Wiktor i Lika przeżyli w małżeństwie osiem długich lat, pełnych wzlotów i upadków, nadziei i rozczarowań. Ich historia zaczęła się od olśniewającego romansu, takiego, który sprawia, że serce bije szybciej, a w ukochanej osobie widzi się niemal bohatera z bajki. Wiktor dosłownie zasypywał Likę kwiatami — różami, chryzantemami, tulipanami… Przynosił je w ogromnych bukietach, jakby chciał zmieścić w jednej chwili całe swoje pełne uniesienia uczucie. Drogie prezenty, które dawał, wydawały się niemal absurdalne w zestawieniu z jego skromną pensją początkującego specjalisty, ale dla niego było to ważne — pokazać, że potrafi być hojny, gdy kocha.
Byli młodzi, pełni sił i wiary w przyszłość. Mimo trudności, które rzucało im życie, zawsze znajdowali w sobie odwagę, by trzymać się razem. Planowali: dużo i ciężko pracować, odłożyć na mieszkanie, wziąć kredyt hipoteczny, a potem jak najszybciej spłacić bank. Dla nich był to krok do prawdziwego, pełnego życia, gdzie znajdzie się miejsce i dla przytulnego ogniska domowego, i dla dzieci, i dla spokoju.
Lecz czas mijał, a rodzice zaczęli wyrażać zainteresowanie. Szczególnie mama Wiktora, Anna Pietrowna, która często przypominała:
— Nie zwlekajcie z dziećmi! Kobiecy organizm szybko się starzeje, a Lika ma już dwadzieścia pięć lat!
Syn odpowiadał z lekkim uśmiechem:
— Nie chcemy ani zwlekać, ani rodzić w niedostatku. Dziecko powinno się pojawić wtedy, gdy będziemy mogli mu zapewnić wszystko, co potrzebne.
Anna Pietrowna, jako prawdziwa miłośniczka ludowej mądrości, nie omieszkała sparafrazować znane przysłowie:
— Bóg dał zajączka — da i łąkę!
Wiktor zaśmiał się, choć w środku rozumiał, że matka już od dawna pragnie przytulać wnuki:
— Jeśli zaraz da zajączka, to postaramy się jak najszybciej rozliczyć się za łąkę. Tylko że łąki teraz są drogie…
Tak żartowali, ale w głębi duszy Wiktor nie był stanowczo przeciwny, by dziecko pojawiło się trochę wcześniej niż planowano. Po prostu małżonkowie zgodzili się nie spieszyć. Jednak dzieci, jak wiadomo, rzadko słuchają grafików i planów. A jeśli Lika zajdzie w ciążę, przyjmą ten dar z radością. Tylko że rozmawiać o tym z Anną Pietrowną było jeszcze za wcześnie — od razu zaczęłaby badać synową pod kątem ciąży, stosując swoje „ludowe metody” z kiszonymi ogórkami i innymi przesądami.
Lata mijały. Mieszkanie zostało kupione i przepisane na własność. Zrobili remont — stylowy, przytulny, z dziecięcymi marzeniami schowanymi w kącie salonu. Potem nadszedł czas na samochód — dobry, komfortowy. A wkrótce Wiktor zaczął mówić, że rodzinie potrzebny jest drugi samochód. Bo gdy pojawi się dziecko, trzeba będzie wozić je do lekarzy, do parku, do szkoły, na zajęcia… I wygodnie, jeśli każde z małżonków będzie miało własne auto.
Wydawało się, że wszystko jest gotowe. Dom, dwa auta, stabilność, dostatek. Ale dziecka ciągle nie było. Próby poczęcia trwały, czasem z nadzieją, częściej z goryczą. Lika czuła, jak serce ściska jej się za każdym razem, gdy kolejny test był negatywny. Sama najbardziej chciała zostać matką, lecz ciało odmawiało posłuszeństwa jej prośbom.
Wtedy zaczął się zmieniać Wiktor. Jego dawna dobroć ustąpiła miejsca irytacji, a łagodność — surowości. Przestał powstrzymywać emocje, zaczął wypowiadać rzeczy, od których ból stawał się nie do zniesienia.
— Ty przypadkiem nie jesteś bezpłodna? — wybuchał. — Znajomi już mi dają do zrozumienia, że źle się staramy. A mama co chwilę pyta: „Kiedy wreszcie dasz mi wnuki?”
— To przecież nasza sprawa, prawda? — mówiła cicho Lika, ocierając łzy. — Czemu wszyscy wokół uważają, że mają prawo nas oceniać?
— Tak, to prywatna sprawa! — złośliwie odpowiadał Wiktor. — Tylko że my wszystkim mówiliśmy, że najpierw kupimy mieszkanie, auto, drugie auto, a potem dopiero będziemy mieli dziecko. Teraz mamy wszystko, a dziecka nie ma. Ty nie możesz go urodzić!
— To nie moja wina! — wyrywało się jej. — Regularnie się badałam! W zeszłym miesiącu znów zrobiłam wszystkie badania, przeszłam USG. Ze mną wszystko w porządku!
— Jeśli z kobietą wszystko jest dobrze i nie stosuje antykoncepcji, to ciąża następuje. Nie wiedziałaś? — zgryźliwie mówił, celowo raniąc bardziej.
I tak się powtarzało raz za razem. Rozmowy kończyły się łzami, żalem, niszczeniem zaufania i miłości, które kiedyś ich łączyły. Lika zauważała, że Wiktor rzadziej bywa w domu, wymyśla powody opóźnień w pracy, coraz częściej nocuje poza domem. Domyślała się, ale nie odważyła się zapytać wprost. Bała się usłyszeć prawdę.
I pewnego dnia prawda sama wyszła na jaw.
— Odchodzę — powiedział, patrząc chłodno w oczy. — Mam inną kobietę. I jest w ciąży.
Lika zamarła. Świat zawalił się w jednej chwili. Chciała krzyczeć, pytać dlaczego, prosić, by został, ale głos ją opuścił. Dopiero po kilku sekundach, z wysiłkiem, wypowiedziała:
— Odejdź.
Nie potrafił odejść godnie. Przed wyjściem nazwał ją pustakiem, nic niewartą żoną, dolewając jeszcze więcej bólu do jej serca. Chciał chyba ostatecznie złamać ją, poniżając przed odejściem. Ale Lika nie dała mu tego zadowolenia. Ani jednej łzy, ani jednego płaczu — tylko lodowata determinacja i złamane serce.
Później dowiedziała się, że Wiktor odszedł do Aliny — swojej koleżanki z pracy, z którą łączył go długi romans. Ta dziewczyna była zupełnie inna: namiętna, impulsywna, kapryśna. To zbliżała go do siebie, to odpychała, jakby bawiła się jego uczuciami. Ale właśnie ta nieprzewidywalność przyciągała Wiktora. Lika, łagodna, troskliwa, wierna, teraz wydawała mu się tylko tłem. Jej uroda, czułość, cierpliwość nie budziły już w nim inspiracji. Patrzył na nią już nie jak na ukochaną kobietę, lecz jak na potencjalną matkę, która nie spełniła oczekiwań.
Kiedy Alina poinformowała, że jest w ciąży, Wiktor był w siódmym niebie. W tym właśnie momencie zdecydował, że jego małżeństwo z Liką się wyczerpało. I nie dlatego, że przestał kochać — po prostu znalazł nową „łąkę”, na którą postanowił przeskoczyć ze swoim „zajączkiem”.
Z niecierpliwością, pełen wzruszenia i emocji, Wiktor czekał na wyniki USG. Kogo podaruje mu ukochana kobieta — chłopca czy dziewczynkę? Jego serce biło szybciej niż zwykle, ręce lekko drżały ze stresu, a w oczach lśniła radość przyszłego ojca.
— Nie obchodzi mnie, byleby dziecko było zdrowe — powiedział stanowczo, gdy Alina, uśmiechając się figlarnie, zapytała o płeć dziecka.
— A jednak? — nie ustępowała, jakby wiedziała coś więcej.
Wiktor westchnął, zamyślił się i rzekł:
— Zawsze marzyłem o synu… Ale będę szalenie szczęśliwy, jeśli urodzi się córka.
— No to skoro marzyłeś o synu — będzie syn! — zaśmiała się Alina i podała mu kartkę z wynikami USG.
Na twarzy Wiktora pojawił się najszerszy uśmiech. Jakby już widział małego chłopca, który będzie wołał „tato”, łapał go za palec i patrzył ufnie w oczy. Radość ogarnęła go całą, jak fala po długim oczekiwaniu. Czuł się prawdziwym mężczyzną, głową rodziny, ojcem, któremu dano szansę spełnić marzenia.
Gdy chłopiec przyszedł na świat, Wiktor stał się najbardziej troskliwym i oddanym ojcem. Pomagał Alinie we wszystkim: zmieniał pieluchy, kąpał malucha, wstawał w nocy do łóżeczka, uczył się rozumieć każdy płacz i piski. Jego matka, Anna Pietrowna, także była przeszczęśliwa. Dosłownie uwielbiała swojego wnuka, mówiła, że to najpiękniejsze dziecko na świecie, i mogła godzinami trzymać go na rękach, kołysać i opowiadać bajki.
A o Lice Wiktor przypominał sobie coraz rzadziej. Czasem, w chwilach zadumy, myśli mimowolnie wracały do przeszłości. Zastanawiał się, jak ona żyje, czy znalazła swoje szczęście, czy pamięta o nim. I pojawiało się dziwne pragnienie — pokazać się jej z wózkiem, przejść z dumą z podniesioną głową, udowodnić, że stał się tym ojcem, o którym marzył. Po co? Sam nie wiedział. Może żeby odkupić winę albo po prostu z męskiej próżności, ale najczęściej te myśli szybko mijały, ustępując miejsca trosce o noworodka.
Tymczasem Lika żyła zupełnie inaczej. Po rozwodzie zebrała całą swoją siłę ducha i skierowała ją na rozwój kariery. Z każdym rokiem stawała się coraz pewniejsza, bardziej profesjonalna, silniejsza. Jej pracowitość nie pozostała niezauważona — awans był logicznym efektem jej wysiłków. Młoda, piękna, z błyskiem w oczach i wewnętrzną wytrwałością, Lika stała się obiektem zainteresowania wielu mężczyzn. Jeden z nich — Kirill — wyróżniał się szczególnie swoją troską, hojnością i szczerością. Nie spieszył się, dawał przestrzeń, szanował jej przeszłość i budował teraźniejszość z miłością i cierpliwością. Lika to doceniała, ale nie spieszyła się z nowym związkiem. Serce musiało być gotowe.
Pierwsze miesiące po rozwodzie były bolesne, a obraz Wiktora często stawał przed jej oczami. Jednak z czasem wspomnienia bledły, a ból ustępował. Szczególnie gdy dowiedziała się, że u Wiktora urodził się syn. Choć w sercu ścisnęło ją, Lika szczerze mu życzyła szczęścia. Niech będzie dobrym ojcem, niech znajdzie to, czego tak pragnął.
Lecz los zadecydował inaczej.
Wiktor musiał zmierzyć się z brutalną prawdą. Gdy lekarze poinformowali go, że jego syn Jegor ma grupę krwi trzecią, a on i Alina — pierwszą, w jego duszy zrodziły się wątpliwości. Przypominał sobie lekcje biologii w szkole, szukał wyjaśnienia, ale im więcej myślał, tym mniej znajdował sensu.
— Po grupie krwi nie da się jednoznacznie ustalić ojcostwa — zauważyła Galina, ciotka Wiktora, pielęgniarka z zawodu — ale jeśli oboje rodzice mają pierwszą grupę, dziecko może mieć tylko pierwszą lub drugą. Trzecia jest wykluczona.
— To dlaczego Jegor ma trzecią?! — oburzył się Wiktor.
— Zrób test DNA — poradziła Galina — i zapomnij o tych wszystkich obawach.
Zrobił test. I okazało się, że obawy były uzasadnione.
Wyniki pokazały: Wiktor nie jest biologicznym ojcem Jegora. To był jak piorun, który uderzył go w samo serce. Ale na tym próby się nie skończyły. W trakcie dalszych badań okazało się, że sam Wiktor ma poważny problem medyczny — azoospermię. Szansa na ojcostwo w sposób naturalny była bliska zeru.
— Nie możecie mieć dzieci — stwierdził chłodno lekarz.
To zdanie zniszczyło wszystkie jego nadzieje, marzenia, plany. Wiktor poczuł, jak w środku wali mu się cały świat. Jego syn — nie jego syn. Jego rodzina — nie jego rodzina. Jego ojcostwo — iluzja. Urządził awanturę Alinie, która bez mrugnięcia okiem przyznała, że podczas ich romansu spotykała się jeszcze z dwoma innymi mężczyznami.
— Czyli nawet nie wiesz, kto jest ojcem Jegora? — zapytał przerażony Wiktor.
— Według dokumentów — ty — odpowiedziała obojętnie Alina. — A reszta nie ma znaczenia.
Serce mu pękało na kawałki. Kochał to dziecko, wierzył w nie, uważał za swoje. A teraz wszystko okazało się kłamstwem. Płakał, krzyczał, walił pięściami w ścianę, ale nic nie dało się zmienić.
Zwrócił się do przyjaciela Maksyma, mając nadzieję na pocieszenie, ale usłyszał tylko:
— Witek, kochasz Jegora. Byłeś jego ojcem przez cały rok. Co się zmieniło?
— Wszystko się zmieniło! — krzyczał Wiktor. — Kochałem swojego syna. A teraz mam przytulać obcego?!
Telefon od Liki był niespodzianką. Prosił o spotkanie. Zgodziła się, choć nie wiedziała, co powie. Wiktor przyszedł z żalem, z bólem, z prośbą o przebaczenie. Opowiedział, że diagnoza się potwierdziła, że naprawdę nie mógł mieć dzieci, że niesłusznie ją obwiniał, że Alina go oszukała.
— Chcę wrócić — powiedział, patrząc w oczy byłej żony.
Lika patrzyła na niego z niedowierzaniem. Czy naprawdę wierzy, że ją przyjmie z powrotem? Po wszystkim, co powiedział, po zdradzie, upokorzeniach i bólu?
— Chciałabym ci wierzyć — powiedziała łagodnie — ale nie mogę znów wiązać swojego życia z tobą. Zaczęłam wszystko od nowa. Jestem szczęśliwa z Kirillem.
— Ale przecież mnie kochałaś — uparcie powtarzał.
— Kochałam — uśmiechnęła się Lika. — Ale to było dawno. I wiesz co? Prawie cię nie pamiętam.
Poprosiła, by odszedł. Odszedł, uginając się pod ciężarem swoich błędów, nie rozumiejąc, że przebaczenie to nie tylko prawo, ale i wybór. A Lika wybrała, by zacząć nowe życie bez niego.
Później Wiktor w sądzie podważył ojcostwo. Zrezygnował z Jegora, mimo wcześniejszej miłości. Jego matka, Anna Pietrowna, także odwróciła się od dziecka, mówiąc, że nie będzie niańczyć obcego.
A Lika? Wyszła za Kirilla. Ich rodzina stała się prawdziwą twierdzą miłości i harmonii. I pewnego dnia los przyniósł im niespodziewany, ale radosny prezent — Lika zaszła w ciążę i urodziła bliźnięta! Dwóch zdrowych chłopców, którzy stali się sensem życia ich rodziców.
Pewnego razu, spacerując z mężem i wózkami, Lika zobaczyła Wiktora. Milczeniem minęła go, nawet się nie przywitała. Nie dlatego, że nie chciała — po prostu nie czuła takiej potrzeby. Przeszłość została za nią.
A Wiktor długo patrzył za nią. W jego oczach była smutek, żal i głębokie zrozumienie jednej prostej prawdy: szczęścia nie da się kupić ani pieniędzmi, ani samochodami, ani nawet narodzinami dziecka. Można je tylko zasłużyć — uczciwością, miłością i szacunkiem.
