Kiedy otworzyłam drzwi, zobaczyłam kuriera stojącego za ogromną ścianą złotych kwiatów.
„Amber?”
„Tak.”
„To dla pani.”
Bukiet był tak ciężki, że musiałam objąć go obiema rękami. Róże wyglądały idealnie, a ich płatki lśniły w popołudniowym świetle.
„Ktoś naprawdę chciał zrobić na pani wrażenie” — powiedział kurier.
Przeszukałam wzrokiem kwiaty w poszukiwaniu kartki.
Nie było żadnej.
„Żadnej wiadomości?”
Sprawdził małą etykietę kwiaciarni.
„Tylko pani imię.”
Początkowo się uśmiechnęłam.
Daniel nigdy nie był dobry w romantycznych wiadomościach. Kiedyś wysłał mi naszyjnik bez żadnej kartki, a później stwierdził, że biżuteria sama wszystko wyjaśnia. Po osiemnastu latach małżeństwa znałam jego cichy sposób okazywania uczuć.
Zaniosłam róże do jadalni i postawiłam je na środku stołu. Przez kilka chwil wyglądało, jakby te kwiaty całkowicie odmieniły cały dom.
A potem pojawił się niepokój.
Daniel wiedział, że kocham białe róże.
Miałam białe róże na naszym ślubie. Kupił mi je po śmierci mojej matki. Ozdabiały nasz stół podczas piętnastej rocznicy ślubu.
Nigdy nie wybrałby żółtych.
Wtedy zauważyłam liczbę wydrukowaną na etykiecie kwiaciarni.
Dokładnie sto.
Nie dziewięćdziesiąt dziewięć.
Nie sto jeden.
Daniel był troskliwy, ale nie należał do osób, które robiły przesadnie wystawne gesty. Nie było urodzin, rocznicy ani żadnej wyjątkowej okazji.
Zadzwoniłam do niego.
Telefon dzwonił, aż włączyła się poczta głosowa.
Napisałam wiadomość.
„To ty wysłałeś mi kwiaty?”
Nie odpowiedział.
Minęło dziesięć minut.
Potem dwadzieścia.
Bukiet przestał wyglądać romantycznie. Zaczął wydawać się dziwnie przemyślany, niemal tak, jakby ktoś umieścił go w moim domu z konkretnego powodu.
Obeszłam stół, dokładnie przyglądając się kompozycji. Róże były ułożone w dziesięciu idealnych rzędach po dziesięć kwiatów.
W pobliżu środka kilka róż znajdowało się niżej niż pozostałe.
Pochyliłam się bliżej.
Jedna róża miała pod płatkiem ukrytą maleńką czerwoną plamkę.
Uznałam, że to naturalna wada, dopóki nie znalazłam kolejnej.
A potem trzeciej.
Dokładnie trzy róże zostały potajemnie oznaczone czerwonym kolorem.
Moje dłonie zaczęły drżeć.
Widziałam już kiedyś taki wzór.
Wiele lat wcześniej mój ojciec, detektyw z wydziału zabójstw, wspomniał o nierozwiązanej sprawie związanej z kwiatami. Nigdy nie zdradził mi wszystkich szczegółów, ale pamiętałam, jak siedział późną nocą na werandzie i patrzył w ciemność.
„Niektóre potwory nie zostawiają odcisków palców” — powiedział wtedy. „Zostawiają symbole.”
Chwyciłam telefon.
Tym razem zadzwoniłam na policję.
Dyspozytor zapytał, czy grozi mi bezpośrednie niebezpieczeństwo.
„Nie wiem” — przyznałam. „Ale ten bukiet ma sto żółtych róż i trzy z nich są oznaczone.”
Dwóch funkcjonariuszy przyjechało w ciągu godziny. Grzecznie obejrzeli kwiaty, najwyraźniej zastanawiając się, czy nie przestraszyłam się zwykłej pomyłki.
Wtedy na podjazd wjechał ciemny sedan.
Do domu wszedł siwowłosy detektyw o nazwisku Kellan. Kiedy wspomniałam nazwisko mojego ojca, jego wyraz twarzy natychmiast się zmienił.
„Pracowałem z nim” — powiedział.
Kellan podszedł do bukietu.
W chwili, gdy zobaczył trzy czerwone oznaczenia, cała krew odpłynęła mu z twarzy.
„Zabezpieczyć dom” — rozkazał.
Jeden z policjantów spojrzał zdezorientowany.
„Proszę pana?”
„Natychmiast.”
Ścisnęłam oparcie krzesła.
„Pan je rozpoznaje.”
Kellan spojrzał mi prosto w oczy.
„Dwadzieścia dwa lata temu zaginęły trzy kobiety. Przed każdym zaginięciem ofiara otrzymywała dokładnie sto żółtych róż.”
„A czerwone oznaczenia?”
„Za każdym razem trzy oznaczone kwiaty.”
Poczułam, jak żołądek zaciska mi się ze strachu.
Kellan wyjaśnił, że mój ojciec uważał, iż ta liczba oznaczała zakończenie — ostatni etap, ostatnie pożegnanie.
Te kwiaty nie były prezentem.
Były ostrzeżeniem.
