Zaśmiał się, a jego oczy zmrużyły się uroczo w kącikach.
– W takim razie lepiej odsunę te inne papiery, zanim zdecydujesz się zafundować im też kąpiel w kawie.
Zaśmialiśmy się razem, a ja od razu go polubiłam.
Siedzieliśmy i rozmawialiśmy przez godziny. Był zabawny, czarujący i przyjemnie naturalny. Powiedział mi, że pracuje w logistyce dla małej firmy, a ja opowiedziałam mu o mojej pracy w marketingu. Zero popisów, żadnych udawanych gestów. Po prostu swobodna rozmowa, przy której czułam, jakbym znała go od zawsze.
– Wiesz – powiedział, mieszając swoją drugą kawę – zazwyczaj nienawidzę, gdy ktoś wylewa na mnie napoje, ale tym razem mogę zrobić wyjątek.
Uniosłam brew. – Tylko tym razem?
– Cóż, zależy, ile jeszcze razy planujesz mnie zaatakować napojami.
I tak to wszystko się zaczęło.
Od początku Jack nalegał, żebyśmy spotykali się u niego. Uznałam, że to przez moją współlokatorkę, która była maniaczką czystości i nie znosiła gości, więc nie zadawałam pytań. Ale jego mieszkanie? Cóż… powiedzmy, że miało swój charakter.
To była maleńka, słabo oświetlona kawalerka w starym budynku na kiepskiej dzielnicy. Ogrzewanie miało własną osobowość – działało tylko wtedy, gdy miało na to ochotę.
Kanapa była starsza niż my oboje razem wzięci, trzymała się na słowo honoru, łatki i taśmę klejącą. A kuchnia? Istny ewenement. Miał tylko jedną kuchenkę elektryczną, bo kuchenka gazowa „lubiła robić sobie wolne”.
– Ta kanapa to zdecydowanie najlepsza rzecz w tym mieszkaniu – powiedział dumnie pewnej nocy. – To właściwie luksusowy materac w przebraniu.
Usiadłam i natychmiast poczułam, jak sprężyna wbija mi się w kręgosłup. – Jack, to coś próbuje mnie zamordować.
Tylko się roześmiał. – Daj jej szansę. W końcu ją polubisz.
– Jak pleśń? – zażartowałam, przesuwając się, żeby uniknąć kolejnego ataku sprężyny.
– Ej, bądź miła dla Marthy.
Zmierzyłam go wzrokiem. – Nazwałeś swoją morderczą kanapę Martha?
– Oczywiście! Jest częścią rodziny – powiedział, klepiąc podłokietnik z czułością. – Poza tym była ze mną w trudnych chwilach. Kolacje z zupek chińskich, nocne maratony filmowe…
– A propos kolacji… – rzuciłam sceptyczne spojrzenie na kuchenkę. – Jak ty w ogóle przeżywasz, mając tylko to coś?
Wzruszył ramionami, uśmiechając się z lekkim zakłopotaniem. – Można by się zdziwić, co da się ugotować na jednym palniku i zdeterminowaniu. Chcesz zobaczyć moją specjalność? Robię mistrzowskie instant ramen z jajkiem na wierzchu.
– No proszę, luksus – zaśmiałam się, ale moje serce zmiękło na widok tego, jak potrafił sprawić, że nawet najprostsze rzeczy wydawały się wyjątkowe.
Nie byłam w tym związku dla luksusu. Nie zależało mi na drogich kolacjach ani apartamentach w wieżowcach. Lubiłam Jacka za to, kim naprawdę był. I mimo jego wątpliwych warunków mieszkaniowych – byłam szczęśliwa.
### Przeskok do naszej pierwszej rocznicy…
Byłam podekscytowana. Jack zaplanował niespodziankę, więc spodziewałam się czegoś uroczego… może domowej kolacji, świeczek z dyskontu i komedii romantycznej, którą będziemy razem wyśmiewać.
– Zamknij oczy, jak otworzysz drzwi – zawołał zza drzwi mojego mieszkania. – Zero podglądania!
– Jeśli znowu przynosisz mi roślinę od tego podejrzanego ulicznego sprzedawcy, to przysięgam…
Nie spodziewałam się jednak zobaczyć Jacka nonszalancko opierającego się o luksusowy, absurdalnie drogi samochód. Taki, jakie widuje się tylko w filmach albo w garażach CEO z prywatnymi odrzutowcami.
Uśmiechnął się i podał mi bukiet czerwonych róż. – Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy, kochanie.
Zamrugałam. Potem spojrzałam na samochód. Potem znowu na niego. – Czyj to samochód?
Zaśmiał się, drapiąc się po karku. – Mój.
Parsknęłam śmiechem. – Nie no, serio.
Nie zaśmiał się razem ze mną.
I wtedy padła bomba.
Przez cały rok Jack mnie „testował”. Nie był zwykłym logistykiem ledwo wiążącym koniec z końcem. Był spadkobiercą wielomilionowej rodzinnej firmy. Mieszkanie było udawane. Wynajął tanie lokum specjalnie po to, żeby upewnić się, że nie jestem z nim dla pieniędzy.
Patrzyłam na niego w osłupieniu. – Przepraszam… CO?!
– Wiem, że to brzmi szalenie – powiedział, przeczesując włosy ręką. – Ale musisz zrozumieć… W każdym wcześniejszym związku, kiedy dziewczyny dowiadywały się o kasie, wszystko się zmieniało. Nagle nie byłem już po prostu Jackiem. Byłem Jackiem-z-trust-fundem.
– Więc uznałeś, że udawanie biedaka to dobre rozwiązanie? – Skrzyżowałam ręce, próbując to ogarnąć.
– Kiedy tak to ujmujesz, brzmi trochę…
– Szalenie? Manipulacyjnie? Jak z kiepskiego romansu?
Jack westchnął, wyglądając na nieco zestresowanego. – Musiałem się upewnić, że kochasz mnie za… MNIE. – Wyciągnął z kieszeni małe, aksamitne pudełeczko. – I teraz już wiem.
A potem, prosto na chodniku, uklęknął przede mną.
– Giselle – spojrzał na mnie swoimi niemożliwie niebieskimi oczami. – Wyjdziesz za mnie?
Większość ludzi pewnie krzyknęłaby „TAK” i rzuciła mu się w ramiona. Ale ja miałam swój sekret.
Uśmiechnęłam się, wyciągnęłam kluczyki z jego ręki i powiedziałam:
– Daj mi poprowadzić. Jeśli to, co ci pokażę, cię nie przerazi, wtedy moja odpowiedź brzmi tak.
Jack wyglądał na zdezorientowanego, ale podał mi kluczyki. – O…kay?
– Zaufaj mi – powiedziałam z uśmiechem. – Nie tylko ty masz tajemnice.
Nie miał pojęcia, co go czeka.
