Mój wzrok utkwił w teściowej, której stan przypominał osobę, która właśnie spotkała ducha. W jej dłoni nerwowo drżała mała koperta, a oczy zamarły w wyrazie paniki. Głośna muzyka w sali bankietowej starego dworku zagłuszała wszystkie dźwięki, czyniąc naszą rozmowę całkowicie poufną.
To słoneczne majowe poranek miał być idealnym dniem. Stary dworek rodziny mojego narzeczonego, Siergieja, przygotowywał się na przyjęcie licznych gości. Kelnerzy zręcznie ustawiali kryształowe kieliszki, powietrze wypełniały aromaty świeżych róż i wykwintnego szampana. Drogocenne portrety w masywnych ramach zdawały się obserwować to, co działo się ze ścian.
— „Anastazjo, zauważyłaś, że Sierioża dzisiaj jest jakiś dziwny?” — szepnęła teściowa, nerwowo rozejrzawszy się dookoła.
Zmarszczyłam brwi. Rzeczywiście, Siergiej przez cały dzień wyglądał na spiętego. W tej chwili stał w głębi sali, przyciskając telefon do ucha, a jego twarz wyrażała jedną wielką maskę.
— „To tylko nerwy przed ślubem” — usiłowałam machnąć ręką, poprawiając welon.
— „Zobacz to. Teraz” — powiedziała, podając mi kopertę, po czym szybko zniknęła wśród gości, odzyskawszy swoją dawną, towarzyską uśmiechniętą maskę.
Schowałam się za kolumną i pośpiesznie rozwinęłam notatkę. Serce zamarło.
„Siergiej i jego wspólnicy planują się ciebie pozbyć po ślubie. Jesteś tylko częścią ich planu. Wiedzą o twoim spadku. Uciekaj, jeśli chcesz przeżyć”.
Pierwszą myślą była drwina. Głupi żart teściowej. Ale potem przypomniały mi się podejrzane rozmowy Siergieja, które przerywał, gdy tylko się pojawiałam, i jego ostatnia chłód…
Spojrzenie znalazło Siergieja przez całą salę. Skończył rozmowę i odwrócił się w moją stronę. Jego oczy mówiły prawdę – obcą osobę o wyrachowanym błysku.
— „Nastja!” — zawołała mnie przyjaciółka panny młodej. — „Czas!”
— „Za chwilę! Tylko zajrzę do toalety!”
Przebiegłam przez służbowy korytarz na zewnątrz, zrzucając buty. Ogrodnik uniósł brwi ze zdziwieniem, ale odpowiedziałam machnięciem ręki:
— „Panna młoda potrzebuje powietrza!”
Za bramą złapałam taksówkę.
— „Dokąd?” — zapytał kierowca, obserwując zdziwioną pasażerkę.
— „Na dworzec. I szybko.”
Wyrzuciłam telefon za okno: „Pociąg za pół godziny.”
Godzinę później siedziałam już w pociągu do innego miasta, przebierając się w zakupy ze sklepu przydworcowego. Myśli krążyły wokół jednego: czy to naprawdę może się dziać ze mną?
Tam, w dworku, na pewno zapanowała panika. Zastanawiałam się, co wymyśli Siergiej? Czy będzie udawał zatroskanego narzeczonego, czy pokaże swoje prawdziwe oblicze?
Zamknęłam oczy i spróbowałam zasnąć. Przede mną było nowe życie – niepewne, ale na pewno bezpieczne. Lepiej być żywą i ukrytą niż martwą panną młodą.
Zmienienie siebie dla bezpieczeństwa — oto co oznacza piętnaście lat praktyki idealnej kawy.
— „Proszę, Państwa ulubione cappuccino gotowe” — powiedziałam, stawiając filiżankę przed stałym gościem skromnej kawiarni na obrzeżach Kaliningradu. — „I jagodowy muffin, jak zwykle?”
— „Jesteś dla mnie zbyt uprzejma, Wera Andriejewna” — uśmiechnął się starszy profesor, jeden z tych, którzy regularnie grzewali nasze małe miejsce.
Teraz byłam Werą. Anastazja zniknęła w przeszłości razem z białą suknią i złamanymi nadziejami. Za nowe dokumenty zapłaciłam sporo, ale warto było.
— „Co ciekawego na świecie?” — skinęłam głową w stronę jego tabletu, na którym przeglądał najnowsze wiadomości.
— „Złapano kolejnego biznesmena za machlojki. Sergej Walerejewicz Romanow, dzwoni ci to do głowy?”
Ręka mi zadrżała, a filiżanka zadudniła o spodek. Na ekranie pojawiła się twarz – bolesnie znajoma, choć nieco postarzała, ale wciąż tak samo pewna siebie.
— „Szef holdingu ‘RomanowGrupa’ podejrzany o duże afery finansowe.” Poniżej, drobnym drukiem: „Spekulacje wokół tajemniczego zniknięcia jego narzeczonej sprzed 15 lat”.
— „Lena, rozumiesz, co mówisz? Nie mogę po prostu wrócić!”
Biegałam po wynajmowanym mieszkaniu, trzymając telefon przy uchu. Lena, jedyna, której zaufałam, mówiła szybko i zdecydowanie:
— „Nastja, słuchaj! Jego firma jest teraz pod silnym nadzorem, nigdy nie był tak podatny. To twoja szansa, by odzyskać swoje życie!”
— „Jakie życie? To, w którym byłam lekkomyślną dziewczyną, która prawie stała się ofiarą mordercy?”
— „Nie. To, w którym jesteś Anastazją Witaliewną Sokołową, a nie jakąś tam Werą z kawiarni!”
Zamarłam przed lustrem. Kobieta, która na mnie patrzyła, była starsza i bardziej ostrożna. Pierwsze srebrne pasma pojawiły się we włosach, a w oczach zapłonęło stalowe światło.
— „Lena, jego matka uratowała mi wtedy życie. Jak ona się teraz miewa?”
— „Wera Nikołajewna jest w domu spokojnej starości. Sergej długo odsunął ją od interesów. Mówią, że zadawała za dużo pytań.”
Dom spokojnej starości „Złota Jesień” znajdował się w malowniczym miejscu za miastem. Podając się za pracownicę socjalną (a odpowiednie papierki były łatwe do zdobycia dzięki moim oszczędnościom), bez problemu weszłam do środka.
Usiadła przy oknie, w fotelu – tak krucha i postarzała, że zaparło mi dech. Ale oczy – te same, przenikliwe i zaciekłe – rozpoznały mnie od razu.
— „Wiedziałam, że przyjdziesz, Nastieńka” – powiedziała prosto. – „Usiądź, opowiedz, jak żyłaś te wszystkie lata.”
Opowiedziałam o nowym życiu – o kawiarni, spokojnych wieczorach z książkami, o tym, jak uczyłam się zaczynać od nowa. Słuchała, czasem kiwając głową, a potem powiedziała:
— „Planował zainscenizować nieszczęśliwy wypadek podczas podróży poślubnej na jachcie. Wszystko było wcześniej przygotowane.” Jej głos załamał się nieznacznie:
— „A teraz wysłał mnie tu, bym dożywała dni, bo zaczęłam drążyć jego interesy. Wiesz, ile takich ‘nieszczęśliwych wypadków’ zdarzyło się przez te lata z jego partnerami?”
— „Wera Nikołajewna” – ostrożnie chwyciłam ją za dłoń. – „Czy ma Pani dowody?”
Uśmiechnęła się:
— „Kochana, mam całą skrytka dowodów. Myślisz, że gadałam przez te lata bez powodu? Czekałam. Czekałam, aż wrócisz.”
W jej spojrzeniu zapłonął ten sam stalowy płomień, który widziałam wcześnie rano w lustrze.
— „No to, droga panna młoda” – ścisnęła moją dłoń – „może podarujemy mojemu synowi spóźnioną niespodziankę ślubną?”
