**Mężczyzna wybuchł złością na swoją żonę w Walentynki, oskarżając ją o bycie kiepską gospodynią domową, i w gniewie wyrzucił jej prezent. Żałował jednak swojej decyzji, gdy tego samego dnia na ich progu pojawił się nieznajomy.**
Cora spędziła poranek w bańce szczęścia, zaskoczona, jak radosna się czuje. Siedziała w salonie, odhaczając zadania z listy rzeczy do zrobienia na wieczór, rumieniąc się i wyobrażając sobie, jak bardzo Eric ucieszy się, gdy zobaczy niespodziankę walentynkową, którą dla niego przygotowała.
Cora poznała Erica po raz pierwszy na konferencji biznesowej w Teksasie. Oboje byli sierotami wychowanymi w rodzinach zastępczych i marzyli o tym, by pewnego dnia mieć dużą, szczęśliwą rodzinę.
Na szczęście wszystko potoczyło się szybko – po kilku randkach wzięli ślub, a dwa lata później powitali na świecie trojaczki.
Jednak napięcie zaczęło narastać, gdy Cora musiała zająć się dziećmi, a Eric został głównym żywicielem rodziny.
Eric dawał z siebie wszystko, by utrzymać pięcioosobową rodzinę, co wiązało się z ogromnym stresem i poczuciem winy, że nie może poświęcać rodzinie tyle czasu, ile by chciał. Co gorsza, nie miał zbyt wielu wolnych weekendów, a mimo wszystko nie udawało się zaoszczędzić pieniędzy pod koniec miesiąca.
W rezultacie od lat nie wybrali się na wakacje ani nie zjedli w ekskluzywnej restauracji – nawet w wyjątkowe dni. Eric był zdeterminowany, by oszczędzać każdy grosz, a Cora doskonale to rozumiała, dlatego nigdy nie marnowała pieniędzy i wydawała je rozsądnie.
Nawet w Walentynki włożyła starą czerwoną sukienkę, którą Eric podarował jej na ich pierwszą rocznicę ślubu. Była już trochę niemodna, ale miała dla niej wartość sentymentalną i pozwalała uniknąć zbędnych wydatków, więc nie miała nic przeciwko, by założyć ją na tę okazję.
Kiedy zorientowała się, że już prawie czas na powrót Erica do domu, szybko nakryła stół dla dwojga – z jego ulubnym czerwonym sernikiem, który starannie upiekła w kształcie serca – butelką wina, kilkoma innymi daniami, które przygotowała, i prezentem obok jego talerza – czymś, co najbardziej ją ekscytowało.
„Idealnie!” – pomyślała, rozstawiając pachnące świece w pokoju i zapalając lampki. Pół godziny później zadzwonił dzwonek do drzwi – Eric wrócił do domu.
– Wszystkiego najlepszego z okazji Walentynek, kochanie! – powiedziała, całując go w policzek i prowadząc do środka.
Kiedy Eric wszedł do pokoju, był zdezorientowany na widok zastawionego stołu, świec i płatków róż prowadzących od drzwi do stołu. – Co ty, do cholery, zrobiłaś, Cora? Jesteśmy jakimiś głupimi nastolatkami? – wybuchnął, ogarnięty nagłym gniewem.
Uśmiech Cory zniknął natychmiast, gdy Eric zapalił wszystkie światła i spojrzał na nią ze złością. – Kochanie! Co się dzieje? Jesteś czymś zdenerwowany? Coś się stało w pracy?
**Kiedy jesteśmy wściekli, tracimy zdolność trzeźwego myślenia.**
– Serio? – wrzasnął. – Po to zapieprzam całymi dniami? Żebyś mogła trwonić wszystko na jakieś bzdury?!
– Och, Eric! Uspokój się! Nie przesadziłam! Składniki trochę kosztowały, ale to naprawdę nie było dużo – powiedziała łagodnie, prowadząc go do stołu. – Usiądź, proszę, i powiedz, jak ci smakuje?
Eric był wściekły. Właściwie to był wściekły do granic. Wziął kęs spaghetti aglio e olio i natychmiast je wypluł na stół. – Co to za syf? A ten sos smakuje jak gówno! – krzyknął tak głośno, że obudził trojaczki, które spały w swoim pokoju.
– Eric! – krzyknęła Cora. – Co z tobą?! Dzieci… właśnie je uśpiłam, a ty je obudziłeś!
– I co z tego? To też moja wina? Cora, ja haruję cały dzień, a ty siedzisz w domu i bawisz się z dziećmi! I co to w ogóle jest? – warknął, chwytając pudełko z prezentem. – Prezent? – rzucił nim o podłogę i spojrzał na nią z pogardą. – Nie jestem dzieciakiem, żeby podniecać się czymś takim, okej? Widziałaś kuchnię? Wiesz, czemu jest zawalona naczyniami? Już ci mówię – bo byłaś zbyt zajęta robieniem tej tandety, żeby zająć się domem!
– Jesteś niemożliwy, Eric! Nie wierzę, że jesteś tym samym człowiekiem, w którym się zakochałam i za którego wyszłam! Nie możesz… ugh, zostaw mnie… – mruknęła, odchodząc do pokoju dzieci. Płacz jednak nie ustawał, co jeszcze bardziej zirytowało Erica.
– Czemu te dzieci nadal płaczą? Nie jesteś przypadkiem idealną gospodynią i matką? Naucz się chociaż czegoś robić porządnie, Cora! – wrzasnął z salonu.
Słysząc te obelgi, Cora wybiegła z pokoju wściekła. – Płaczą, bo muszę zmienić pieluchy, ale nie mamy ich w domu! Więc zamknij się i zajmij się nimi, dopóki nie wrócę! Sklep jest kawałek stąd, więc to potrwa! – krzyknęła, wychodząc z domu i trzaskając drzwiami.
– Ta, jasne! A potem się nazywasz gospodynią domową i siedzisz w domu… – burczał dalej Eric, idąc do pokoju dzieci.
Minęła prawie godzina. Dzieci nadal płakały, a Cora nie wracała. – Co się z tobą dzieje, Cora? – jęknął, idąc po telefon, by do niej zadzwonić. – Nie wierzę, że tak długo zajmuje ci kupienie paczki pieluch!
Nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. – No nareszcie! Cora, ile można… – zaczął mówić, ale zamilkł, widząc na progu policjanta.
– Czy mieszka tu Cora?
– Tak?
– Pan jest… jej mężem? – Policjant chrząknął nerwowo.
Eric skinął głową.
– Przykro mi to mówić, ale pańska żona zginęła w wypadku samochodowym. Musi pan pojechać z nami i zidentyfikować ciało. Znaleźliśmy jej adres na prawie jazdy.
Eric zamarł, a jego twarz pobladła. Policjant zajrzał do środka i zauważył romantycznie zastawiony stół. Przez moment obwiniał siebie za przekazywanie tak tragicznych wieści, ale nie miał wyboru.
Drżąc ze wstrząsu, Eric zadzwonił do sąsiadki, pani Nelson, i poprosił ją, by zajęła się trojaczkami. W kostnicy nie mógł uwierzyć, że to ciało należało do Cory. Rozpłakał się jak dziecko, czując się okropnie za wszystko, co jej powiedział. Po pogrzebie następnego dnia zamknął się w domu. Nie chciał nic myśleć ani robić.
Stół, który Cora przygotowała, wciąż stał na swoim miejscu, a gdy Eric na niego spojrzał, wszystkie wydarzenia z poprzedniego wieczoru stanęły mu przed oczami. Nagle przypomniał sobie o prezencie. – Prezent… Nawet go nie otworzyłem. – Rozejrzał się gorączkowo po pokoju i w końcu zobaczył pudełko leżące na podłodze.
Rozpakował je drżącymi dłońmi i znalazł w środku karteczkę z dwoma biletami do Hawajów. Otarł łzy i przeczytał list:
—
**Dla miłości mojego życia, Erica,**
**Wszystkiego najlepszego z okazji Walentynek, kochanie!!! Zgadnij, kto dostał pracę w tym miesiącu? Widziałam, jak bardzo jesteś zmęczony pracą, więc zaczęłam się rozglądać i aplikować – i wczoraj zadzwonili, że mnie zatrudnili!**
**Rozmawiałam też z panią Nelson – zgodziła się zająć dziećmi, żebym mogła pracować ze spokojną głową. Ale to nie wszystko! Widzisz te bilety? To nasza wycieczka na Hawaje – tylko we dwoje!! (Mam jeszcze kilka niespodzianek, ale o tym później, hehe!)**
—
Gdy Eric skończył czytać, znów wybuchł płaczem jak małe dziecko. Ale nie mógł już nic zrobić. Cory nie było. Musiał żyć z tym do końca życia. I niestety, tak właśnie było.
Życie Erica już nigdy nie było takie samo. Nigdy więcej się nie zakochał. Po prostu ciężko pracował, by zapewnić dzieciom jak najlepsze życie i wychować je jak najlepiej. Teraz, każdego roku w Walentynki, odwiedza grób Cory i spędza tam godziny, opowiadając jej o wszystkim, co mu przyjdzie do głowy – życząc, by mógł poprosić ją o wybaczenie.
