Mam czterdzieści sześć lat. Od dwunastu lat prowadzę własną działalność i mam stały dochód. Nigdy nie byłam mężatką i nie mam dzieci.
Mój nowy znajomy, Anton, ma pięćdziesiąt dziewięć lat. Na zdjęciu profilowym wyglądał nienagannie: elegancki garnitur, siwe skronie, pewne spojrzenie. W wiadomościach był uprzejmy, elokwentny, bez wulgarnych aluzji. Wszystko wydawało się godne szacunku.
Pewnego wieczoru, z ciekawości, wpisałam jego imię i nazwisko w wyszukiwarkę i przypadkiem trafiłam na jego profil randkowy. Otworzyłam go i przeczytałam: „Szukam żony. Wiek 25–32. Mam 59 lat.”
Zamknęłam stronę, mówiąc sobie, że to jego prywatna sprawa. Ale następnego ranka, przed naszym spotkaniem, zaczęłam się zastanawiać, co powie, jeśli zapytam go o to wprost.
Anton przyszedł punktualnie. Wysoki, zadbany, drogi garnitur, elegancki zegarek, przyjemne perfumy. Usiedliśmy w kawiarni i omówiliśmy projekt. Mówił jasno i konkretnie. Część biznesowa przebiegła bez problemów.
Potem się rozluźnił i powiedział:
„Miło pracować z tak profesjonalną kobietą. Większość specjalistów tylko mówi bzdury.”
Uśmiechnęłam się i podziękowałam.
Stopniowo rozmowa zeszła na sprawy osobiste.
„Jesteś mężatką?” – zapytał.
„Nie.”
„Kariera przeszkodziła?”
„Po prostu nie spotkałam właściwej osoby.”
Skinął głową. Powiedział, że od dwóch lat jest singlem po rozwodzie i teraz szuka związku.
„Korzystasz z portali randkowych?” – zapytałam.
„Tak. Wiem dokładnie, czego chcę, więc starannie filtruję.”
Postanowiłam być bezpośrednia.
„Widziałam twój profil. Piszesz, że szukasz kobiety do trzydziestu dwóch lat. To takie ważne?”
„Tak.”
„Dlaczego?”
Upił łyk kawy i odpowiedział:
„Bo młodsze kobiety są łatwiejsze. Nie żyją przeszłością, nie narzekają, podchodzą do życia lżej.”
Poczułam dyskomfort.
„Czyli kobiety w twoim wieku żyją przeszłością?”
„W większości przypadków tak. Ciągłe narzekanie, żale, niezadowolenie. Są trudne.”
Odłożyłam łyżeczkę do filiżanki.
„A ty jesteś łatwy? Masz za sobą dwa rozwody, prowadzisz poważny biznes pełen problemów, sam mówisz o trudnościach. Masz też problemy zdrowotne.”
Zmarszczył brwi.
„Nie narzekam. Stwierdzam fakty.”
„Czyli kiedy kobieta mówi o swoich wyzwaniach, to narzekanie?”
Zaczął się irytować.
„Ja po prostu chcę komfortu.”
„Komfortu, czyli dziewczyny, która nie dyskutuje i patrzy na ciebie z podziwem?”
„Przesadzasz.”
„Nie. Nie chcesz kobiety w swoim wieku, bo byłaby równorzędną partnerką.”
Odsunął gwałtownie filiżankę.
„Myślałem, że jesteś rozsądna, ale najwyraźniej jesteś zbyt zasadnicza.”
„Nie wszyscy mężczyźni są tacy. Ale kiedy pięćdziesięciodziewięcioletni mężczyzna szuka trzydziestolatek i tłumaczy to tym, że kobiety w jego wieku są ‘zbyt ciężkie’, to wiele mówi.”
Wstał.
„Nie powinniśmy razem pracować. Jesteś konfliktowa.”
„Po prostu nie zgadzam się na skreślanie kobiet w moim wieku z góry.”
Szybko spakował tablet i wyszedł.
Zostałam w kawiarni i dopiłam zimną już kawę. Zapłaciłam tylko za siebie — nawet filiżanki kawy nie przyjmuję od mężczyzn o takich poglądach.
Tego wieczoru w domu długo myślałam o naszej rozmowie. Mam czterdzieści sześć lat. Mam zmarszczki i siwe włosy. Założyłam dwie firmy — jedna upadła, druga odniosła sukces.
Brałam kredyty i je spłacałam. Pochowałam ojca i pomogłam matce wrócić do zdrowia. Wiem, co znaczy pracować szesnaście godzin dziennie i się nie poddawać.
Nie żyję przeszłością. Żyję rzeczywistością — rzeczywistością z problemami i zwycięstwami.
A on chce dziewczyny, która jeszcze nie doświadczyła poważnych trudności. Która nie zapyta o dwa rozwody. Która nie zauważy wieczornych tabletek na ciśnienie. Która po prostu będzie go podziwiać.
On nie chce kobiety.
On chce iluzji, że wciąż jest młody i bez skazy.
