**W piątą rocznicę naszego ślubu, przyłapałam męża na zdradzie… z moją asystentką. Później zmusił mnie, bym podpisała umowę, przekazując mu moją firmę podczas rozwodu, a ja zrobiłam to bez wahania. Myślał, że wygrał. Czego nie wiedział? Krok po kroku szedł wprost w pułapkę, którą już dla niego przygotowałam.**
Poranne światło wpadało przez okna naszej sypialni, gdy zapinałam swoją bluzkę, patrząc, jak Ethan wiąże krawat w lustrze. Nawet po pięciu latach małżeństwa, jego widok nadal sprawiał, że moje serce biło szybciej.
„Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy, kochanie!” powiedziałam, obejmując go od tyłu. „Nie mogę uwierzyć, że minęło już pięć lat.”
On nieco obojętnie pogłaskał moją dłoń. „Czas leci, gdy budujesz imperium.”
Przycisnęłam policzek do jego pleców. „Myślałam, że moglibyśmy dziś wcześniej zamknąć biuro. Świętować porządnie wieczorem, wiesz!”
„Nie mogę,” powiedział, sprawdzając zegarek. „Wielki klient przyjeżdża. Może w weekend?”
Znana mi nuta rozczarowania zalała mnie, ale szybko ją odepchnęłam. „Pewnie. W weekend.” Odsunęłam się, wygładzając swoją spódnicę. „To w takim razie pójdę do biura trochę później. Chciałam zrobić te babeczki.”
Ethan obrócił się, wreszcie patrząc na mnie. „To moja dziewczyna. Zawsze myśli do przodu.” Pocałował mnie w czoło, a potem wziął swoją teczkę. „Nie czekaj na mnie dzisiaj wieczorem. Kolacja z klientami.”
Znów kolacja z klientami? To była czwórka w tym tygodniu.
„Jasne,” powiedziałam, zmuszając się do uśmiechu. „Powodzenia.”
Po jego wyjściu, stałam sama w naszej sypialni, otoczona przez owoce sukcesu, który wspólnie zbudowaliśmy – meble od projektantów, dzieła sztuki, które jeszcze trzy lata temu były poza naszym zasięgiem, oraz widok na miasto z okien naszego penthouse’u. Wszystko pochodziło z Wildflower Boutique, mojego małego internetowego sklepu, który przekształcił się w wielomilionowy biznes.
Mój telefon zadzwonił, otrzymałam wiadomość od mojej asystentki, Megan.
„Spóźniam się. Korek. Przepraszam!”
Odpisałam: „Nie ma problemu. Spokojnie.”
Postanowiłam mimo wszystko zaskoczyć Ethana kawą. Może uda mi się ukraść pięć minut z jego czasu w naszej rocznicę… w naszym biurze!
„Zaskoczyć go,” szepnęłam do siebie. „Cóż za pomysł!”
Nie wiedziałam jeszcze, że to ja zostanę zaskoczona.
Biuro było ciche, kiedy dotarłam. Było za wcześnie dla większości pracowników. Równocześnie trzymałam dwie kawy i torbę z ciastkami, zmierzając korytarzem w stronę gabinetu Ethana.
Dźwięk doszedł do mnie jako pierwszy… śmiech kobiety, oddychający i intymny. Dźwięk, który nie pasował do profesjonalnego otoczenia. Dźwięk tak… znajomy.
Zwolniłam kroku, gdy zbliżyłam się do szklanej ściany jego biura. Żaluzje były częściowo otwarte, wystarczająco, bym mogła zobaczyć… wszystko.
Megan nie utknęła w korku. Siedziała na biurku mojego męża, jej spódnica podciągnięta, jego dłonie tam, gdzie nie powinny być, a jej palce splątane w jego włosach, gdy całował ją w szyję.
Kubki z kawą wypadły mi z rąk, rozlewając gorącą ciecz na moje stopy. Ale nie czułam nic. Absolutnie nic.
Nie usłyszeli mnie. Cofnęłam się w milczeniu, mój umysł był dziwnie spokojny, katalogując szczegóły, jakbym robiła inwentaryzację: jej czerwona szminka na jego kołnierzu, jego pierścionek ślubny błyszczący pod światłem biurowym, a zdjęcie rodziny na jego biurku przewrócone na drugą stronę.
Jak wygodne. Jak schludne.
Wyszłam z budynku, wsiadłam do samochodu i siedziałam tam prawie godzinę, wpatrując się w pustkę. Potem wzięłam telefon i zadzwoniłam do pierwszej osoby na mojej liście kontaktów.
„Jack? To Chloe. Wciąż zajmujesz się prawem rodzinnym?”
„Chloe? Tak, zajmuję się. Wszystko w porządku?”
„Nie. Ale będzie. Potrzebuję prawnika rozwodowego i strategii biznesowej. Możemy się spotkać dzisiaj?”
„Wykroję czas. Za godzinę w moim biurze?”
„Idealnie. A Jack? Dziękuję.”
Rozłączyłam się i odpaliłam samochód. Otępienie powoli ustępowało, ustępując miejsca czemuś innemu… czemuś twardemu, wyraźnemu i skupionemu.
Jeśli Ethan chciał grać w gry, to przekona się, że jestem znacznie lepszym strategiem, niż kiedykolwiek sądził.
„Zaczynamy,” wyszeptałam.
