— Olu, mam wiadomości! — Maksym wszedł do kuchni, gdzie Olga właśnie kończyła przygotowywać kolację, i zatrzymał się przy oknie. — Budowlańcy powiedzieli, że to już końcówka. Zostało dosłownie kilka tygodni. Czas pomyśleć o przeprowadzce.
Olga odwróciła się, wycierając ręce w ręcznik. W jej oczach natychmiast zabłysły radość i nadzieja.
— Naprawdę? Nareszcie! — podbiegła do męża i objęła go. — Czekaliśmy na to pięć lat, Maks! Pamiętasz, jak na wszystkim oszczędzaliśmy? Odwoływaliśmy wakacje, kupowaliśmy tylko najtańsze rzeczy, liczyliśmy każdą złotówkę…
— Oczywiście, że pamiętam — uśmiechnął się, choć jego uśmiech był jakiś wymuszony.
— I ile wysiłku w to włożyliśmy! — kontynuowała Olga, patrząc już z rozmarzeniem przez okno. — Ale teraz będziemy mieć prawdziwy dom. Przestronny, jasny. Wszystko zaplanowałam: chcę mieć kota, może psa. Za domem — mały ogródek, jabłonie, wiśnie… Wyobrażasz sobie, jak cudownie będzie zbierać własne jabłka?
Maksym kiwnął głową, ale jego wzrok się rozproszył.
— No i dzieci, oczywiście — dodała cicho. — Dwoje, a może troje. Każde z własnym pokojem. Przecież nie bez powodu budowałam przez te lata karierę. Teraz mogę pracować zdalnie — być w domu z dziećmi i nie tracić dochodu.
— Tak, wszystko dobrze planujesz — odpowiedział, ale jego głos brzmiał dziwnie — jakby z dystansu.
Olga spojrzała na męża uważnie. W jego oczach znów błysnął ten dziwny błysk — nie radość, lecz coś przypominającego niepokój. Jakby myślami był gdzieś daleko, zupełnie poza ich rozmową.
— Maks, co się dzieje? — zapytała ostrożnie. — Przecież oboje chcieliśmy tego domu. Rodzina, ciepło, spokój…
— Nie, wszystko w porządku — odpowiedział szybko, ale nie wytrzymał jej spojrzenia. — Po prostu zmęczony jestem. Dużo się ostatnio dzieje w pracy.
Olga zmarszczyła brwi. Po pięciu latach małżeństwa potrafiła czytać go bez słów. Coś było nie tak. Ten błysk w oczach, to napięcie… Ale myśli o nowym domu i zbliżającej się przeprowadzce zagłuszyły jej niepokój.
Miesiąc później już urządzali się w nowej, dużej przestrzeni. Olga od rana do wieczora rozpakowywała rzeczy, wieszała obrazy, ustawiała meble według własnego poczucia estetyki. Każdy pokój wydawał się spełnieniem marzeń — wysokie sufity, jasne ściany, duże okna. Właśnie taki dom rodzinny sobie wyobrażała.
— Maks — zawołała męża z kuchni, gdzie już układała w myślach menu na świętowanie. — Za tydzień nasza rocznica! Pięć lat! Musimy to uczcić w nowym domu. To przecież wyjątkowy dzień!
— Tak, oczywiście — ożywił się. — Chcę zaprosić całą rodzinę. Rodziców, Andrzeja z Marzeną i dziećmi, Igora z Leną. Wszystkich! Wyobrażasz sobie, jaka to będzie impreza? Pierwsze przyjęcie w naszym domu!
W jego oczach znów pojawił się dawny blask, jakby nie minęło pięć lat, a ich wspólne życie dopiero się zaczynało. Olga nieco się skrzywiła.
— Całą rodzinę? Wszyscy naraz?
— No tak! — zawołał Maksym. — Przecież to okazja! Twoi rodzice są w Jekaterynburgu, nie przyjadą. Ale moja rodzina jest blisko. Będzie z dziesięć osób. Przygotujesz duży stół, zrobisz to, co wszyscy lubią.
— Nie jestem pewna… — zaczęła Olga.
— Daj spokój! — przerwał jej. — To przecież święto! Wszyscy od dawna chcieli zobaczyć nasz dom. Mama się interesowała, Andrzej prosił o zdjęcia. A jedzenie! Dla mamy — sałatka jarzynowa, ale bez kiełbasy, z kurczakiem. Dla taty — mięso po francusku. Andrzejowi — twoje słynne naleśniki z mięsem. A Igor teraz jest wegetarianinem — dużo warzyw.
Olga przyjęła ten pomysł. Ich rocznica nie będzie romantyczną kolacją, ale stanie się pierwszym rodzinnym wydarzeniem w nowym domu.
— Dobrze! — uśmiechnęła się. — Wszystko zaplanuję. Chcę, żeby wszystkim się podobało. W końcu to nasz pierwszy rodzinny dzień tutaj. Wszystko musi być idealnie!
Już oczami wyobraźni widziała ogromny stół w jadalni, udekorowane potrawami, komplementy, zadowolone spojrzenia. Ale Maksym patrzył na nią z tym samym dziwnym błyskiem w oczach.
Wieczór rocznicy był głośny i radosny. Stół uginał się pod jedzeniem. Olga spędziła cały dzień w kuchni, a efekt przerósł jej oczekiwania. Goście byli zachwyceni.
Teściowa, Galina Pietrowna, poprosiła o dokładkę sałatki jarzynowej:
— Olenka, złotko, jesteś czarodziejką! Taka pyszna sałatka! A to mięso po francusku — po prostu rozpływa się w ustach!
Ojciec Maksyma, Wiktor Siemionowicz, kiwnął głową, zajadając swoje ulubione danie. Andrzej z apetytem pochłaniał naleśniki, a jego żona Marzena nie przestawała chwalić wnętrz:
— Olu, jaki macie dom! Jakie sufity, jaka przestrzeń!
Igor z Leną też byli zachwyceni specjalnie przygotowanymi dla nich warzywnymi potrawami.
— Dziękuję, że wzięłaś pod uwagę moje gusta — podziękował Igor. — Bardzo smacznie!
Dzieci wesoło biegały po domu, odkrywając każdy zakamarek. Olga patrzyła na nie z uśmiechem. Oto — wymarzona harmonia rodzinna we własnym domu.
Ale nagle Maksym wstał od stołu, wziął kieliszek soku i przemówił:
— Przyjaciele! Rodzino! Dziś wyjątkowy dzień. Pięć lat temu Olga została moją żoną — i to była najlepsza decyzja w moim życiu!
Rozległy się oklaski. Olga uśmiechnęła się niepewnie.
— Moja żona to niezwykła kobieta — kontynuował. — Z nią można przejść przez ogień i wodę. Jest mądra, troskliwa, zaradna. To właśnie z taką kobietą chcę, żeby żyła moja rodzina. Cała moja rodzina!
Zebrani zgodnie przytaknęli.
— Dlatego od jutra zaczniecie się tu przeprowadzać! — zakończył Maks z szerokim uśmiechem.
Wszyscy zaczęli klaskać, krzyczeć „hurra!”, a Olga siedziała jak rażona piorunem.
— Maks… — szepnęła, gdy ucichło — mówisz poważnie, że wszyscy mają tu zamieszkać?
— Olu, kochanie — mąż usiadł obok i ujął jej dłoń — przecież to wszystko ustaliliśmy wcześniej. Jeszcze przed budową umówiłem się z rodzicami — cała rodzina musi być razem. A ty będziesz wszystkiego pilnować. Tym bardziej że niedługo pójdziesz na urlop macierzyński, będziesz mieć czas.
Olga nie była w stanie nic powiedzieć. W milczeniu wstała i zaczęła zbierać naczynia. Ręce jej drżały, talerze brzęczały o siebie. Za plecami rozmowy przeszły już w żywą dyskusję o pokojach: kto gdzie zamieszka, co przywieźć najpierw, gdzie ustawić meble.
W kuchni włączyła wodę i zaczęła zmywać. Gorąca woda parzyła jej dłonie, ale nie czuła bólu. W głowie kłębiły się myśli: jak to się stało? Przez pięć lat marzyli o własnym domu, planowali dzieci, spokojne rodzinne szczęście… A teraz — obcy ludzie pod jednym dachem.
— Olenka, złotko! — weszła Galina Pietrowna z górą brudnych naczyń. — Jaka wspaniała kolacja! Podziwiam cię!
Olga tylko skinęła głową.
— Dobrze się wszystko ułożyło — mówiła dalej teściowa, kładąc talerze. — Jutro zaczniemy powoli przewozić rzeczy. I babcię też zabierzemy — potrzebuje opieki. Będziesz się nią zajmować, prawda? Jest już bardzo słaba.
— Opiekować się babcią? — powtórzyła Olga cicho.
— No oczywiście! — Galina poklepała ją serdecznie po ramieniu. — Przecież będziesz w domu, zwłaszcza jak pojawi się dziecko. Będziesz mieć czas, znajdziesz siły. Cieszę się, że to ty jesteś naszą synową. Inna by odmówiła, a ty jesteś wyrozumiała.
Teściowa wyszła, a Olga została przy zlewie. Podniosła wzrok — w oknie odbijała się jej twarz: blada, z rozczochranymi włosami i pustym spojrzeniem. Gospodyni domu marzeń… która jutro zostanie darmową służącą dla całego klanu.
Zalała ją fala przerażenia — nie pracą, lecz świadomością: to nie jest życie, o jakim marzyła. Zamiast domowego ciepła — dom pełen obcych ludzi. Zamiast kariery i przestrzeni — obowiązki, których nigdy nie chciała. Zamiast miłości — wykorzystywanie.
Olga wyłączyła wodę, nie myśląc o brudnych naczyniach. Powoli przeszła do drzwi, złapała kluczyki i boso wyszła z domu. Wsiadła do samochodu i odjechała od tej nowej rzeczywistości.
Miejskie mieszkanie przywitało ją ciszą. Mała kawalerka, w której mieszkali przez pięć lat, kiedy budował się dom. Nie było tu luksusu, ale była wolność. Jej własna przestrzeń.
Telefon się rozdzwonił: Maksym, jego rodzice — wszyscy żądali wyjaśnień.
— Gdzie jesteś? Co się dzieje? — pisał mąż.
— Natychmiast wracaj! To tylko histeria! — oburzała się teściowa.
Olga nie odpowiadała. Już rano złożyła pozew o rozwód.
— Jak mogłaś?! — krzyczał Maksym w sądzie. — Wszystko zniszczyłaś! Byliśmy rodziną!
— Nie — odpowiedziała spokojnie Olga — wy byliście rodziną. A ja byłam w niej zbędna.
Okazało się, że 80% środków na budowę domu pochodziło z jej osobistego konta, otwartego jeszcze przed ślubem. Wszystkie dokumenty, przelewy, zaświadczenia były dostępne. Maksym próbował dowodzić, że to wspólne pieniądze, ale fakty mówiły same za siebie.
— Wysoki sądzie — powiedziała stanowczo — zainwestowałam więcej niż mój mąż. Mam prawo do osiemdziesięciu procent domu.
Prawnik Maksyma próbował protestować, ale bezskutecznie. Galina Pietrowna siedziała na sali i szeptała do sąsiadki:
— Taka właśnie jest ta synowa! Ogołociła mojego syna!
Sąd przyznał rację Oldze. Wykupiła część Maksyma za uczciwą cenę i uzyskała pełne prawo własności do domu. Następnego dnia wymieniła zamki.
— Jeśli ktoś z was pojawi się na moim terenie, wezwę policję — szepnęła do siebie.
Maksym dzwonił, błagał, groził. Jego rodzice wysyłali obelgi, nazywając ją okrutną i interesowną. Andrzej z żoną nawet przyjechali pod dom, ale monitoring i ochrona szybko ich odprawili.
Teraz Olga siedziała w pustym salonie dużego domu, popijając herbatę z porcelanowej filiżanki. Za oknem szumiał wiatr w jabłoniach, które tak chciała posadzić. Plany rzeczywiście legły w gruzach — żadnych dziecięcych głosów, żadnych rodzinnych kolacji, żadnego przytulnego gniazdka. Ale nikt jej nie kontrolował, nie rozkazywał, nie ingerował w życie.
Dom był duży. Może nawet za duży dla jednej osoby. Ale był jej. Tylko jej. Mogła mieć kota, założyć ogród, czytać książki do świtu, pracować, kiedy chciała — i przed nikim się nie tłumaczyć.
Tak właśnie wyobrażała sobie wolność.
