Miesiąc po adopcji Jennifer spojrzała na mnie szeroko otwartymi oczami i wyszeptała:
**„Mamusiu, nie ufaj tatusiowi.”**
Jej słowa odbiły się echem w moim umyśle, gdy zaczęłam się zastanawiać, jakie tajemnice może skrywać mój mąż.
Spojrzałam w dół na drobną twarzyczkę Jennifer, przyglądając się jej dużym, czujnym oczom i niepewnemu, nieśmiałemu uśmiechowi. Po tylu latach nadziei, prób, czekania – oto była, nasza córka.
Richard promieniał ze szczęścia. Nie mógł oderwać od niej wzroku, jakby próbował zapamiętać każdy rys, każdy jej wyraz twarzy. Jennifer spojrzała na niego, potem uniosła wzrok na mnie, jakby czekała na moją reakcję. Nie odpowiedziała od razu – tylko ledwo zauważalnie skinęła głową i przytuliła się mocniej do mojego boku.
Richard zaśmiał się cicho, choć w jego głosie wyczułam nutę zdenerwowania.
— No dobrze, lody to świetny pomysł. Zrobimy z tego wyjątkową okazję.
Jennifer trzymała się blisko mnie, gdy wychodziliśmy. Richard szedł przodem, co jakiś czas spoglądając za siebie z nadzieją w oczach. Widziałam, jak starał się ją rozbawić, sprawić, by poczuła się swobodniej. Ale za każdym razem, gdy zadawał pytanie, uścisk Jennifer na mojej dłoni stawał się mocniejszy, a jej spojrzenie wracało do mnie.
Gdy dotarliśmy do lodziarni, Richard podszedł do lady, gotowy zamówić.
— Może czekoladowe? A może truskawkowe? — zapytał radośnie.
Jennifer spojrzała na niego, potem znowu na mnie i wyszeptała niemal bezgłośnie:
— Waniliowe, proszę.
Richard przez chwilę wyglądał na zaskoczonego, ale zaraz się uśmiechnął.
— Waniliowe więc.
Jennifer pozwoliła mu zamówić, ale zauważyłam, że prawie na niego nie patrzyła, gdy usiedliśmy. Jadła w ciszy, przywierając do mojego boku. Obserwowała Richarda z ostrożnym zainteresowaniem, ale niewiele mówiła. Zastanawiałam się, czy to wszystko nie było dla niej po prostu zbyt przytłaczające.
Tego wieczoru, gdy kładłam Jennifer do łóżka, przytrzymała moją rękę dłużej, niż się spodziewałam.
— Mamusiu? — wyszeptała niepewnie.
— Tak, kochanie?
Odwróciła na chwilę wzrok, po czym spojrzała na mnie szeroko otwartymi, poważnymi oczami.
— Nie ufaj tatusiowi.
Zamarłam, moje serce na chwilę się zatrzymało. Uklękłam obok niej, odgarniając jej włosy z twarzy.
— Dlaczego tak mówisz, kochanie?
Wzruszyła ramionami, ale na jej ustach pojawił się smutny grymas.
— Mówi dziwnie. Jakby coś ukrywał.
Zajęło mi chwilę, zanim odpowiedziałam. Starałam się, by mój głos brzmiał łagodnie.
— Jennifer, tatuś bardzo cię kocha. Po prostu chce, żebyś czuła się jak w domu. Wiesz o tym, prawda?
Nie odpowiedziała, tylko skuliła się pod kołdrą. Zostałam przy niej, trzymając jej małą dłoń, zastanawiając się, skąd się to bierze. Może była po prostu nerwowa? Może trudniej jej się było przystosować, niż myślałam? Ale kiedy patrzyłam na jej poważną, skupioną twarz, poczułam, jak wkrada się we mnie niepokój.
Kiedy w końcu wyszłam z jej pokoju, Richard czekał przy drzwiach.
— Jak sobie poradziła? — zapytał z nadzieją w głosie.
— Śpi — odpowiedziałam cicho, obserwując jego reakcję.
— To dobrze. — Wyraźnie odetchnął z ulgą, ale zauważyłam, jak jego uśmiech lekko zadrżał. — Wiem, że to dla niej nowa sytuacja. Dla nas wszystkich. Ale myślę, że sobie poradzimy. Prawda?
Skinęłam głową, ale w mojej głowie wciąż odbijały się echem słowa Jennifer.
Następnego dnia, mieszając makaron na kuchence, usłyszałam głos Richarda dobiegający z salonu. Rozmawiał przez telefon, a jego ton był niski i napięty. Zatrzymałam się, wytarłam dłonie w ścierkę i zaczęłam nasłuchiwać.
— To jest… trudniejsze, niż się spodziewałem — powiedział niemal szeptem. — Ona… jest bystra. Jennifer zauważa więcej, niż myślałem. Boję się, że powie Marli.
Serce zabiło mi mocniej, a myśli zaczęły pędzić. Jennifer może mi powiedzieć? O czym? Starałam się to zignorować, wmówić sobie, że musi być jakieś logiczne wytłumaczenie. Ale im dłużej słuchałam, tym bardziej czułam, jak ogarnia mnie strach.
— Trudno to utrzymać w tajemnicy — kontynuował Richard. — Nie chcę, żeby Marla się dowiedziała… jeszcze nie teraz.
Zamarłam, kurczowo ściskając blat. Czego nie miałam się dowiedzieć? Co on przede mną ukrywał? Próbowałam usłyszeć więcej, ale jego głos stał się cichszy. Po chwili zakończył rozmowę i ruszył w stronę kuchni.
Odwróciłam się do kuchenki, mieszając makaron z większą siłą, niż było to konieczne, próbując wyglądać naturalnie. Richard wszedł do kuchni z zadowolonym wyrazem twarzy.
— Pachnie przepysznie — powiedział, obejmując mnie od tyłu.
Zmusiłam się do uśmiechu, choć w głowie wciąż brzmiały jego słowa: **Boję się, że powie Marli… Trudno to utrzymać w tajemnicy.**
Tego wieczoru, kiedy Jennifer już spała, nie mogłam dłużej milczeć. Musiałam znać prawdę.
— Richard — zaczęłam, siadając naprzeciw niego. — Podsłuchałam twoją rozmowę przez telefon.
Spojrzał na mnie z zaskoczeniem i… czymś jeszcze.
— Och? — powiedział, wyraźnie zbity z tropu.
— Powiedziałeś, że Jennifer może mi coś powiedzieć. I że trudno coś ukryć. — Wbiłam w niego spojrzenie, moje serce waliło jak oszalałe. — Co przede mną ukrywasz?
Przez chwilę tylko patrzył na mnie, aż w końcu się uśmiechnął.
— Marla… Planowałem niespodziankę na urodziny Jennifer. Z pomocą mojego brata.
Mrugnęłam, nie rozumiejąc.
— Niespodziankę?
— Chciałem, żeby to były wyjątkowe urodziny. Nie chciałem, żebyś się dowiedziała wcześniej.
Fala ulgi zalała mnie, choć czułam się winna.
Następnego dnia, patrząc, jak Richard pomaga Jennifer wybrać płatki śniadaniowe, poczułam, że napięcie między nami się ulotniło. Może wszystko było naprawdę w porządku. Może wreszcie mogliśmy zacząć być rodziną.
