Wszyscy wybuchnęli śmiechem, gdy moja trzyletnia córka wskazała na brzuch mojej macochy i z pełnym przekonaniem oznajmiła, że w środku jest jej tatuś. Ja także się roześmiałam. Jednak chwilę później rozpłakała się, chwyciła mnie za rękę i zmusiła, żebym spojrzała uważniej. Wtedy dostrzegłam niewielki ślad obok kostiumu kąpielowego Clary… a twarz mojego męża zbladła jak kreda.
Do południa mokre ślady stóp pokrywały już podłogę w kuchni, a pojedynczy różowy sandałek unosił się na głębokiej części basenu.
Ariel stała przy brzegu w fioletowych okularkach do pływania i papierowej koronie, która od wilgoci zaczynała się już wyginać.
Nie chciała jej zdjąć przed wejściem do wody.
– Królowe nigdy nie zdejmują koron do pływania – oznajmiła z całą powagą.
Glen stał pod klonem przy grillu. Co kilka minut podnosił pokrywę i patrzył z irytacją na unoszący się dym, jakby grill zrobił mu coś złośliwego.
Niosłam właśnie wielki półmisek z arbuzem na taras, gdy pojawiła się moja macocha, Clara.
Zatrzymała się przed furtką.
To było do niej bardzo podobne.
Nigdy nie wchodziła od razu, dopóki nie upewniła się, że jej obecność nikomu nie będzie przeszkadzać.
Miała na sobie białe pareo narzucone na prosty jednoczęściowy kostium kąpielowy, a pod pachą trzymała starannie zapakowany prezent.
– Spóźniłaś się – zawołał mój ojciec z trawnika.
Clara tylko się uśmiechnęła.
Nigdy się nie tłumaczyła.
Piętnaście lat wcześniej poślubiła mojego ojca, dwa lata po śmierci mojej mamy.
Miałam wtedy siedemnaście lat i byłam wściekła na cały świat.
Zwłaszcza na każdą kobietę, która odważyła się wejść do kuchni mojej mamy.
Clara nigdy się ze mną nie kłóciła.
Po prostu nauczyła się być ostrożna.
Nigdy nie siadała na ulubionym krześle mamy.
Nie zmieniała zasłon.
Nawet po wielu latach mieszkania w tym domu pytała o zgodę, zanim dotknęła czegokolwiek.
W tamtym czasie brałam jej ostrożność za chłód.
Z biegiem lat ten dystans stał się językiem, którym posługiwała się nasza rodzina.
Mimo wszystko przyszła na urodziny Ariel.
To miało znaczenie.
Ariel podbiegła do niej z szeroko rozłożonymi ramionami.
Clara przykucnęła, mocno ją przytuliła i wręczyła prezent.
W środku znajdował się drewniany zestaw do herbaty ozdobiony maleńkimi truskawkami.
Ariel westchnęła z zachwytu.
– Babciu, możemy od razu napić się herbatki?
– Po torcie – odpowiedziała Clara z uśmiechem.
Dziewczynka przez chwilę zastanawiała się nad tą, jej zdaniem, wielką niesprawiedliwością, po czym niechętnie się zgodziła.
Przez kolejne dwie godziny przyjęcie wyglądało dokładnie tak, jak wyglądają wszystkie urodziny małych dzieci.
Było głośno.
Lepko od soków i słodyczy.
I odrobinę niebezpiecznie.
Przedszkolaki biegały po ogrodzie, strzelając do siebie z pistoletów na wodę.
Mój ojciec zasnął pod parasolem.
Glen spalił pierwszą partię kiełbasek i obwinił o to wiatr.
Clara trzymała się z boku.
Dolewała napoje.
Zbierała papierowe talerzyki.
Przywiązała balon, którego wstążkę zerwał wiatr.
Kiedy zapytałam, czy zamierza wejść do basenu, spojrzała na rozbawione dzieci pluskające się w wodzie.
– Może później.
– Ale przecież masz już kostium! – zaśmiałam się.
Na jej twarzy pojawił się ledwie zauważalny uśmiech.
– Sam kostium nie sprawia jeszcze, że człowiek ma odwagę wejść do wody.
Pomyślałam, że chodzi jej po prostu o rozbrykane dzieci, które chlapały na wszystkie strony.
Nie miałam pojęcia, co naprawdę miała na myśli.
