Żenia siedziała na starym drewnianym krześle w ciasnym pokoju akademika, tuląc do kolan zużyty smartfon — prezent z domu dziecka, jedyne wspomnienie z przeszłości i jedyne połączenie ze światem zewnętrznym. Przez zaparowane okno sączyło się szare, październikowe światło, oświetlając ekran, na którym powoli ładowały się ogłoszenia o pracy. Potrzebowała oferty z zakwaterowaniem, bo wynajęcie mieszkania w mieście przekraczało jej skromne możliwości. Nie miała rodziców, wsparcia ani oszczędności — tylko dyplom kucharza, odrobinę doświadczenia w obozie i pensjonacie oraz determinację, by zacząć nowe życie.
Ogłoszeń było dużo, ale wybór wydawał się niesamowicie trudny. Żenia uważnie czytała każde z nich, porównywała warunki, wymagania i wynagrodzenie. Zatrzymała się na dwóch opcjach: pierwsza — duża rodzina z trójką hałaśliwych dzieci i surową babcią; druga — skromniejsza, bez zbędnego zamieszania. Wybrała, że najpierw pojedzie do tej pierwszej.
Drzwi otworzyła kobieta w średnim wieku, która oschle zmierzyła dziewczynę wzrokiem od stóp do głów.
— Taka młoda jesteś. Masz w ogóle jakieś doświadczenie?
— Mam — odpowiedziała spokojnie Żenia. — Mam dyplom kucharza, pracowałam w obozie i w pensjonacie.
— To nie to samo — przerwała jej chłodno kobieta. — Gastronomia to jedno, a domowa kuchnia to zupełnie co innego. Tu potrzeba troski, zrozumienia, smaku, uwagi.
W tym czasie obok nich z piskiem przejechało trzech chłopców na zabawkowym samochodziku, jeden z nich przypadkowo uderzył Żenię w rękę, sprawiając jej ból. Dziewczyna westchnęła. Wszystko w niej się ścisnęło — zrozumiała: tu jej nie chcą, tu nie będzie miejsca na dobroć, zrozumienie czy choćby zwykłe ludzkie ciepło.
Drugi adres okazał się znacznie bardziej obiecujący. Drzwi otworzył mężczyzna około czterdziestki — wysoki, o łagodnym spojrzeniu i miękkich rysach twarzy. Nazywał się Siergiej Płatonycz Wolnow. Od razu zaproponował Żeni wodę, herbatę lub kawę.
— Dziękuję, woda wystarczy — odpowiedziała. — Dziś ładna pogoda, z przyjemnością pospacerowałam.
Usiedli przy kuchennym stole i rozpoczęła się zwykła rozmowa: wiek, doświadczenie, wykształcenie, gdzie dorastała. Gdy Żenia powiedziała, że wychowała się w domu dziecka, że matka porzuciła ją jeszcze w szpitalu, mężczyzna skinął głową, jakby przyjął te informacje bez osądu i bez litości.
— Mam nadzieję, że poczujesz się u nas jak w domu. Ludzie u nas pracują długo, wielu znam od dziecka.
Uważnie spojrzał na dokumenty, zatrzymał wzrok na zdjęciu, na którym mała dziewczynka z rudymi loczkami uśmiechała się szeroko.
— Wydajesz się mądra. Pokażę ci teraz kuchnię i twój pokój.
Rodzina okazała się niewielka: sam Siergiej Płatonycz, jego żona Margarita Eduardowna, pięcioletni syn Kirył, niania i pokojówka o imieniu Nina. Żenia dostała niewielki, ale przytulny pokój obok kuchni. Praca spodobała jej się od razu: gotowanie dla rodziny, pilnowanie porządku, pomoc Ninie — wszystko przychodziło jej z łatwością. Gospodarze rzadko bywali w domu, pracowali w wydawnictwie i wracali późno.
Czasem Żenia czuła, że ktoś na nią patrzy. Pewnego razu, gdy zmywała naczynia, odwróciła się i zobaczyła w drzwiach małego Kiryła.
— To nasza ciocia? — zapytał nianię.
Nina roześmiała się, a Żenia po raz pierwszy poczuła, jak coś ciepłego rozlewa się w jej wnętrzu.
Życie toczyło się spokojnie. W weekendy Żenia spotykała się z przyjaciółkami z domu dziecka, resztę czasu poświęcała pracy. Gdy niania zachorowała, opieka nad Kiryłem przypadła Ninie i Żeni. Chłopiec był bardzo bystry i ciekawski. Często prosił, by nauczyła go gotować:
— Naucz mnie! Też chcę być kucharzem, jak dorosnę!
Żenia z radością pokazywała mu, jak robić twarożniki. Kirył siedział na wysokim stołku, machał nogami i zadawał tysiące pytań. Czasami jego oczy rozbłyskiwały pomysłami, które od razu chciał wcielać w życie.
Pewnego dnia chłopiec niespodziewanie zapytał:
— A gdzie jest twoja mama?
— Nie mam mamy. Nigdy jej nie miałam.
— To skąd się wzięłaś? Ja miałem mamę, ale już nie mam…
Te słowa wstrząsnęły Żenią. Czyżby Margarita nie była jego prawdziwą matką? Chciała zapytać Ninę, ale w tym momencie wrócili gospodarze i chłopiec z radosnym okrzykiem „Tato! Mamo!” pobiegł im naprzeciw.
Kilka dni później Żenia była świadkiem dziwnej sceny. Siergiej wyjechał w interesach, a Margarita poprosiła, by została z dzieckiem i również wyszła. Gdy samochód wyjeżdżał z podwórka, Kirył podbiegł do okna i z gniewem potrząsnął pięścią.
— Tak nie można wobec mamy!
— Ona nie jest moją mamą! — krzyknął chłopiec, jego głos drżał od złości i łez. — Nie chcę jej tak nazywać! Tato mnie zmusza!
Żenia była zaskoczona, ale szybko znalazła sposób, by go uspokoić — zaproponowała wspólne pieczenie ciasteczek. Kirył zapomniał o swoich smutkach, pochłonięty przygotowaniami.
Gdy Margarita wróciła, powiedziała:
— Siergiej kazał zabrać Kiryła. Jedziemy do znajomych na działkę. Proszę spakować mu plecak.
Żenia spakowała rzeczy, Kirył chwycił torbę i pobiegł do samochodu. Żenia ruszyła za nim, ale w momencie, gdy chłopiec wybiegł na ganek, samochód zaczął cofać. Jeszcze sekunda — mogło dojść do tragedii. Żenia zdążyła go odepchnąć.
Chłopiec uderzył się w kolano, rozpłakał się.
— Czemu nie pilnujesz dziecka?! — rzuciła się na Żenię Margarita. — Nawet go nie widziałam!
Kirył zamilkł, posłusznie wziął macochę za rękę i usiadł w foteliku. Przed wyjazdem odwrócił się i przesłał Żeni całusa.
Później Nina potwierdziła przypuszczenia Żeni — Margarita rzeczywiście nie była matką Kiryła. Po weekendzie Siergiej Płatonycz wezwał Żenię do gabinetu.
— Kirył opowiadał… Mówi, że ona chciała go rozjechać.
— Nie powiem, że zrobiła to celowo. Ale wiem jedno — on nie chce jej nazywać mamą. Robi to tylko dlatego, że pan go zmusza. A w ogóle ma pan wspaniałego syna, tylko bardzo cierpi.
Siergiej milczał przez chwilę:
— Miałem nadzieję, że się przyzwyczai… Przecież jest jeszcze mały, myślałem, że nic nie rozumie.
— W tym wieku dzieci postrzegają mamę jako część siebie. Jeśli ktoś inny zajmuje to miejsce, to może być dla nich traumatyczne.
Następnego dnia znów wezwał Żenię — tym razem w obecności Margarity.
— Powiedz, Żeniu, kiedy pakowałaś plecak Kiryła, czy na stoliku leżał tablet?
Żenia skinęła głową — pamiętała, jak chłopiec oglądał bajki przed snem.
— Po tobie nikt do pokoju nie wchodził, a tablet zniknął.
Serce jej zamarło. Czyżby ją oskarżano o kradzież? Żenia położyła klucz do swojego pokoju na stole:
— Przeszukajcie.
— Po co tak od razu? Poszukamy razem.
W pokoju nic nie znaleziono. Ale w kuchni, w szufladzie z ręcznikami, tablet się znalazł. Kirył się ucieszył:
— Znalazł się! Znalazł się!
Siergiej spojrzał pytająco na Żenię. Ta milczała — nie rozumiała, jak urządzenie mogło się tam znaleźć.
— Nie brałam go.
Kirył usłyszał rozmowę:
— Nie krzyczcie na Żenię! Ona jest dobra! To Margot zabrała tablet, widziałem!
— Co ty wygadujesz? — krzyknęła macocha.
— Widziałem! Położyłaś mnie spać, potem wzięłaś tablet i wyszłaś. Nie spałem!
Chłopiec zaczerwienił się i wybiegł. Margarita rzuciła się za nim:
— Sierioża, zaczekaj! Szukałam ładowarki, chciałam go naładować gdzie indziej!
Słychać było, jak wchodzą na górę, jak Wolnow coś głośno mówi, jak trzasnęły drzwi. Margarita płakała pod drzwiami, oskarżając męża, że wierzy wszystkim, tylko nie jej.
Potem zeszła na dół:
— Skąd się wzięła ta dziewucha na moją głowę? Zanim się pojawiła, żyliśmy zgodnie. Kirył nazywał mnie mamą, a teraz mnie unika jak trędowatą!
Otworzyła lodówkę, wzięła niedopitą butelkę i poszła do siebie. Po pół godzinie z jej pokoju dobiegł straszny huk — Margarita, najwyraźniej pijana, niszczyła wszystko wokół.
Na hałas wszyscy przybiegli. Siergiej próbował powstrzymać niepanującą nad sobą żonę:
— Dzwońcie po karetkę! Chyba ma atak histerii!
Margarita miała niezwykłą siłę. Chwyciła Żenię za bluzkę, materiał się rozerwał. Siergiej zauważył na jej szyi czarny jedwabny sznurek z rzeźbionym krzyżykiem.
— Skąd to masz?
— Od urodzenia. W domu dziecka mówili, że mama zawiesiła mi go na szyi, kiedy mnie zostawiła.
Wolnow dziwnie spojrzał na dziewczynę. Przyjechała karetka, lekarz podał zastrzyk, Margaritę zabrano.
— Od takiego stresu samemu można trafić do psychiatryka — mruknął Siergiej. — Chodź, coś ci pokażę.
Zaprowadził Żenię do gabinetu i wyciągnął gruby album w skórzanej oprawie:
— Ten album prowadziła moja pierwsza żona Ira — mama Kiryła. Znaliśmy się od czwartej klasy. Kochaliśmy się od młodości, rozstawaliśmy się, wracaliśmy do siebie, znów traciliśmy…
Opowiedział historię ich długiej miłości, choroby, pożegnania. Ira zmarła, nie pokonując choroby.
— Przed śmiercią wyznała… że urodziła ze mną dziewczynkę, ale nigdy wcześniej nie mówiła — bała się. Jej rodzice postawili warunek: albo oddaje dziecko, albo traci wszystko. Miała szesnaście lat.
„Pamiętasz mój krzyżyk od babci? — zacytował ostatnie słowa żony. — Zawiesiłam go na szyi naszej córeczki. Niech ją chroni przez całe życie”.
— Czyli… jestem twoją córką?
— Tak, Jewgienija. Wybacz, nie sądziłem, że cię odnajdę. Urodziłaś się w Chabarowsku, nikt nie wiedział, do jakiego domu dziecka cię skierowano.
Żenia przeglądała album. Na wszystkich zdjęciach — od dzieciństwa po szkolne lata — na szyi rudowłosej dziewczyny był ten sam czarny jedwabny sznurek.
— Czyli Kirył to mój rodzony brat?
— No proszę! Żenia, zaskakujesz mnie. Bardziej cieszysz się, że Kirył to twój brat, niż że ja jestem twoim ojcem?
— Przepraszam… Po prostu zaprzyjaźniłam się z Kiryłkiem, uwielbiam go!
— Wspaniale! Teraz wszystko się zmieni. Zapiszę cię na studia, wyślę Margaritę na leczenie. Jeden minus — trzeba będzie szukać nowego kucharza.
— Tato, może nie trzeba żadnej restauracji? Będę gotować dla całej rodziny!
— Ani mi się śni! Skoro całe życie spędziłaś w instytucjach, to mam na tobie oszczędzać? Nic z tego! Będziesz się uczyć! I natychmiast przeprowadzasz się na drugie piętro. Chcę się tobą nacieszyć!
Żenia chciała zaprotestować, ale ojciec podszedł i mocno ją przytulił. Po raz pierwszy w życiu poczuła, że ma prawdziwą rodzinę.
