Marzenie o dziecku było tak silne, że wypełniło każdy zakamarek serc Elli i Erica, popychając ich do zrobienia wszystkiego, by uczynić je rzeczywistością.
Po wielu nieudanych próbach zajścia w ciążę i wydaniu ogromnych sum na leczenie oraz in vitro, uświadomili sobie, że nie będą mogli mieć dziecka w naturalny sposób.
Dlatego zdecydowali się na adopcję. Ale to było łatwiej powiedzieć niż zrobić.
Ponieważ Eric był bardzo zajęty prowadzeniem firmy, to Ella musiała wziąć sprawy w swoje ręce – kontaktować się z agencjami, wypełniać dokumenty i przeglądać listy dzieci potrzebujących kochającego domu.
Podczas przeglądania dokumentów, uwagę Elli przykuło dziecko, około trzyletnie.
Początkowo chcieli adoptować niemowlę, ale szanse na to były znikome, więc postanowili otworzyć swoje serca i dom dla malucha.
Dziecko, które zainteresowało Ellę, miało najpiękniejsze oczy, jakie kiedykolwiek widziała – w kolorze nieba. Patrząc na zdjęcie tego słodkiego chłopca, miała wrażenie, jakby znała go od zawsze.
W końcu, po rozmowie z Ericiem, przywieźli Sama do domu.
Był najsłodszym chłopcem na świecie. Co więcej, szybko się zaaklimatyzował i już w pierwszych tygodniach zaczął nazywać Ellę „mamą”.
Wszystko układało się idealnie.
Największe marzenie Elli – zostanie matką – w końcu się spełniło i stała się najszczęśliwszą osobą na Ziemi. Życie było piękne, a Ella była wdzięczna, że wszystko tak dobrze się ułożyło dla niej i jej męża.
Ale pewnego wieczoru wszystko się zmieniło.
Sam miał właśnie iść się kąpać, a Eric powiedział, że chce sam go wykąpać. Ella się ucieszyła, bo Eric zaczął angażować się w rolę ojca i sądziła, że czas spędzony razem wzmocni ich więź.
Ale gdy tylko Eric pomógł Samowi się rozebrać i wejść do wanny, nagle krzyknął:
— Musimy go oddać!
Ella zamarła. — Co się dzieje? — zapytała.
— Eric, jak możemy oddać dziecko? — zapytała zszokowana.
Eric jednak był stanowczy. Powiedział, że całe to doświadczenie było dla niego zbyt przytłaczające i nie potrafił poradzić sobie z nowym życiem.
Ella była załamana. Nie mogła uwierzyć w słowa męża. To nie było do niego podobne, by nagle tak zmienić zdanie. Czuła jednak, że kryje się za tym coś więcej.
Noc była długa. Ella nie mogła zasnąć. Wtedy coś sobie przypomniała.
Zauważyła, że Sam miał znamię na spodzie stopy – dokładnie w tym samym miejscu, co Eric. Poszła do pokoju Sama i przyjrzała się bliżej. Znamię chłopca i znamię Erica wyglądały niemal identycznie.
Rano zapytała Erica, czy jest coś, czym chce się podzielić. W końcu przyznał, że chciał oddać Sama, ponieważ podejrzewał, że to jego biologiczny syn. Gdy zobaczył znamię, był w szoku.
Prawda była taka, że Eric miał romans z kobietą, którą poznał w barze. Twierdził, że to był jednorazowy błąd, przelotna przygoda. Ale zdradził Ellę wtedy, gdy była najbardziej wrażliwa i przechodziła przez bolesne procedury in vitro. To złamało jej serce.
Było jasne, że Eric żałował, że zawiódł zaufanie żony. Ale zdrady Ella nie mogła mu wybaczyć. Nie potrafiła już dłużej żyć z Erikiem.
Eric nie zniknął całkowicie z życia syna, ale ich kontakt ograniczył się do rzadkich wizyt i prezentów urodzinowych wysyłanych pocztą.
Ella wiedziała, że podjęła właściwą decyzję – zarówno dla siebie, jak i dla Sama. Zwłaszcza w chwili, gdy uświadomiła sobie, że Eric był gotów porzucić własnego syna tylko po to, by ukryć romans.
