Przez czternaście dni najbardziej wpływowy miliarder Chicago nie potrafił uspokoić swojego wcześniaka, który płakał za każdym razem, gdy ktoś go dotykał. Nawet najlepsi lekarze nie byli w stanie mu pomóc.

Ciekawy

CZĘŚĆ 2: Wiadomość, którą zostawiła Camille
– Zapłacił komuś za zdobycie informacji.

– Jakich informacji? – zapytałam.

Szczęka Daniela się napięła.

– Jeszcze nie wiem.

– To nie ma sensu.

– Większość spraw związanych z twoim bratem nie ma sensu.

– Muszę z nim porozmawiać – powiedziałam.

– Nie zrobisz tego.

Daniel ponownie sięgnął po telefon.

– Nie możesz zabronić mi zadzwonić do własnego brata.

– Mogę powstrzymać cię przed ostrzeżeniem go.

– Nie zamierzam go ostrzegać.

– Więc co zamierzasz zrobić?

– Próbuję zrozumieć, dlaczego wydał pięćdziesiąt tysięcy dolarów na zbadanie śmierci twojej żony.

Spojrzał na Leo.

– Bardziej niż ktokolwiek inny chcę poznać odpowiedź.

– Wiedziałaś, jak go uspokoić – odpowiedział.

– Od sześciu lat pracuję z wcześniakami.

– Wiedziałaś, jak uspokoić właśnie jego.

– Niemowlęta nie są maszynami, panie Russo.

– Daniel.

– Daniel – powtórzyłam.

– Leo nie śpi dłużej niż dwadzieścia minut bez przerwy, odkąd tu przyjechał.

– W takim razie zaczniemy od dwudziestu jeden minut.

– Chcę zaoferować ci prywatną posadę w mojej rodzinie.

– Jestem pielęgniarką szpitalną.

– Zachowasz uprawnienia zawodowe i będziesz nadal wykonywać obowiązki medyczne, ale twoją główną odpowiedzialnością będzie Leo.

– Nie mogę odejść ze szpitala St. Jude’s.

– Dlaczego?

– Ponieważ moja matka jest tam leczona.

Daniel uważnie mi się przyjrzał.

– Ma raka?

– Chorobę autoimmunologiczną, która uszkodziła jej nerki.

– Przykro mi.

– W przyszłym miesiącu czeka ją zabieg – kontynuowałam.

– Moje ubezpieczenie pokrywa część kosztów, ale nie wszystkie.

– W takim razie zapłacę resztę.

– Nie.

– Przed chwilą powiedziałaś, że nie możesz sobie pozwolić na utratę pracy w szpitalu.

– Powiedziałam, że potrzebuję swojej pracy.

– A ja oferuję ci lepszą.

– Proponujesz opłacenie rachunków medycznych mojej matki w zamian za dostęp do mojej rodziny.

– Nie o to mi chodzi.

– Naprawdę?

– Moja żona zmarła czternaście dni temu – odpowiedział.

– Wiem.

– Nie, wiesz tylko to, co napisały gazety.

– Nie wiesz, jak to jest patrzeć, jak ukochana osoba wychodzi rano z domu i nigdy już nie wraca.

– Nie wiesz, jak to jest siedzieć obok dziecka, które nie potrafi zrozumieć, dlaczego nie ma już przy nim matki.

– Nie – powiedziałam łagodnie.

– Nie wiem.

– Każdy specjalista mówił mi, że Leo jest stabilny pod względem medycznym.

– To powinna być dobra wiadomość.

– Była, ale on nadal płakał.

– Bo tęsknił za matką?

– Być może.

– Nie potrafię sprawić, żeby czuł się bezpiecznie – odpowiedział.

– Nie musisz robić tego sam.

– Przyjmę tę posadę tymczasowo – powiedziałam.

– Na jak długo?

– Dopóki Leo nie będzie silniejszy.

– Zgoda.

– I chcę, żeby wszystko zostało zapisane na piśmie.

– Oczywiście.

– Mój grafik w szpitalu musi pozostać nienaruszony.

– Zgoda.

– Leczenie mojej matki nie może być wykorzystywane do kontrolowania mnie.

– Przysięgam ci, Rachel, na wszystko, co mam, że nigdy nie wykorzystałbym chorej kobiety, żeby cię kontrolować.

– Daniel – odezwał się kobiecy głos.

– Clara.

– To ta pielęgniarka?

– Rachel Jenkins – powiedziałam.

– Clara Bell.

– Clara jest doradczynią rodziny – wyjaśnił Daniel.

– Zajmuję się sprawami prawnymi i finansowymi – dodała.

– Jenkins?

– Tak.

– Jesteś spokrewniona z Michaelem Jenkinsem?

– To mój brat.

Daniel to zauważył.

– Co się stało? – zapytał.

– Nic.

– Clara.

– Chciałam tylko potwierdzić, że to nazwisko wydawało mi się znajome.

– Znałaś Michaela?

– Nie osobiście.

– Co odkryłaś? – zapytał Daniel.

Clara zacisnęła usta.

– Pojawiły się dwie nowe okoliczności.

– Mów.

– Wewnętrzny audyt rachunków transportowych nadal nie został zakończony.

– A druga?

– Dzisiaj po południu ktoś uzyskał dostęp do poufnych akt personalnych Camille.

– Kto?

– Sprawdzamy.

– Kto uzyskał dostęp?

– Mamy jedynie tymczasowy kod identyfikacyjny.

– W takim razie ustal, kto za nim stoi.

– Już nad tym pracuję.

Clara zwróciła się w moją stronę.

– Być może powinniśmy odłożyć tę rozmowę.

– Nie – powiedział Daniel.

– Rachel jest już w to zaangażowana.

– Stoję tutaj i wszystko słyszę – powiedziałam.

Daniel spojrzał na mnie.

– Michael wypłacił pieniądze z jednej z moich spółek transportowych trzy dni po śmierci Camille.

– O tym już wiem.

– Wykorzystał je, żeby kupić informacje od byłego pracownika.

– Na temat zasadzki?

– Być może.

– Kim był ten były pracownik?

– Jego nazwiska nie ma w wiadomości.

– Więc co jest w niej napisane?

Daniel spojrzał na telefon.

– Nadawca twierdzi, że Michael badał fałszywe dokumenty transportowe.

Wyraz twarzy Clary się zmienił.

– Daniel.

– Powiedziałaś, że audyt nie został zakończony.

– To prawda.

– Czy fałszywe dokumenty mogły mieć związek z trasą Camille?

– Nie wiem.

– Dowiedz się.

– Bez dowodów nie możemy zakładać…

– Camille została zabita w pojeździe należącym do mojej firmy.

– Od jak dawna podejrzewasz, że ktoś z Russo Holdings jest w to zamieszany? – zapytałam.

– Od nocy, w której zginęła.

– Dlaczego nie powiedziałeś o tym policji?

– Ponieważ policja miała już własną teorię.

– Jaką?

– Że kierowca Camille popełnił błąd.

– Powiedzieli, że napastnicy czekali, aż samochód skręci w drogę serwisową.

– Kierowca też zginął?

– Nie.

– W takim razie powinien wiedzieć, co się wydarzyło.

– Pamięta uderzenie, rozbite szkło i Camille, która kazała mu jechać dalej.

– Dlaczego nie powiedział policji, kto ją zaatakował?

– Ponieważ nie widział napastników wystarczająco wyraźnie.

– Camille coś wiedziała – odpowiedział.

– Co sprawia, że tak myślisz?

– Trzy dni przed śmiercią zapytała mnie, czy ktoś nie zmienia naszych dokumentów transportowych.

– Zapytałeś dlaczego?

– Powiedziała, że nie jest pewna.

– Dlaczego tego nie zbadałeś?

– Ponieważ myślałem, że martwi się zwykłym problemem księgowym.

– A teraz?

– Teraz pamiętam, że wyglądała na przestraszoną.

Clara odezwała się ostrożnym głosem.

– Prosiła mnie również o dostęp do archiwalnych dokumentów przewozowych.

Daniel odwrócił się w jej stronę.

– Nigdy mi o tym nie powiedziałaś.

– Zajmowałeś się pogrzebem, operacją Leo i mediami.

– Powinnaś była mi powiedzieć.

– Powinnam była mieć potwierdzenie, zanim ci o tym wspomniałam.

– A teraz mamy potwierdzenie?

Clara zawahała się.

– Nie do końca.

Uwaga Daniela stała się bardziej skupiona.

– Co to znaczy?

– Znalazłam zdjęcie z monitoringu.

– Czego przedstawia?

– Camille wchodzącą do biura transportowego po południu, dzień przed zasadzką.

– To nic niezwykłego.

– Nie była sama.

Daniel zrobił krok w jej stronę.

– Kto z nią był?

– Obraz jest niewyraźny.

– Powiedziałaś, że masz zdjęcie.

– Mam.

– Więc mi je pokaż.

Clara dotknęła tabletu i odwróciła go w jego stronę.

– Kto to jest? – zapytał.

– Nie wiemy.

– To jeden z naszych pracowników.

– Odznaka jest widoczna, ale twarz została zasłonięta.

– Dlaczego system ochrony go nie zidentyfikował?

– Kamera była częściowo zasłonięta tablicą informującą o pracach konserwacyjnych.

– Jak wygodnie.

Clara nie odpowiedziała.

Na ciemnej firmowej kurtce widniał srebrny emblemat Russo Holdings.

– Czy to mógł być ochroniarz? – zapytałam.

– Być może – odpowiedziała Clara.

– Albo ktoś z działu transportu.

– Camille spotykała się z kimś.

– Możliwe – powiedziałam.

– Dlaczego tak uważasz?

– Ona nie idzie w stronę wejścia.

– Co?

– Po prostu tam stoi.

– Postać jest zwrócona w jej stronę, a Camille patrzy w tym samym kierunku.

Clara powiększyła zdjęcie.

– Możesz zidentyfikować tę kurtkę?

– Ten model wydano kilku działom – odpowiedziała Clara.

– Ustal, kto miał taką kurtkę tego dnia.

– Potrzebuję czasu.

– W takim razie go wykorzystaj.

Clara skinęła głową i wyszła bez słowa.

Visited 381 times, 1 visit(s) today
Оцените статью
Добавить комментарий