Pierwszy raz, kiedy usłyszałem, że płacze przez sen, pomyślałem, że to tylko sen.
Wydawało mi się, że wiem o niej wszystko. Jesteśmy małżeństwem dopiero od trzech tygodni, ale podczas randkowania rozmawialiśmy o wszystkim — o jej ulubionych potrawach, marzeniach, planach, o tym, co ją śmieszy, i o drobiazgach, które lubi robić.
Jest wszystkim, o co mężczyzna może się modlić — piękna, delikatna, inteligentna.
W ciągu dnia tryska energią. Tańczy w kuchni robiąc śniadanie, nazywa mnie „Moim Królem”.
Trzyma mnie za rękę i mówi:
„Solomon, wybrałabym cię tysiąc razy. W tym życiu i następnym.”
A ja odpowiadam:
„Katura, będę z tobą teraz i na zawsze.”
Wierzyłem jej.
Do momentu, gdy noce zaczęły mówić głośniej niż jej słowa.
Zaczęło się powoli. Budziłem się w nocy i słyszałem jej cichy płacz. Spała… ale łzy spływały jej po policzkach. Całe ciało lekko jej drżało, jakby coś powstrzymywała.
Pewnej nocy nie wytrzymałem. Dotknąłem jej delikatnie. Otworzyła oczy, a zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, zapytała:
„Dlaczego nie śpisz?” — spokojnym głosem, jakby nic dziwnego się nie wydarzyło.
Zatkało mnie. Ta sama twarz, która przed chwilą była zalana łzami, teraz była miękka, spokojna, promienna. Nie wiedziałem, jak zapytać. Jakby tamta chwila… zniknęła.
Ale nie zniknęła. Bo każdej nocy…
działo się to znowu.
I znowu.
Czasem słyszałem szepty:
„Daj mi trochę czasu…”
Odwracałem się, a ona spała spokojnie. Pokój znowu był cichy.
Zacząłem się zastanawiać: czy tylko sobie coś wyobrażam? Czy przesadzam? Czy naprawdę jest coś nie tak?
Pewnego ranka zapytałem:
„Wszystko w porządku?”
Uśmiechnęła się i dotknęła mojego policzka.
„Oczywiście, kochanie.”
Spojrzałem na nią uważnie.
„Wiesz, że płaczesz przez sen?”
Zmarszczyła brwi.
„Ja? Płaczę? Nie, nie płaczę we śnie. Może to tobie coś się przyśniło?”
Chciałem jej wierzyć.
Ale coś we mnie mówiło: to nie był sen.
Więc zeszłej nocy podjąłem decyzję — nie zasnę. Potrzebuję odpowiedzi.
Położyłem się obok niej udając głęboki sen.
Spojrzała na mnie… sprawdzając, czy śpię.
A potem, dokładnie o 2:14, odwróciła się ode mnie… i wtedy…
Światło w pokoju zgasło.
„Jeśli dziś znowu zacznie płakać, potrzebuję odpowiedzi, albo to małżeństwo nie ma sensu” — wyszeptałem sobie.
Zostawiłem zapalone światło, a mimo to nagle o północy zgasło.
Leżałem w ciemności, szeroko otwartymi oczami, udając spokój.
Pokój był cichy.
Pusty.
Aż usłyszałem jej delikatny ruch.
I wtedy…
ten cichy płacz.
Szept:
„Jestem zmęczona… przepraszam… nie… zostaw go…”
Zbliżyłem się, by usłyszeć każde słowo.
„Zostaw kogo?”
Chciałem ją dotknąć. Ale jej nie było. Miejsce obok mnie było puste.
Wpadłem w panikę. Sięgnąłem po telefon, ale…
zniknął.
Zanim zawołałem jej imię, poczułem, że coś wspina mi się po nodze.
Krzyknąłem i wybiegłem z pokoju jak szalony, trzaskając drzwiami.
Cały drżałem. Nasłuchiwałem.
Nagle z salonu usłyszałem jej głos:
„Mój królu, dlaczego wybiegłeś? Wszystko dobrze? Cały się pocisz.”
Odwróciłem się wolno. Siedziała spokojnie na kanapie, z filiżanką herbaty.
„Co ty tu robisz?” — zapytałem.
„Leżeliśmy razem. Jak wyszłaś? I dlaczego tu jest światło, a tam ciemność?”
Uśmiechnęła się.
„Zrobiło mi się zimno, więc przyszłam zaparzyć herbatę. Chcesz?”
„Katura,” powiedziałem stanowczo.
„Co się dzieje w tym domu?”
Dotknęła mojego ramienia.
„Kochanie, chyba przesilasz swój mózg. Może potrzebujesz badań?”
„Dość!” krzyknąłem.
„Chcę odpowiedzi! Kim ty naprawdę jesteś?”
Wtedy…
Z sypialni dobiegł dźwięk.
Cichy.
Przypominający jej głos.
Wołał moje imię.
Spojrzałem na drzwi. Potem na nią.
Jej uśmiech zniknął.
Sięgnąłem po latarkę.
„Idę tam sprawdzić.”
„Nie.” — jej głos nagle zmienił się. Głęboki. Męski.
Zamarłem.
To nie był jej głos.
Nie mogłem się odwrócić. Bałem się.
Wtedy światło w salonie zgasło.
I uciekłem. Wybiegłem boso na ulicę, biegnąc, aż nie mogłem oddychać.
Zasnąłem pod drzewem. Wróciłem dopiero rano.
A w domu… zastałem teściową, pakującą rzeczy Katury.
„Gdzie ona jest?” zapytałem.
Spojrzała na mnie jak na potwora.
„Twoja żona jest w szpitalu! Uciekłeś, kiedy cię najbardziej potrzebowała!”
Szpital?
Pojechałem natychmiast.
W recepcji pielęgniarka spojrzała na mnie dziwnie:
„Mężczyźni… Byle spódnica i już ślepną…”
„O co pani chodzi?” zapytałem.
„Pokój 102. Ale… uważaj.”
„Dlaczego?”
Pielęgniarka westchnęła.
„Ta kobieta, co tu stała… to nie jest jej matka. A twoja żona… nie jestem pewna, czy w ogóle jest człowiekiem.”
Zamurowało mnie.
„Co?!”
„Nie mogę nic więcej powiedzieć. Pilnuj się.”
W pokoju Katura spojrzała na mnie słabo.
„Wzięłam twoje miejsce,” powiedziała.
Zrobiło mi się zimno.
Kiedy zostaliśmy sami, powiedziała:
„Muszę ci powiedzieć, kim jestem… i dlaczego płaczę co noc.”
Głos jej drżał.
„Nie powinnam była się zakochać. Przyszłam tu z innego powodu… z miejsca, gdzie kobiety idą, gdy są zdesperowane. Moja… matka chciała córkę. Poszła tam. I ja przyszłam. Ale wszystko ma cenę. A ktoś zawsze ją płaci.”
Spojrzała na mnie smutno.
„Uciekłeś przed losem innych. Nie wszystko, co wygląda jak błogosławieństwo… nim jest.”
A potem wyszeptała:
„Dobranoc.”
Cień przemknął przez okno.
I… zniknęła.
Na zawsze.
Spakowałem się i opuściłem to miejsce.
Nie obejrzałem się za siebie.
Niektórych drzwi nie wolno otwierać.
A ja nauczyłem się tego w najgorszy możliwy sposób.
