerwowanie. Zawsze była trochę dramatyczna, ale uważałam to za część jej uroku. Nie dopytywałam.
W piątkowy wieczór spędziłam godziny, dekorując ogród różowo-złotymi balonami, lampkami i kwiatowymi aranżacjami. Miejsce wyglądało jak scena z romantycznego filmu.
Sophie zapiszczała z zachwytu, kiedy zobaczyła efekt.
„To dokładnie to, co sobie wymarzyłam!” – zachwycała się. „Dziękuję, Oak. Jest idealnie. Po prostu idealnie.”
Kiedy nadeszła sobota, zapakowałam ostatnie pudełko balonów w kształcie serc do samochodu, podekscytowana, że zobaczę reakcję Ryana. Był w delegacji od czwartku i miał wejść prosto na niespodziewane zaręczyny.
Już to widziałam oczami wyobraźni:
Zaskoczoną twarz Ryana, radość w oczach Sophie, ciepło wspólnego świętowania jej szczęścia, otoczonego najbliższymi.
Ale kiedy weszłam do sali, moja ekscytacja zmieniła się w lodowaty ciężar.
Jason, mój były chłopak, stał w centrum salonu, otoczony wazonami z kwiatami i różowo-złotymi balonami.
Był ubrany w garnitur i trzymał w dłoni małe, welurowe pudełko z pierścionkiem. Na jego twarzy rozciągał się uśmiech – ten sam, który kiedyś mnie oczarował, a teraz przyprawiał mnie o mdłości.
„Niespodzianka!” – zapiszczała Sophie, podbiegając do mnie z szerokim uśmiechem. „Jason planował to od tygodni! I pomyśleliśmy, kto lepiej zajmie się dekoracjami niż ty? Czy to nie romantyczne?”
Wpatrywałam się w nią, a kolejne elementy układanki zaczęły wskakiwać na swoje miejsca.
To nie było przyjęcie zaręczynowe Sophie i Ryana.
To były oświadczyny Jasona.
Jasona.
A ja – nieświadomie – pomogłam wszystko udekorować i przygotować.
„Co to, do cholery, jest?” – wyszeptałam drżącym głosem, czując, jak uginają się pode mną kolana.
Jason podszedł bliżej, emanując tą samą pewnością siebie, która kiedyś mnie do niego przyciągnęła.
„Wiem, że schrzaniłem” – zaczął, jakby to było jakieś małe potknięcie. „Ale zmieniłem się, Oakley. Jesteś dla mnie tą jedyną. Chcę spędzić resztę życia, udowadniając ci to.”
Mój umysł oszalał.
Jason, który zdradził mnie ze współpracownicą, sprawił, że zwątpiłam w swoją wartość i porzucił mnie jednym SMS-em po tygodniach milczenia, teraz myślał, że ta publiczna szopka wszystko naprawi?
Spojrzałam na Sophie, rozpaczliwie szukając wyjaśnienia.
„Wiedziałaś, co mi zrobił” – powiedziałam, mój głos się załamał. „Wiedziałaś, Sophie.”
Wzruszyła ramionami, uśmiechając się tak, jakby właśnie nie zdradziła mojej przyjaźni.
„Każdy popełnia błędy. Poza tym, teraz jest poważny. Jest gotów się zaangażować, Oak. Czy to nie to, czego zawsze chciałaś? Czy to nie jest najważniejsze?”
Poczułam, jak z płuc uchodzi mi całe powietrze.
Sophie zawsze była impulsywna, ale to… to było coś innego.
„Myślałaś, że to było w porządku?” – zapytałam.
„To wielki gest, Oakley!” – powiedziała radośnie. „Myślę, że kiedyś mi za to podziękujesz.”
Wtedy pojawił się Noah – jedyna osoba, której mogłam ufać.
„Co się tu dzieje?” – zapytał, patrząc na mnie z troską.
„Nie chcę tego” – wyszeptałam.
„Więc chodźmy” – powiedział bez wahania.
Chwycił moją dłoń i wyprowadził mnie z tego koszmaru.
I tak zaczęła się nowa historia – ta, w której byłam kochana bez bólu i zdrady.
A Sophie?
Już nie istniała w moim świecie.
