Rozejrzałem się, biorąc pod uwagę wyczekujące twarze naszych gości, starannie dobrane dekoracje i ciepły blask świec. To była idealna romantyczna scena ślubna.
Wszystko było dokładnie takie, jakie powinno być.
A jednak… nie byłem zdenerwowany. Nawet odrobinę.
Nie pamiętam, kiedy usiadłem.
Jeszcze chwilę temu stałem przy oknie mojego apartamentu, wpatrując się w panoramę miasta. A teraz siedziałem na kanapie, z głową w dłoniach, próbując oddychać.
Elena siedziała naprzeciwko mnie, milcząc, czekając. Jej słowa wciąż brzmiały w mojej głowie. W kółko, jak piosenka, której nie da się wyłączyć.
— Widziałam ją, Max. Z nim. Nie szukałam tego, przysięgam! Ale ich widziałam.
— I jesteś pewna? Elena, musisz być pewna. — Mój głos brzmiał obco, jakbym nie rozpoznawał samego siebie.
— Max, nie byłoby mnie tu, gdybym nie była pewna — powiedziała.
Pokój nagle stał się za mały. Mój apartament, jeszcze niedawno pełen prezentów ślubnych, planów rozsadzenia gości i ekscytacji, teraz przypominał więzienną celę. Chciałem uciec. Uciec od tej rozmowy.
Jak Sofia mogła mnie zdradzić?
— Powiedz mi wszystko — powiedziałem.
Elena zawahała się na moment. Potem wyprostowała plecy i spojrzała mi w oczy z wyrazem współczucia.
— Byłam w tej nowej kawiarni, tej, co szczyci się byciem wegańską. Odbierałam kawę, gdy zobaczyłam Sofię siedzącą przy stoliku w rogu.
Zawahała się.
— Nie była sama, Max.
— Kto to był? — zapytałem.
— Nie znam jego imienia, ale wyglądał znajomo. Może jeden z jej znajomych. Wiem, że go już gdzieś widziałam. Ale wiem też, jak na nią patrzył, Max. I wiem, jak ona patrzyła na niego.
— To jeszcze nic nie znaczy, Elena — powiedziałem.
— Dotknęła jego twarzy, szepnęła coś… a potem to ona się nachyliła pierwsza, Max. I wtedy się pocałowali.
Przez krótką, żałosną chwilę niemal przekonałem samego siebie, że to nieporozumienie. Pomyłka. Ale Sofia nie była nierozważna. Była wyrachowana.
Nie pozwoliłaby, by ktoś pocałował ją publicznie, gdyby nie była pewna, że nikt jej nie przyłapie. Że to ona ma całą kontrolę.
— Max, wiem, że to boli — powiedziała Elena. — Ale zrobiłam zdjęcie. Wiedziałam, że będziesz potrzebował dowodu.
— Pokaż mi — powiedziałem, czując, jak moje serce rozpada się na kawałki, gdy spojrzałem na telefon Eleny.
Zamrugałem, wpatrując się w swoje dłonie. Czułem się… oderwany od rzeczywistości.
— Powiedziała, że mnie kocha — wyszeptałem. — Do ślubu zostało 72 godziny, Elena. Co mam teraz zrobić? Odwołać wesele?
— W żadnym wypadku! — powiedziała Elena. — Daj jej nauczkę!
Podniosłem głowę i po raz pierwszy od początku tej rozmowy spojrzałem na nią z czystą, lodowatą wściekłością.
— Nie ujdzie jej to na sucho.
Elena nie wyglądała na zaskoczoną.
— Co zamierzasz zrobić? — zapytała.
Coś zimnego osiadło w mojej piersi. Podszedłem do okna. Poczułem absolutną jasność myśli. Poprawiłem krawat, jakbym już podjął decyzję.
— Pozwolę jej mieć jej wielki dzień — powiedziałem. — Ale nie w taki sposób, jak sobie zaplanowała.
Powoli, złośliwy uśmiech pojawił się na ustach Eleny.
— Powiedz, czego potrzebujesz, bracie — powiedziała. — Zrobię wszystko, co będzie trzeba.
-Muzyka ucichła, sygnalizując wejście pierwszej druhny.
Kiedy kolejno wchodziły, w tłumie gości rozeszła się fala niepokoju. Pomieszczenie, jeszcze przed chwilą pełne cichych rozmów, nagle się zmieniło.
Druhny były ubrane na czarno. Jakby na pogrzeb.
Nie miały na sobie pastelowego błękitu, który chciała Sofia. Nie wybrały delikatnych odcieni dopasowanych do zaproszeń i kwiatowych dekoracji.
Nie.
Były w czerni.
Jedna po drugiej szły naprzód, ich twarze nie wyrażały żadnych emocji. Czarne suknie ostro kontrastowały z białymi płatkami kwiatów rozsypanymi wzdłuż alejki.
I wtedy zaczęły się szepty.
Sofia i ja pochodziliśmy z tradycyjnych rodzin, więc druhny w czerni były ogromnym skandalem. Kilka głów zwróciło się ku sobie zdezorientowanymi spojrzeniami.
„To takie niepomyślne, Max!” — niemal słyszałem wrzask mojej matki.
„To zły omen” — wyobrażałem sobie głos mojej babci.
Utrzymałem wzrok nieruchomy, patrząc, jak moja siostra, Elena, zajmuje swoje miejsce. Spojrzała na mnie i, tak subtelnie, że nikt inny tego nie zauważył, puściła mi oczko.
Wypuściłem powietrze powoli.
Tak.
Wszystko poszło dokładnie zgodnie z planem.
Wtedy drzwi na końcu sali się otworzyły.
Sofia weszła do środka, promienna. Muszę przyznać, wyglądała absolutnie oszałamiająco. Prawdziwa wizja w bieli.
Zrobiła pierwszy krok do sali… i zamarła.
Jej uśmiech pozostał na twarzy, gdy spojrzała na tłum, oczekując radości, ekscytacji i ciepła świętowania.
Zamiast tego zobaczyła czarne suknie.
I jej wyraz twarzy się zmienił.
Oczy przeskakiwały z jednej druhny na drugą, widząc mroczne sylwetki, posępną atmosferę i szepty rozchodzące się wśród gości.
Kolor odpłynął z jej twarzy.
Otworzyła usta, jakby chciała coś powiedzieć, ale żadne słowa nie padły. Ścisnęła bukiet w dłoni. Wiedziała, że coś jest nie tak.
Gdy dotarła do mnie, jej dłonie drżały.
Jej palce były zimne.
— Co tu się dzieje, Max? Dlaczego zmieniły sukienki? Co do cholery?! Zrujnowały całą estetykę!
Uśmiechnąłem się do niej. Ale nie było w tym ciepła.
— Och, nie wiesz? — zapytałem, wystarczająco głośno, by wszyscy usłyszeli.
Zapadła cisza.
