Nigdy nie uważałam się za osobę zazdrosną. Miałam świetną pracę, stabilne życie i żadnego powodu, by wątpić w nasz związek, dopóki nie zobaczyłam tego zdjęcia. Przytulna kawiarnia. Dwa znajome uśmiechy. I jeden komentarz, który sprawił, że krew zamarzła mi w żyłach.
Nigdy nie uważałam się za osobę zazdrosną. Naprawdę, nie uważałam.
Miałam świetną pracę, pięknie urządzone mieszkanie i stabilny związek z Callumem. Był tym typem faceta, którego szuka się po dwudziestce piątce – spokojny, niezawodny, taki, z którym można zaplanować przyszłość.
Bez zbędnych dramatów, bez emocjonalnych rollercoasterów.
Ale było jedno «ale» – jego była, Renee.
Na początku przekonywałam się, że to nie jest problem. Byłam dojrzałą, pewną siebie kobietą. Wiele osób utrzymywało przyjaźń ze swoimi byłymi. To było normalne.
Callum od samego początku był szczery – on i Renee mieli historię, ale to wszystko było w przeszłości. Żadne uczucia, tylko przyjaźń. Wierzyłam mu.
Nawet tolerowałam ich okazjonalne spotkania na kawie, ich wewnętrzne żarty, w których nie brałam udziału, i te «przypadki», kiedy ona pojawiała się w tych samych miejscach co my.
Ale ostatnio zaczęła się pojawiać zbyt często. A wtedy, patrząc na telefon, byłam w szoku. Odette, moja najlepsza przyjaciółka, wysłała mi wiadomość.
— Reklama —
Bez słów. Tylko zdjęcie.
Kliknęłam, by je otworzyć. Callum. Renee.
Siedzieli w przytulnej kawiarence, pochylając się do siebie, uśmiechając się, jakby mieli najprostsze połączenie na świecie.
Przewinęłam w dół. Stempel czasowy mówił: «Godzinę temu.»
Godzinę temu Callum wysłał mi wiadomość:
— Reklama —
„Pracuję do późna, termin mnie zabija. Porozmawiamy później.”
A tuż pod zdjęciem był komentarz, który przeszył mnie lodowatą falą.
„Cieszę się, że znowu jesteście razem!”
Mrugnęłam. Raz. Dwa razy. Serce waliło mi w uszach.
Żart? Nieporozumienie?
Mój telefon zadzwonił. Odette. Odebrałam.
„Dziewczyno.” Jej głos był ostry. „Gdyby to był mój facet, jego samochód byłby teraz na klockach.”
„Odette, dzisiaj nie popełniamy przestępstw.”
„Kto mówił o przestępstwach? Mówię o drobnych niedogodnościach. Może przebita opona, tajemniczo znikający ładowarka do telefonu… awaria WiFi, gdy naprawdę tego potrzebuje.”
Znów spojrzałam na zdjęcie. To nie było przypadkowe spotkanie. To nie była tylko przyjaźń.
Callum kłamał. A ja miałam się dowiedzieć, dlaczego.
***
Nie skonfrontowałam się z nim od razu. To byłoby zbyt łatwe.
Zamiast tego, postanowiłam grać.
Kiedy Callum wszedł do mieszkania, byłam już w kuchni, mieszając garnek z makaronem, jakby spędziłam cały wieczór beztrosko nieświadoma jego małego spotkania w kawiarni.
„Hej, kochanie,” powiedział, rzucając klucze na blat.
Obróciłam się z ciepłym uśmiechem, podchodząc, by go pocałować.
„Długi dzień?”
„Najgorszy,” westchnął, obejmując mnie. „Cały czas telefony, mój mózg jest spalony.”
Kłamca.
Zaśpiewałam, jakbym w to wierzyła, i wróciłam do kuchenki.
„Obiad prawie gotowy. Pomyślałam, że spędzimy cichy wieczór, może coś pooglądamy?”
„Idealnie. Dokładnie tego potrzebuję.”
Jedliśmy razem, dźwięk sztućców wypełniał komfortującą ciszę. Nakręcałam makaron na widelec, obserwując go kątem oka.
Wyglądał na zrelaksowanego, zupełnie nieświadomego, że ja już wiem.
„Więc, jakieś ciekawe projekty w pracy?” zapytałam, zerkając na kubek herbaty.
„Jak zwykle. Spotkania, terminy, niewyczerpana skrzynka odbiorcza. Wiesz, jak to jest.”
Kiwnęłam głową, udając, że jestem pochłonięta talerzem.
„Brzmi wyczerpująco. Przynajmniej miałaś trochę przerwy dzisiaj.”
„Nie do końca,” westchnął. „Ledwo miałem czas na jedzenie.”
Zatrzymałam się, by nie uśmiechnąć się.
Kłamca.
Zamiast tego, zaśmiałam się, kręcąc głową.
„Musisz przestać tak się zapracowywać. Zostaniesz jednym z tych facetów, którzy odpisują na maile podczas randki.”
Zaśmiał się.
„To nigdy nie będę ja.”
Och, Callum. Nie masz pojęcia.
A potem, siedząc na kanapie, patrzyłam, jak powoli opuszcza gardę. Jego telefon zadzwonił.
Poczułam, jak lekko się porusza. W mgnieniu oka odwrócił telefon, ekranem do dołu.
„Och,” powiedziałam lekko, udając, że nie przejmuję się. „Znów praca?”
Ledwo rzucił na mnie okiem.
„Tak. Tylko kilka ostatnich poprawek do projektu.”
Pochyliłam głowę, udając, że nad czymś myślę.
„A propos pracy… widziałeś Renée w tym tygodniu?”
Zatrzymał się. Tylko na chwilę. Prawie bym to przeoczyła, gdyby nie to, że się temu przyglądałam.
„Nie,” odpowiedział za szybko.
Podniosłam kubek i powoli wypiłam łyk herbaty.
„Naprawdę?”
Wydychał przez nos, pocierając tył szyi.
„No cóż… spotkałem ją ostatnio.”
Aha.
„I?”
Sięgnął po szklankę z wodą.
„Po prostu trochę pogadaliśmy. Nic ważnego.”
Uśmiechnęłam się słodko, kiwając głową, jakbym to wszystko kupiła.
„Och. Ok.”
Oh, Callum. Jesteś dobry. Ale ja jestem lepsza.
Kontynuowaliśmy oglądanie filmu, jego ramię opadało na moje ramiona. Jego oddech wyrównał się, gdy zmęczenie wzięło górę. Pozwoliłam sobie zrelaksować się przy nim, czekając.
A potem, w końcu—zasnął. Ostrożnie się przesunęłam, pozwalając jego ramieniu zsunąć się ze mnie.
W końcu to była moja szansa. Sięgnęłam po jego telefon. Face ID. Proste.
Pochyliłam się, kładąc jego głowę na moich kolanach, delikatnie głaszcząc jego włosy. Mamrotał coś we śnie, ale nie poruszył się.
„Słodkich snów, kochanie,” szepnęłam.
Następnie, gładko, przyłożyłam jego telefon do jego twarzy. Ekran odblokował się. Wstrzymałam oddech, przeglądając jego powiadomienia.
Renée: „Możemy się spotkać jutro? To sama kawiarnia?”
Zimna fala przeszła przez mnie. Więc czuła się na tyle komfortowo, żeby napisać mu bezpośrednio o spotkaniu. Zero ostrożności.
Patrzyłam przez chwilę na wiadomość, mój umysł już przetwarzał możliwości. Następnie, równie gładko, zablokowałam jego telefon, kładąc go z powrotem na kanapie obok niego.
A już wtedy wiedziałam, co muszę zrobić.
Wysunęłam się spod ramienia Calluma, biorąc swój telefon, i na palcach wyszłam z pokoju. Kiedy zamknęłam za sobą drzwi sypialni, zadzwoniłam do banku.
Następnego dnia Callum miał niespodziankę.
***
Łzy? Krzyki? To nie w moim stylu.
Jeśli Callum chciał grać w swoje małe gry, pozwolę mu myśleć, że wygrywa—aż do momentu, gdy przewrócę planszę.
Przewijałam telefon, znalazłam kawiarnię, w której on i Renée mieli swoje „przyjacielskie spotkanie”, i złożyłam zamówienie. Specjalna dostawa.
Potem czekałam. Dwie godziny później, zadzwonił mój telefon.
Callum. Idealnie.
Pozwoliłam, żeby dzwonił kilka razy, zanim odebrałam, starając się, by mój głos brzmiał lekko.
„Hej, kochanie. Jak ci mija noc?”
Zapadła cisza. Potem, zaniepokojonym i sfrustrowanym tonem, „Ayla… co zrobiłaś?”
Uśmiechnęłam się, mieszając mojego milkshake’a słomką.
„Hmm? Brzmisz, jakbyś był zestresowany. Coś się stało?”
„Kelner właśnie przyniósł coś do mojego stolika.”
Udawałam ciekawość.
„O? To rachunek? Zakładam, że Renée płaci, biorąc pod uwagę, że… no…” Pozwoliłam, by zdanie zostało niedokończone.
„Ayla,” powiedział sztywno.
„Wysłałaś kwiaty.”
Oparłam się na kanapie, poprawiając koc wokół siebie.
„Naprawdę?”
„Na karcie…” Przerwał sobie, potem wziął oddech. „’Dla wspomnień. Ciesz się nimi, póki trwają.’ Co to ma znaczyć?”
Zamruczałam.
„Po prostu przemyślany gest. Przyjaciele zasługują na kwiaty, prawda?”
„Jesteś niewiarygodna,” wymamrotał, jakby właśnie sobie uświadomił, że nie jestem kobietą, która będzie siedziała i litowała się nad sobą. „Ayla, dlaczego to robisz?”
„Och, nie wiem, może dlatego, że mój chłopak powiedział mi, że zostaje w pracy, a w tym czasie miał przytulne kawowe randki z byłą?”
„To nie tak.”
„Mmm. Pewnie, kochanie.”
Kolejna ciężka pauza. A potem, ostateczny cios.
„Kelner właśnie dał mi rachunek… moja karta została odrzucona.”
Powstrzymałam śmiech. „Cóż, biorąc pod uwagę twoje ostatnie wydatki na nadgodziny, pomyślałam, że warto trochę popracować nad budżetem.”
„Ayla…”
„Wyluzuj, Callum,” mruknęłam płynnie. „Po prostu gram fair.”
Kolejna długa pauza, taka, która sprawiła, że wyobraziłam sobie, jak siedzi tam z zaciśniętymi szczękami, napiętymi ramionami, szukając kontroli nad sytuacją, która już wymknęła mu się z rąk.
A potem, w końcu, odezwał się. „Wracam do domu.”
„Dobrze. Będę czekać.”
Ale zanim zdążyłam zakończyć rozmowę, dodał: „Nie wracam sam.”
Spojrzałam na ekran. Ekscytacja. Gra się nie skończyła.
Za dwadzieścia minut drzwi frontowe otworzyły się, i wyprostowałam się.
Callum wszedł, wyglądając na wyczerpanego—ale nie poczuwał się winny. A potem ją zobaczyłam.
Renée. Stała tuż za nim.
Dlaczego ją tu przyprowadził? To już koniec? Czy właśnie potwierdza moje najgorsze obawy?
Callum przejechał ręką po włosach. „Dobra. Chcesz prawdę?”
„Myślę, że mi się należy.”
Renée westchnęła. „Ayla, wiem, jak to wygląda, ale…”
„Och, wiesz?” Mój głos był ostry. „Bo z mojego punktu widzenia wygląda to dokładnie tak, jak się spodziewałam.”
Callum podniósł rękę. „Posłuchaj mnie.”
Zmusiłam się, by milczeć.
„Kupowałem ci prezent. Niestandardowy pierścionek. Renée jest jubilerką. Poprosiłem ją o pomoc.”
Zamrugałam. To było… nieoczekiwane.
„Pomyślałem, że powiedzenie ci o tym zepsuje niespodziankę.”
Wydobyłam suchy śmiech. „Cóż, misja zakończona.”
Cisza. A potem, nagle, poczułam ciężar tego wszystkiego.
Spędziłam dwa lata z Callumem. A jednak, tu jestem—stawiając pułapki, szukając dowodów na zdradę, która nie miała miejsca.
Nie na niego. Na siebie. Pozwoliłam, by moje własne lęki przejęły kontrolę.
Wypuściłam powietrze. „Zepsułam to.”
Callum uniósł brew.
„Dałam się ponieść własnym niepewnościom. Nie ufałam ci. Zrobiłam za szybkie wnioski, grałam w gry i…” Jęknęłam. „Ta kartka w restauracji. Boże.”
Renée uśmiechnęła się z przekąsem. „To było ikoniczne.”
Callum zaśmiał się. „To było dramatyczne.”
Zasłoniłam twarz. „Nigdy tego nie zapomnę, prawda?”
„Nie ma mowy,” zażartował Callum.
„Będzie dobrze,” powiedziałam. „Chyba że zaczniemy być szczerzy.”
Ścisnął moje palce. „Zgoda.”
Renée westchnęła. „Świetnie. Mogę już iść, czy nadal przetwarzamy?”
Zaśmiałam się—prawdziwie zaśmiałam się—po raz pierwszy tego dnia. Burza przeszła.
