Richard kupuje bilet autobusowy dla zdesperowanej matki trójki dzieci i następnego dnia znajduje na swoim progu dziesiątki pudeł. Nie ma pojęcia, że jej prezent wpędzi go w kłopoty – dopóki jego córka nie otworzy jednego z nich.
Był jasny, słoneczny poranek. Richard był pochłonięty piosenką w słuchawkach, podczas gdy mopował podłogi na dworcu autobusowym. Przez ostatnie dziesięć lat dworzec był jego całym światem.
Nagle rozproszył go czyjś głos.
— Przepraszam — odezwał się ktoś.
Richard odwrócił się i zobaczył kobietę, około 35 lat. Wyglądała na wyczerpaną, a po czerwonych, opuchniętych oczach i zapłakanych policzkach poznał, że niedawno płakała. Trzymała w ramionach niemowlę, a obok niej stało dwoje starszych dzieci.
— W czymś pomóc? — zapytał z troską, zdejmując słuchawki.
— M-muszę dostać się do Nowego Jorku. Może pan pomóc mi kupić bilet? — zapytała drżącym głosem.
— Wszystko w porządku? Wygląda pani na spiętą.
Kobieta zawahała się.
— Chcę uciec od męża. Nie powinnam tego mówić, ale… on nie jest dobrym człowiekiem. Nie mogę się z nim skontaktować od kilku dni, a rzeczy, które mówił i robił… przerażają mnie. Chcę tylko do siostry w Nowym Jorku. Zgubiłam portfel. Proszę, pomóżcie nam.
Widząc jej rozpacz, Richard nie potrafił odmówić, choć wiedział, że oddaje ostatnie pieniądze. Poszedł do kasy i kupił bilet.
— Dziękuję z całego serca — powiedziała, ocierając nos.
— Proszę dbać o dzieci — odparł Richard.
— Może mi pan podać swój adres?
— A po co?
— Chcę się odwdzięczyć. Proszę…
Richard w końcu się zgodził, a autobus z kobietą i dziećmi odjechał.
Po skończonej zmianie Richard wrócił do domu, gdzie czekała na niego jego córka Amanda — jego jedyna rodzina po tym, jak żona odeszła. Richard długo cierpiał po jej odejściu, ale wziął się w garść dla Amandy.
Mimo że miała zaledwie 10 lat, Amanda przejęła na siebie wiele obowiązków. Po szkole wiązała włosy w kucyk i zabierała się za domowe prace, a nawet pomagała w gotowaniu.
W ich malutkiej kuchni tańczyli razem i próbowali nowych przepisów. Wieczorami siadali na kanapie i opowiadali sobie, jak minął dzień. Tego wieczoru było tak samo. Ale poranek był inny.
Richard obudził się gwałtownie od głosu córki.
— Tato! Wstawaj! — potrząsała nim delikatnie.
— Co się stało, skarbie?
— Coś dziwnego jest na podwórku! Chodź!
Richard wyszedł na zewnątrz i zobaczył tuzin pudeł. Pomyślał, że to pomyłka kurierska, ale zauważył kopertę na jednym z nich. Był tam list. Zanim zaczął czytać, Amanda już otwierała jedno z pudeł.
„Cześć! To ja, kobieta, której wczoraj pomogłeś. Chciałam podziękować ci za dobroć. W tych pudełkach są rzeczy, które chciałam zabrać do Nowego Jorku, ale postanowiłam zostawić je tobie — możesz je sprzedać i zarobić trochę pieniędzy. Powodzenia.”
Richard czytał list, kiedy usłyszał trzask tłuczonej porcelany. Amanda upuściła wazon! Przez chwilę był zły. Zniszczyła prezent!
Ale wtedy zauważył błyszczący przedmiot wśród odłamków. Podniósł go. Przypomniał sobie, że diament nie zaparowuje, gdy się na niego dmuchnie. Zamarł — to był PRAWDZIWY diament.
— Boże! Jesteśmy bogaci! — zawołał.
— Musimy go oddać, tato! — Amanda szybko przejrzała dokumenty przesyłki i znalazła adres nadawcy. — To nie nasze!
— Pomyśl o twojej przyszłości, o szkole!
— Nie, tato! A jeśli odbieramy komuś ostatnią nadzieję?
Richard upierał się, że zatrzyma diament, ale Amanda go przekonała. Obiecał jej, że go odda — ale miał inny plan. Poszedł do antykwariatu.
— W czym mogę pomóc? — zapytał właściciel, pan Lambert.
— Chcę wycenić coś — powiedział Richard, kładąc diament na ladzie.
Pan Lambert przyjrzał się mu uważnie.
— To wyjątkowy okaz. Klarowność, szlif… Szacuję wartość na co najmniej 100 000 dolarów. Skąd go pan ma?
— Spadek… Może go pan kupić?
— Muszę zadzwonić do kolegi. Zaczeka pan chwilę?
Po rozmowie wrócił uśmiechnięty.
— Możemy przejść do transakcji! Może pan podać diament?
Wtedy jednak diament upadł. Lambert szybko go podniósł.
— Spokojnie. Jest twardy jak skała — powiedział i oddał go Richardowi. — Oferuję 10 000 dolarów.
— Przecież mówił pan, że wart jest dziesięć razy tyle!
Lambert wyjaśnił, że bez dokumentów może zaoferować tylko ułamek wartości. Richard się nie zgodził i wrócił do domu z diamentem. Miał plan: przeprowadzić się, zrobić fałszywe dokumenty i sprzedać kamień za jego pełną wartość. Amanda go przekona? Da radę.
Ale w domu było dziwnie cicho.
— Amanda? — zawołał. Cisza.
Zaczął panikować, aż znalazł kartkę w kuchni:
„Masz mój kamień! Jeśli chcesz, by twoja córka żyła, przynieś go pod wskazany adres. Jeśli zawiadomisz policję — już jej nie zobaczysz!”
Serce mu zamarło. Słowa kobiety zabrzmiały w jego głowie: „Mój mąż nie jest dobrym człowiekiem…” Otworzył szufladę i porównał adres — zgadzał się z tym z przesyłki.
Nie tracił czasu. Pojechał pod wskazany adres — stary, dwupiętrowy dom.
Drzwi otworzył mężczyzna z bronią przy skroni Richarda.
— Ty jesteś Richard?
— Tak. Gdzie moja córka?
— Masz, co prosiłem?
— Tak. Ale chcę ją zobaczyć!
— Najpierw diament — odparł napastnik.
Richard wyciągnął kamień i położył na stole, jak mu kazano.
Mężczyzna go obejrzał — i nagle wściekłość.
— To szkło! Gdzie prawdziwy diament?!
Richard zamarł. Przypomniał sobie upuszczenie kamienia u Lamberta. Czy go podmienił?
— Masz kilka dni na przyniesienie 10 000 dolarów, inaczej nigdy już nie usłyszysz głosu córki!
Richard ruszył do antykwariatu.
— Och, pan Richard! Tak szybko wrócił?
— Sprzedam diament za 10 000. Zmieniłem zdanie.
— Już mnie nie interesuje — odpowiedział Lambert.
— Może 7 000?
— Przykro mi.
Wtedy Richard zrozumiał — Lambert go oszukał. Ogarnęła go wściekłość. Uderzył handlarza, związał go kablem i krzyknął:
— GDZIE JEST DIAMENT?! Życie mojej córki wisi na włosku!
Lambert w końcu wyznał: on i porywacz byli wspólnikami. Chcieli wyłudzić 100 000 dolarów. „Kolega” z telefonu to był właśnie porywacz.
— Ukradł ten diament z rezydencji miliardera! Cała policja go szuka!
Richard ogłuszył Lamberta i zrobił mu zdjęcie. Zadzwonił na policję i zostawił im notatkę, po czym ruszył do porywacza.
— Byłem w antykwariacie. Twój kumpel się wygadał! Macie to razem na sumieniu!
— Co?! On ma diament?! — wściekł się porywacz i ruszył tam.
Richard wykorzystał moment, odnalazł Amandę i uwolnił ją.
— Tato… słyszałam… czy ty naprawdę… zabiłeś kogoś?
— Nie, kochanie. To był blef. Musiałem, żeby zareagował impulsywnie — powiedział, uśmiechając się. — Zawiadomiłem wcześniej policję i powiedziałem im, że jadą do antykwariatu.
— Czyli go aresztują?
— Tak. A ty jesteś bezpieczna.
W notatce Richard napisał:
„Za godzinę mężczyzna, który ukradł poszukiwany diament, pojawi się tutaj.”
I plan zadziałał. Porywacz i handlarz zostali aresztowani. Richard bał się tylko jednego — że odpowie za to, iż nie oddał diamentu od razu na policję. Ale najważniejsze: uratował córkę.
