Mężczyzna, Za Którego Wszyscy Uważali, Że Powinnam Wyjść
Connor Ward był człowiekiem, przy którym ludzie instynktownie ściszali głos.
Nie dlatego, że publicznie bywał okrutny. Był na to zbyt elegancki i zbyt dobrze wychowany. Uśmiechał się, jakby godzinami ćwiczył przed drogimi lustrami, nosił idealnie skrojone garnitury i podawał rękę w taki sposób, jakby sam kontakt z nim był wyróżnieniem.
Był także szefem mojego ojca.
Tata pracował jako starszy księgowy w Ward & Lane Development, jednej z największych firm deweloperskich w naszym mieście. Connor był młodym milionerem, którego uwielbiały magazyny biznesowe – człowiekiem kupującym stare budynki, zamieniającym je w nowoczesne szklane wieżowce i sprawiającym, że ludzie jeszcze mu dziękowali za podwyższanie czynszów.
Kiedy Connor zaczął okazywać mi zainteresowanie, moi rodzice zachowywali się tak, jakby spadło na nich błogosławieństwo z nieba.
Na początku były to drobiazgi.
Kwiaty dostarczane do mojego biura.
Zaproszenia na lunch.
Diamentowa bransoletka na urodziny, którą oddałam następnego dnia, ponieważ już po założeniu wydawała mi się zbyt ciężka, jeszcze zanim dowiedziałam się, ile kosztowała.
Potem przyszły oświadczyny.
Connor nie uklęknął.
Nie był typem mężczyzny, który klęka.
Zabrał mnie na dach jednego ze swoich biurowców w centrum miasta, położył na stole aksamitne pudełeczko i powiedział:
– Ava, mogę dać ci życie, na jakie zasługujesz.
W środku znajdował się pierścionek z pięciokaratowym diamentem.
Za jego plecami rozciągał się zapierający dech w piersiach widok na całe miasto, migoczące tysiącami świateł.
Opowiadał o luksusowym apartamencie.
O trzech samochodach stojących w prywatnym garażu.
O wakacjach w miejscach, które dotąd oglądałam jedynie na ekranie.
Mówił, że już nigdy nie będę musiała martwić się rachunkami, zakupami ani tym, czy moja stara samochód odpali zimą.
A jednak, kiedy mówił, w mojej głowie wciąż powracała jedna myśl.
Ani razu nie zapytał mnie, jakiego życia ja sama pragnę.
Przy Connorze czułam się jak trofeum.
Jak kolejna cenna zdobycz, którą postanowił dodać do swojej kolekcji.
Dlatego odpowiedziałam:
– Nie.
## Wybrałam Mojego Biednego Najlepszego Przyjaciela
Wybrałam Daniela Reevesa.
Daniel był moim najlepszym przyjacielem jeszcze od czasów liceum.
Pracował w warsztacie samochodowym na obrzeżach miasta i jeździł piętnastoletnim pickupem, który przy każdym zatrzymaniu strzelał z rury wydechowej tak głośno, że przechodnie odwracali głowy.
Miał trzy porządne koszule.
Jedną marynarkę odziedziczoną po zmarłym ojcu.
I skrzynkę z narzędziami, którą traktował jak rodzinny skarb.
Nie miał luksusowego apartamentu.
Nie miał garażu pełnego drogich samochodów.
Ale znał mnie.
Wiedział, że piję kawę z jedną łyżeczką cukru i odrobiną śmietanki.
Wiedział, że nie znoszę, kiedy ktoś mówi do mnie „kochanie”, jeśli nie mówi tego szczerze.
Wiedział też, że kiedy nagle milknę, najczęściej próbuję powstrzymać łzy.
Kiedy zachorowałam na grypę, przyszedł do mnie z gorącą zupą, pastylkami na gardło i filmem z 1998 roku, bo pamiętał, że właśnie ten film moja babcia puszczała mi zawsze, gdy byłam mała.
Kiedy przed wypłatą zostało mi zaledwie dwanaście dolarów, nigdy nie sprawił, żebym poczuła się gorsza.
Usiadł obok mnie na podłodze supermarketu i razem porównywaliśmy ceny z kuponami rabatowymi, jakby była to świetna zabawa.
Connor oferował mi wygodne życie.
Daniel dawał mi spokój.
Dlatego, gdy pewnego wieczoru pod migającym szyldem warsztatu samochodowego poprosił mnie o rękę, trzymając mały srebrny pierścionek, na który oszczędzał przez trzy miesiące, rozpłakałam się jeszcze zanim dokończył pytanie.
– Tak – powiedziałam.
– Tysiąc razy tak.
