Pewnego dnia poszłam do dermatologa i, jak zwykle, długo czekałam na swoją kolej w korytarzu. To właśnie tam poznałam kobietę, która zmieniła moje spojrzenie na życie.
Od razu przyciągnęła moją uwagę swoim stylowym i zadbanym wyglądem. Wyglądała na około 65 lat, ale kiedy zaczęłyśmy rozmawiać, okazało się, że ma już ponad 70! Ledwo mogłam w to uwierzyć.
Opowiedziała mi, że była dwukrotnie zamężna, ale na starość została sama. Pierwsze małżeństwo zakończyło się rozwodem. Od samego początku szczerze mówiła mężowi, że nie chce mieć dzieci. On to zaakceptował, ale po jej 30. urodzinach znów poruszył ten temat, mając nadzieję, że z czasem w niej obudzi się instynkt macierzyński. Tak się jednak nie stało, a po kolejnej rozmowie postanowili się rozstać.
Po raz drugi wyszła za mąż za mężczyznę, który miał już córkę z pierwszego małżeństwa. To małżeństwo było szczęśliwe, ponieważ on nigdy nie poruszał tematu dzieci. Miał już córkę, a brak chęci drugiej żony do posiadania dzieci go nie martwił. Jednak ich wspólne życie nie trwało długo — mężczyzna zginął.
Od tego czasu mieszka sama w swoim dużym domu i twierdzi, że samotność jej wcale nie obciąża. Wiele osób uważa, że dzieci pomogą im na starość i będą przy nich, ale ona nie myśli w ten sposób. Wszystkie dzieci prędzej czy później dorastają i odchodzą, by budować swoje życie. Dlatego nigdy nie chciała mieć dzieci i nawet teraz nie żałuje swojej decyzji. Prowadzi pełne życie i dostaje wszystko, czego chce.
– A szklankę wody zawsze poda mi ten, komu za to zapłacę – powiedziała.
Czy zgadzacie się z takim podejściem do życia?
