W sali drogiej prywatnej kliniki młoda kobieta cicho odchodziła. Lekarze poruszali się wokół niej ostrożnie, jakby bali się zakłócić samą śmierć. Od czasu do czasu nerwowo spoglądali na monitory, gdzie jej parametry życiowe migotały słabo. Było dla nich jasne: żadna ilość pieniędzy nie jest w stanie zawsze przywrócić kogoś z samego skraju.
Tymczasem w gabinecie głównego lekarza trwało napięte spotkanie. Lekarze w nienagannie białych fartuchach zebrali się przy stole pod przytłumionym światłem. Obok nich siedział jej mąż, elegancki biznesmen w kosztownym garniturze, z modną fryzurą i błyszczącymi złotymi zegarkami. Młody chirurg Konstantin był wyraźnie zdenerwowany, żarliwie naciskał na operację.
„Nie wszystko stracone! Możemy ją uratować!” niemal krzyknął, energicznie stukając długopisem w stół.
Na to mąż odpowiedział: „Nie jestem lekarzem, ale jestem najbliższą osobą Tamary,” zaczął dramatycznie, pełen żalu. „Dlatego jestem absolutnie przeciwny operacji. Po co ją narażać na kolejne cierpienia? To tylko wydłuży… jej mękę,” powiedział z takim wzruszeniem, że nawet najtwardsi w sali ocierali łzy.
Główny lekarz mamrotał niepewnie: „Może się mylicie…”
Ale Konstantin zerwał się na równe nogi, głos drżał z gniewu: „Czy zdajesz sobie sprawę, że odmawiasz jej ostatniej szansy?!”
Jednak Dmitrij — tak miał na imię mąż — pozostał niewzruszony jak skała. Miał swoje metody wpływania na decyzje i stosował je bez wahania. „Operacja nie zostanie przeprowadzona,” powiedział stanowczo. „Podpiszę każde odmowne oświadczenie.”
I podpisał. Jeden szybki ruch pióra — i los kobiety został przesądzony.
Tylko nieliczni znali okrutny powód takiego wyboru. Choć gdyby się dokładnie przyjrzeć, wszystko było oczywiste. Dmitrij wzbogacił się dzięki niej — jej kontaktom, jej pieniądzom, jej inteligencji. A teraz, gdy balansowała na krawędzi życia i śmierci, już z niecierpliwością wyczekiwał chwili, kiedy będzie mógł swobodnie kontrolować jej imperium. Śmierć żony była dla niego korzystna — i nie ukrywał tego przed tymi, którzy mogli go zdemaskować.
Przekazał głównemu lekarzowi „nagrodę”, której nie dało się odmówić — aby upewnić się, że operacja nie zostanie poparta. Dmitrij wybrał już miejsce na cmentarzu dla żywej kobiety!
— Doskonała parcela — rozmyślał, spacerując wśród grobów z miną eksperta od nieruchomości. — Suche miejsce, wzniesienie. Stąd duch Tamary będzie mógł patrzeć na miasto.
Gospodarz cmentarza, starszy mężczyzna o głęboko osadzonych oczach, słuchał go z dezorientacją. „Kiedy zamierzasz przynieść… no, ciało?”
„Jeszcze nie wiem,” odpowiedział obojętnie Dmitrij. „Wciąż jest w szpitalu. Wciąż trzyma się.”
Mężczyzna mimowolnie się zakrztusił. „Więc wybrałeś miejsce… dla żywej osoby?”
„Cóż, nie zamierzam jej żywcem grzebać,” zaśmiał się Dmitrij. „Po prostu wiem, że wkrótce skończy się jej męka.”
Kłócenie się było bezcelowe. Dmitrij się spieszył — czekał na wakacje za granicą i długonogą kochankę. Marzył o powrocie akurat na pogrzeb.
— Co za trafne wyliczenie — pomyślał, zasiadając w swoim Mercedesie. — Przylecę, wszystko będzie gotowe, pogrzeb — i wolność.
Gospodarz cmentarza nic więcej nie powiedział. Wszystkie formalności były załatwione, pieniądze wpłacone — bez pytań, bez sprzeciwu.
Tymczasem w sali Tamara nadal walczyła o życie. Czuła, jak siły ją opuszczają, ale nie chciała się poddać. Młoda, piękna, spragniona życia — jak mogła po prostu odejść? A lekarze milczeli, spuszczali wzrok. Dla nich była już jak martwy liść.
Jedyną osobą, która została przy niej do końca, był Konstantin Pietrowicz — młody chirurg. Upierał się przy operacji, mimo ciągłych spięć z kierownikiem oddziału. A główny lekarz, by nie psuć stosunków z szefem oddziału, zawsze stawał po jego stronie, bo jak mówiono, był dla niego jak syn.
Niespodziewanie Tamara zyskała kolejnego obrońcę — gospodarza cmentarza, Iwana Władimirowicza. Coś w tym wniosku o miejsce na pochówek wzbudziło jego podejrzenia. Po przejrzeniu dokumentów zamarł: nazwisko panieńskie umierającej wydawało mu się znajome.
To była jego była uczennica — prymuska, mądra i obiecująca. Pamiętał, jak kilka lat wcześniej zmarli jej rodzice. Potem słyszał, że dziewczyna stała się odnoszącą sukcesy bizneswoman. A teraz jej nazwisko pojawiło się w dokumentach na grób…
„A teraz jest chora, a ten rozpieszczony pasożyt już chce ją pochować,” pomyślał stary nauczyciel, przypominając sobie zadowoloną twarz Dmitrija. Coś tu nie grało. Zwłaszcza że mąż Tamary najwyraźniej nie miał żadnych specjalnych talentów — wszystko, co zdobył, zawdzięczał żonie.
Bez wahania Iwan Władimirowicz udał się do kliniki. Chciał przynajmniej pożegnać się lub spróbować coś zmienić. Ale nie mógł porozmawiać z Tamarą.
„Nie ma sensu z nią rozmawiać,” odrzuciła go zmęczona pielęgniarka. „Jest w śpiączce farmakologicznej. Tak jest lepiej — nie cierpi.”
„Ale otrzymuje właściwą opiekę, prawda?” zapytał z niepokojem nauczyciel. „Jest taka młoda…”
Próbował rozmawiać z kierownikiem oddziału, potem z głównym lekarzem — wszędzie słyszał to samo: „Pacjentka jest beznadziejna, lekarze robią wszystko, co mogą.” Zrozumiawszy, że nie pozna prawdy, Iwan Władimirowicz wyszedł z kliniki, walcząc z łzami. Blada twarz jego byłej uczennicy, kiedyś pełnej życia i energii, nie dawała mu spokoju.
W chwili, gdy wychodził, młody chirurg Konstantin zawołał go — to on tak żarliwie nalegał na operację podczas spotkania.
Iwan Władimirowicz wyjaśnił, dlaczego tak głęboko go to poruszyło: „Nie mogę uwierzyć, że jest skazana… Wydaje mi się, że jej mąż celowo chce ją zabić.”
„Zgadzam się z tobą całkowicie!” wykrzyknął Konstantin. „Można ją uratować, ale to wymaga zdecydowanych działań!”
„Zrobię wszystko dla Tamary!” odpowiedział nauczyciel.
Rozwiązanie przyszło niespodziewanie. Iwan Władimirowicz zaczął przypominać sobie dawnych uczniów, mając nadzieję znaleźć kogoś wpływowego. I znalazł — jedna z jego byłych uczennic została wysokim urzędnikiem w sektorze ochrony zdrowia. Skontaktował się z nim i opowiedział wszystko o Tamarze.
„Rozumiesz, Roman Wadimowiczu, jej życie zależy od ciebie. Musi żyć!”
„Iwanie Władimirowiczu, dlaczego używasz ‘ty’ i ‘Wadimowiczu’? Dzięki twoim lekcjom jestem tu, gdzie jestem!” uśmiechną
ł się urzędnik przez telefon. „Zajmę się tym. Dam znać, co się stanie.”
Kilka dni później klinika zmieniła swój stosunek. Operacja została przeprowadzona, chociaż była trudna i ryzykowna. Konstantin i cały zespół czuwali przy łóżku Tamary dzień i noc.
Po długiej walce, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, parametry zaczęły się stabilizować. Kobieta powoli budziła się ze śpiączki.
— Żyje! — krzyczał Konstantin, ściskając rękę Iwana Władimirowicza.
Wkrótce pojawiły się dowody na to, że mąż był gotów zrobić wszystko, aby ją stracić. Sprawę przejęła prokuratura, Dmitrij został aresztowany pod zarzutem usiłowania zabójstwa.
Tymczasem Tamara powoli wracała do zdrowia, a jej dawny nauczyciel stał się nie tylko jej opiekunem, ale i symbolem nadziei.
