Nie istnieje również złoty standard diagnostyczny dla cellulitis, ponieważ badania laboratoryjne, posiewy tkanek i krwi oraz badania obrazowe nie okazały się wystarczająco pomocne. Badania te mogą jednak być przydatne w wykluczaniu schorzeń imitujących cellulitis lub stanów poważniejszych bądź powikłanych, takich jak zapalenie kości i szpiku, martwicze zapalenie powięzi czy ropień.
Rozpoznanie pozostaje w dużej mierze kliniczne, a ocena przez dermatologa i/lub specjalistę chorób zakaźnych nadal stanowi kliniczny standard odniesienia. W związku z tym dostęp do opieki specjalistycznej oraz dalsze badania nad pomocniczymi metodami diagnostycznymi, takimi jak obrazowanie termiczne, są niezbędne dla dokładnego rozpoznania i leczenia, aby zapobiec nieuzasadnionemu stosowaniu antybiotyków.
Oporność na wiele leków nadal ewoluuje od czasu pojawienia się pozaszpitalnego metycylinoopornego *Staphylococcus aureus* (CA-MRSA), przy czym nowsze badania wskazują na ogólny spadek częstości MRSA w społeczności oraz najwyższe wskaźniki utrzymujące się w południowym regionie Stanów Zjednoczonych. Pomimo zmieniających się wzorców oporności, niewłaściwe przepisywanie antybiotyków nadal występuje i przyczynia się do wzrostu oporności na takie leki jak trimetoprim-sulfametoksazol i klindamycyna.
Dlatego dokładna diagnoza oraz późniejsze leczenie z zastosowaniem jak najbardziej zawężonej terapii przeciwbakteryjnej są optymalne zarówno dla wyników leczenia pacjentów, jak i dla zdrowia publicznego.
