CZĘŚĆ 2: Wiadomość, którą zostawiła Camille
– Zapłacił komuś za zdobycie informacji.

– Jakich informacji? – zapytałam.
Szczęka Daniela się napięła.
– Jeszcze nie wiem.
– To nie ma sensu.
– Większość spraw związanych z twoim bratem nie ma sensu.
– Muszę z nim porozmawiać – powiedziałam.
– Nie zrobisz tego.
Daniel ponownie sięgnął po telefon.
– Nie możesz zabronić mi zadzwonić do własnego brata.
– Mogę powstrzymać cię przed ostrzeżeniem go.
– Nie zamierzam go ostrzegać.
– Więc co zamierzasz zrobić?
– Próbuję zrozumieć, dlaczego wydał pięćdziesiąt tysięcy dolarów na zbadanie śmierci twojej żony.
Spojrzał na Leo.
– Bardziej niż ktokolwiek inny chcę poznać odpowiedź.
– Wiedziałaś, jak go uspokoić – odpowiedział.
– Od sześciu lat pracuję z wcześniakami.
– Wiedziałaś, jak uspokoić właśnie jego.
– Niemowlęta nie są maszynami, panie Russo.
– Daniel.
– Daniel – powtórzyłam.
– Leo nie śpi dłużej niż dwadzieścia minut bez przerwy, odkąd tu przyjechał.
– W takim razie zaczniemy od dwudziestu jeden minut.
– Chcę zaoferować ci prywatną posadę w mojej rodzinie.
– Jestem pielęgniarką szpitalną.
– Zachowasz uprawnienia zawodowe i będziesz nadal wykonywać obowiązki medyczne, ale twoją główną odpowiedzialnością będzie Leo.
– Nie mogę odejść ze szpitala St. Jude’s.
– Dlaczego?
– Ponieważ moja matka jest tam leczona.
Daniel uważnie mi się przyjrzał.
– Ma raka?
– Chorobę autoimmunologiczną, która uszkodziła jej nerki.
– Przykro mi.
– W przyszłym miesiącu czeka ją zabieg – kontynuowałam.
– Moje ubezpieczenie pokrywa część kosztów, ale nie wszystkie.
– W takim razie zapłacę resztę.
– Nie.
– Przed chwilą powiedziałaś, że nie możesz sobie pozwolić na utratę pracy w szpitalu.
– Powiedziałam, że potrzebuję swojej pracy.
– A ja oferuję ci lepszą.
– Proponujesz opłacenie rachunków medycznych mojej matki w zamian za dostęp do mojej rodziny.
– Nie o to mi chodzi.
– Naprawdę?
– Moja żona zmarła czternaście dni temu – odpowiedział.
– Wiem.
– Nie, wiesz tylko to, co napisały gazety.
– Nie wiesz, jak to jest patrzeć, jak ukochana osoba wychodzi rano z domu i nigdy już nie wraca.
– Nie wiesz, jak to jest siedzieć obok dziecka, które nie potrafi zrozumieć, dlaczego nie ma już przy nim matki.
– Nie – powiedziałam łagodnie.
– Nie wiem.
– Każdy specjalista mówił mi, że Leo jest stabilny pod względem medycznym.
– To powinna być dobra wiadomość.
– Była, ale on nadal płakał.
– Bo tęsknił za matką?
– Być może.
– Nie potrafię sprawić, żeby czuł się bezpiecznie – odpowiedział.
– Nie musisz robić tego sam.
– Przyjmę tę posadę tymczasowo – powiedziałam.
– Na jak długo?
– Dopóki Leo nie będzie silniejszy.
– Zgoda.
– I chcę, żeby wszystko zostało zapisane na piśmie.
– Oczywiście.
– Mój grafik w szpitalu musi pozostać nienaruszony.
– Zgoda.
– Leczenie mojej matki nie może być wykorzystywane do kontrolowania mnie.
– Przysięgam ci, Rachel, na wszystko, co mam, że nigdy nie wykorzystałbym chorej kobiety, żeby cię kontrolować.
– Daniel – odezwał się kobiecy głos.
– Clara.
– To ta pielęgniarka?
– Rachel Jenkins – powiedziałam.
– Clara Bell.
– Clara jest doradczynią rodziny – wyjaśnił Daniel.
– Zajmuję się sprawami prawnymi i finansowymi – dodała.
– Jenkins?
– Tak.
– Jesteś spokrewniona z Michaelem Jenkinsem?
– To mój brat.
Daniel to zauważył.
– Co się stało? – zapytał.
– Nic.
– Clara.
– Chciałam tylko potwierdzić, że to nazwisko wydawało mi się znajome.
– Znałaś Michaela?
– Nie osobiście.
– Co odkryłaś? – zapytał Daniel.
Clara zacisnęła usta.
– Pojawiły się dwie nowe okoliczności.
– Mów.
– Wewnętrzny audyt rachunków transportowych nadal nie został zakończony.
– A druga?
– Dzisiaj po południu ktoś uzyskał dostęp do poufnych akt personalnych Camille.
– Kto?
– Sprawdzamy.
– Kto uzyskał dostęp?
– Mamy jedynie tymczasowy kod identyfikacyjny.
– W takim razie ustal, kto za nim stoi.
– Już nad tym pracuję.
Clara zwróciła się w moją stronę.
– Być może powinniśmy odłożyć tę rozmowę.
– Nie – powiedział Daniel.
– Rachel jest już w to zaangażowana.
– Stoję tutaj i wszystko słyszę – powiedziałam.
Daniel spojrzał na mnie.
– Michael wypłacił pieniądze z jednej z moich spółek transportowych trzy dni po śmierci Camille.
– O tym już wiem.
– Wykorzystał je, żeby kupić informacje od byłego pracownika.
– Na temat zasadzki?
– Być może.
– Kim był ten były pracownik?
– Jego nazwiska nie ma w wiadomości.
– Więc co jest w niej napisane?
Daniel spojrzał na telefon.
– Nadawca twierdzi, że Michael badał fałszywe dokumenty transportowe.
Wyraz twarzy Clary się zmienił.
– Daniel.
– Powiedziałaś, że audyt nie został zakończony.
– To prawda.
– Czy fałszywe dokumenty mogły mieć związek z trasą Camille?
– Nie wiem.
– Dowiedz się.
– Bez dowodów nie możemy zakładać…
– Camille została zabita w pojeździe należącym do mojej firmy.
– Od jak dawna podejrzewasz, że ktoś z Russo Holdings jest w to zamieszany? – zapytałam.
– Od nocy, w której zginęła.
– Dlaczego nie powiedziałeś o tym policji?
– Ponieważ policja miała już własną teorię.
– Jaką?
– Że kierowca Camille popełnił błąd.
– Powiedzieli, że napastnicy czekali, aż samochód skręci w drogę serwisową.
– Kierowca też zginął?
– Nie.
– W takim razie powinien wiedzieć, co się wydarzyło.
– Pamięta uderzenie, rozbite szkło i Camille, która kazała mu jechać dalej.
– Dlaczego nie powiedział policji, kto ją zaatakował?
– Ponieważ nie widział napastników wystarczająco wyraźnie.
– Camille coś wiedziała – odpowiedział.
– Co sprawia, że tak myślisz?
– Trzy dni przed śmiercią zapytała mnie, czy ktoś nie zmienia naszych dokumentów transportowych.
– Zapytałeś dlaczego?
– Powiedziała, że nie jest pewna.
– Dlaczego tego nie zbadałeś?
– Ponieważ myślałem, że martwi się zwykłym problemem księgowym.
– A teraz?
– Teraz pamiętam, że wyglądała na przestraszoną.
Clara odezwała się ostrożnym głosem.
– Prosiła mnie również o dostęp do archiwalnych dokumentów przewozowych.
Daniel odwrócił się w jej stronę.
– Nigdy mi o tym nie powiedziałaś.
– Zajmowałeś się pogrzebem, operacją Leo i mediami.
– Powinnaś była mi powiedzieć.
– Powinnam była mieć potwierdzenie, zanim ci o tym wspomniałam.
– A teraz mamy potwierdzenie?
Clara zawahała się.
– Nie do końca.
Uwaga Daniela stała się bardziej skupiona.
– Co to znaczy?
– Znalazłam zdjęcie z monitoringu.
– Czego przedstawia?
– Camille wchodzącą do biura transportowego po południu, dzień przed zasadzką.
– To nic niezwykłego.
– Nie była sama.
Daniel zrobił krok w jej stronę.
– Kto z nią był?
– Obraz jest niewyraźny.
– Powiedziałaś, że masz zdjęcie.
– Mam.
– Więc mi je pokaż.
Clara dotknęła tabletu i odwróciła go w jego stronę.
– Kto to jest? – zapytał.
– Nie wiemy.
– To jeden z naszych pracowników.
– Odznaka jest widoczna, ale twarz została zasłonięta.
– Dlaczego system ochrony go nie zidentyfikował?
– Kamera była częściowo zasłonięta tablicą informującą o pracach konserwacyjnych.
– Jak wygodnie.
Clara nie odpowiedziała.
Na ciemnej firmowej kurtce widniał srebrny emblemat Russo Holdings.
– Czy to mógł być ochroniarz? – zapytałam.
– Być może – odpowiedziała Clara.
– Albo ktoś z działu transportu.
– Camille spotykała się z kimś.
– Możliwe – powiedziałam.
– Dlaczego tak uważasz?
– Ona nie idzie w stronę wejścia.
– Co?
– Po prostu tam stoi.
– Postać jest zwrócona w jej stronę, a Camille patrzy w tym samym kierunku.
Clara powiększyła zdjęcie.
– Możesz zidentyfikować tę kurtkę?
– Ten model wydano kilku działom – odpowiedziała Clara.
– Ustal, kto miał taką kurtkę tego dnia.
– Potrzebuję czasu.
– W takim razie go wykorzystaj.
Clara skinęła głową i wyszła bez słowa.





