**Nigdy nie uważałam się za naiwną. Wręcz przeciwnie – miałam wszelkie powody, by z podniesioną głową iść przez życie. Opuściłam małe miasteczko, zbudowałam sobie życie w wielkim mieście, zdobyłam solidną pracę, a nawet kupiłam przestronne, trzypokojowe mieszkanie. Potem wyszłam za mąż – i przez chwilę wydawało mi się, że życie nie może być lepsze. Jak bardzo się myliłam.**
Witajcie, drodzy czytelnicy! Dziś chciałabym podzielić się kolejną sprawą z mojego zawodowego doświadczenia – historią, która zaskoczyła mnie i… w dziwny sposób usatysfakcjonowała. Do mojego biura przyszła klientka i opowiedziała mi historię ze swojego życia, której po prostu nie mogłam zachować tylko dla siebie.
Poznałam Vlasa półtora roku temu. Spotkaliśmy się na spływie rzecznym – dla nas obojga to była pierwsza taka przygoda. Uroczy młody mężczyzna od razu przypadł mi do gustu. Wspaniale grał na gitarze i pięknie śpiewał. Spędziliśmy dwa tygodnie w lesie, nad rzeką, płynąc na wielkich dmuchanych pontonach, wieczorami siedzieliśmy przy ognisku, jedliśmy grillowaną rybę, konserwowaną ciecierzycę, proste zupy i piliśmy niesamowicie smaczną herbatę z blaszanych kubków. Pływały w niej sosnowe gałązki i kwiaty wierzbówki, odbijając nieskończone, gwiaździste niebo.
Przeprowadziłam się do wielkiego miasta z prowincjonalnego miasteczka liczącego dziesięć tysięcy mieszkańców. Nie było tam żadnych perspektyw dla młodych – jedynie praca w kamieniołomie. Młodzi wyjeżdżali na północ, do pracy zmianowej. Taka przyszłość w ogóle mnie nie pociągała. Chciałam wejść w większy świat, zwłaszcza że ukończyłam szkołę z wyróżnieniem i świetnie zdałam egzaminy. Rodzice mnie wspierali i dostałam się na historię. Jednak nigdy nie pracowałam w zawodzie – trafiłam do agencji nieruchomości. Szybko zdobyłam reputację profesjonalistki, polecano mnie znajomym i klientom, nie brakowało mi zleceń. Nasza agencja była jedną z najstarszych i największych, więc miałam szczęście tam trafić.
Pracowałam dużo, nie chcąc wracać do rodziców. Oczywiście, nigdy o nich nie zapomniałam, wspierałam ich finansowo. Wkrótce udało mi się kupić mieszkanie, spłacić je przed terminem. Byłam zadowolona z samotności, nie szukałam związku. Zawsze uważałam, że rodzina to zbyt skomplikowana sprawa. Poza tym, nie byłam pięknością. Może mężczyźni zwracali na mnie uwagę, ale ja tego nie zauważałam i żyłam spokojnie. Ale Vlas od razu mi się spodobał, a on patrzył na mnie z otwartym podziwem i miłością. Po powrocie ze spływu poszliśmy razem na kolację do przytulnej restauracji i powoli zaczęliśmy się spotykać. Wydawał mi się dobrym i godnym zaufania człowiekiem.
On również przeprowadził się tu ze wsi. Jego rodzice mieszkali daleko, ale byli szczęśliwi, że ich syn ułożył sobie życie. Vlas pracował w sklepie z materiałami budowlanymi. Nie zarabiał dużo, ale lubił swoją pracę, a dla mnie pieniądze nie były najważniejsze. Patrzyłam na duszę człowieka, na jego myśli. Okazało się, że on też nie śpieszył się z zakładaniem rodziny – czekał na tę właściwą osobę. I to byłam ja. Po sześciu miesiącach oświadczył mi się. Z radością się zgodziłam. Postanowiliśmy nie robić wystawnego wesela. Po prostu zarejestrowaliśmy małżeństwo w urzędzie stanu cywilnego. Nasi rodzice nie mogli przyjechać, więc świętowaliśmy tylko z najbliższymi przyjaciółmi. Potem poszliśmy do kawiarni i wróciliśmy do mojego mieszkania – już jako mąż i żona.
Uczyniłam nasze gniazdko domowe przytulnym. Kupiłam piękną pościel, uszyłam zasłony do salonu i kuchni. Kupiliśmy duże, wygodne łóżko z dobrym materacem, zmieniliśmy płytki w łazience. Wieczorami gotowaliśmy razem kolacje. Vlas uwielbiał gotować i robił to po prostu świetnie. Zwłaszcza jego zupy i ryby były znakomite. Jego fińskie korzenie po matce dawały o sobie znać. Jego zupa rybna z dorsza i śmietany mogłaby zachwycić nawet angielską królową.
Mieliśmy wystarczająco pieniędzy, by pozwolić sobie na wiele. W przyszłym roku planowaliśmy wakacje nad morzem. Nigdy tam nie byłam i bardzo chciałam zobaczyć bezkres turkusowej toni.
Ale ostatnio nasze relacje zaczęły się psuć. Vlas, który wcześniej był delikatny i czuły, zaczął pozwalać sobie na ostre żarty z mojego wyglądu. Nie uważałam się za piękność, wyglądałam przeciętnie. Pewnego razu naprawdę mnie zranił, więc zapytałam:
— Jeśli ci się nie podobam fizycznie i jestem za stara, to po co się ze mną ożeniłeś, Vlas?
— Jesteś dobrą osobą, jest mi z tobą wygodnie — odpowiedział, widząc, że przesadził.
Mój mąż był o trzy lata młodszy ode mnie, co też często stawało się powodem niestosownych żartów. Takie zachowanie bardzo mnie raniło i drażniło. Prosiłam go wielokrotnie, by się tak wobec mnie nie zachowywał. Ale on, na początku jeszcze przepraszając, wkrótce przestał nawet to robić. Nadal drwił z mojego nosa, bardzo kręconych włosów i wszystkiego, co się dało. Jak w przedszkolu!
To zachowanie stopniowo niszczyło nasze szczęście. Coraz częściej zastanawiałam się, dlaczego pozwalam się tak traktować. Gdy byłam sama, nic takiego się nie działo – żyłam spokojnie, nikt mnie nie ranił. Lepiej byłoby wziąć kota niż mieszkać z kimś, kto nieustannie mnie poniża! Straciłam też pewność siebie. Łapałam się na tym, że krytycznie oglądam się w lustrze i zaczynam dostrzegać u siebie same wady.
Pewnego dnia wróciłam wcześniej do domu. Vlas był już w mieszkaniu i rozmawiał przez telefon.
— Moja żona to naiwna idiotka, ufa mi bezgranicznie. Jej mieszkanie będzie moje — usłyszałam jego słowa.
Zamarłam, jak mysz usłyszawszy kroki kota.
— To bardzo proste, kochanie! Namówię ją, by została poręczycielem kredytu z banku. Powiem, że chcę otworzyć własny warsztat oponiarski. Jest dobra, poprze mnie i podpisze wszystko. Znajomy notariusz, mój dobry kumpel, podrzuci jej umowę sprzedaży i voila! Mieszkanie moje! I się pobierzemy, tak bardzo cię kocham, z Elką byłem tylko dla pieniędzy. Mam już dość tej zimnej śledzi!
Słuchałam i nie wierzyłam własnym uszom – z tym człowiekiem żyłam prawie rok! Jednak szybko się opanowałam, cicho wyszłam z mieszkania, zamknęłam drzwi i zadzwoniłam dzwonkiem.
— Ola, to ty? — zapytał zdziwiony mąż. — Czemu dzwonisz?
— Zapomniałam kluczy — odpowiedziałam, starając się uśmiechnąć jak najradośniej. — Mmm, jak pachnie! Jestem głodna jak wilk!
— Specjalnie się postarałem. Łosoś z pomarańczami! — oznajmił z dumą.
Usiedliśmy do kolacji, nalałam sobie soku pomarańczowego i czekałam, aż zacznie snuć swoje bajki. I rzeczywiście:
— Wiesz, z Kolyanem od dawna chcemy otworzyć warsztat oponiarski. Myślę, że teraz jestem gotowy.
— Świetna wiadomość. Naprawdę, pora przestać pracować dla kogoś innego! — powiedziałam, wkładając łososia do ust.
— Zostaniesz poręczycielem kredytu?
— Oczywiście, kochanie, tak w ciebie wierzę! — uśmiechnęłam się najbardziej szczerze, jak potrafiłam.
Następnego dnia poszliśmy do notariusza. Przed wizytą „u fryzjera”, jak powiedziałam mężowi, odwiedziłam jednak policję. Opowiedziałam im całą sytuację, bez ukrywania czegokolwiek. Obiecali pomoc.
U notariusza, człowieka w tanim, wygniecionym garniturze, obaj grali swoje role. W końcu policja wkroczyła do biura, aresztując mojego męża i jego wspólnika. Zdziwiony Vlas spojrzał na mnie z bólem i niezrozumieniem:
— Jak mogłaś, Lena?
— A ty jak mogłeś? Zdradzasz mnie i chcesz oszukać, by przejąć mieszkanie? Nie wstyd ci?
Złożyłam pozew o rozwód, a ponieważ nie mieliśmy dzieci ani wspólnego majątku, sprawa trwała niespełna miesiąc. Kiedy znów byłam wolna, nie mogłam pojąć, czym zasłużyłam na zdradę kogoś, kogo kochałam. Przecież żyło nam się dobrze, nie kłóciliśmy się. Ale próbować zajrzeć w ciemne zakamarki czyjejś duszy to strata czasu. Są ludzie, którzy po prostu są z natury podli. A Vlas był właśnie takim człowiekiem, którego czerwone flagi długo ignorowałam.
Miał nawet inną kobietę. Przyszła do mnie z pretensjami, że „odesłałam jej narzeczonego do pierdla”. Zamknęłam jej drzwi przed nosem. Krzyczała jeszcze długo, robiąc darmowy teatr sąsiadom. Ale mnie już nie obchodziło, co o mnie myślą inni. Musiałam dojść do siebie, uspokoić się i poradzić sobie z tą zdradą. Nigdy bym nie pomyślała, że Vlas może być zdolny do czegoś takiego. Wydawał się taki prosty, ciepły i szczery. Ale jak to mówią – cicha woda brzegi rwie.
Zostałam sama. Wzięłam psa. To była najlepsza decyzja. Labrador Marshmallow został moim wiernym towarzyszem. Chodziliśmy na spacery do parku, na szkolenia. Kochałam go, a samotność z nim nie była już samotnością. Moi rodzice w pełni poparli mój rozwód. Mama przyjechała, przywiozła smakołyki, została prawie półtora miesiąca. Dużo rozmawiałyśmy.
— Myślałam, że będzie jak z tobą i tatą. Nie zakładasz, że ktoś może być zły z natury.
— Rozumiem cię, kochanie. Ale pamiętaj – na świecie są też dobrzy mężczyźni.
— Przynajmniej Marshmallow! — pogłaskałam uśmiechniętego labradora, który machał ogonem z taką siłą, że aż mnie nim uderzał.
— I dla Marshmallow znajdziemy pannę. A ty znajdziesz swojego człowieka. Ja też nie od razu trafiłam na twojego tatę. Wiesz przecież, że to moje drugie małżeństwo.
Wiedziałam, że mama wyszła za mąż bardzo młodo, ale z pierwszym mężem nie przeżyła nawet roku. Z tatą była już po trzydziestce. I była szczęśliwa. Urodziła mnie i mojego młodszego brata…
