Lena kochała poranki. Wstawała wcześnie, robiła sobie mocną kawę i otwierała laptop, żeby zacząć pracę nad kolejnym artykułem. W tych chwilach czuła się pewna siebie, panowała nad każdym szczegółem swojego życia. Ale z każdym dniem to poczucie kontroli wymykało się jej z rąk.
Artiom zmienił się dawno temu. A może po prostu wcześniej tego nie zauważyła? Ich małżeństwo nie było szczęśliwe, ale też nie było dokładnie nieszczęśliwe. Istnieli obok siebie, jak sąsiedzi, którym łatwiej było żyć razem niż zajmować się rozwodem. Wracał późno z pracy, czasem nie nocował w domu, tłumacząc się delegacjami. Ona nie zadawała pytań — nie dlatego, że mu ufała, lecz dlatego, że nie widziała w tym sensu.
Ale to, co najbardziej ją niepokoiło, to nie zachowanie męża, lecz jego matka. Alla Giennadjewna była przeciwna ich małżeństwu od samego początku.
„Artiom, jesteś mężczyzną; potrzebujesz żony, która stworzy domowy komfort, a nie biega z laptopem,” mówiła z lekkim uśmieszkiem, gdy przychodziła z wizytą.
Lena udawała, że nie słyszy. W końcu Alla nie mieszkała z nimi. Ale jej wpływ na syna był ogromny i Lena o tym wiedziała.
Pewnego wieczoru…
Artiom poszedł do sklepu, a Lena postanowiła wziąć gorącą kąpiel. Napełniła wannę pianą, włączyła relaksującą muzykę i oparła się, pozwalając ciepłu otulić ciało.
Minęło około dwudziestu minut, gdy usłyszała trzask drzwi wejściowych. Nie zwróciła na to większej uwagi — to znaczyło, że mąż wrócił. Ale kilka sekund później zza drzwi łazienki dobiegły głosy.
„Czy w końcu podjąłeś decyzję?” — to był głos Ally Giennadjewny.
„Mamo, jeszcze nie wiem, co będzie najlepsze…” — odpowiedział niepewnie Artiom.
Lena zamarła. Nigdy nie podsłuchiwała cudzych rozmów, ale coś w niej kazało wstrzymać oddech i nie ruszać się.
„O czym tu myśleć?” — niecierpliwie powiedziała teściowa. „Zrób tak, żeby odeszła sama. Nie musisz się kłócić ani tłumaczyć. Niech sama zdecyduje, że po prostu nie ma już wyboru.”
Lena przycisnęła się do drzwi, czując jak serce wali jej jak oszalałe.
„Mamo, rozumiesz, to nie takie proste.”
„To proste, jeśli zrobisz wszystko stopniowo. Dziś jedno, jutro drugie. Najważniejsze, żeby doprowadzić ją do punktu, w którym sama spakuje rzeczy i odejdzie. Uwierz mi, gdy zaczną się jej problemy, gdy zacznie bać się o swoje życie, będziesz wyglądał na biednego, nieszczęśliwego męża przed wszystkimi.”
Lena nie wiedziała, co robić. Kręciło się jej w głowie.
„Ona nie jest głupia, mamo,” powiedział cicho Artiom.
„Nie głupia, ale też nie wszechmocna,” zaśmiała się teściowa.
Lena gwałtownie odsunęła się od drzwi. Poczuli na ciele zimny pot.
Chcą ją złamać. Chcą, żeby zwariowała.
Zaczynają się dziwne rzeczy…
Lena nie pokazywała, że cokolwiek wie. Ale od tamtego wieczoru wszystko się zmieniło.
Najpierw — drobne rzeczy. Ustawiła budzik, ale ten nie zadzwonił. Wydawało się to drobiazgiem, ale potem odkryła, że ktoś go wyłączył. Potem znalazła w swojej kosmetyczce blistry z tabletkami, których nigdy nie kupowała.
„Artiom, wsypałeś coś do mojej torebki?” zapytała, pokazując mu znalezisko.
„Co? Oczywiście, że nie,” nie podnosząc wzroku od telefonu odpowiedział.
A potem… pewnego dnia wróciła do domu i poczuła zapach gazu. Spanikowała i pobiegła do kuchenki — wszystkie palniki były wyłączone. Ale zapach był silny.
„Znowu zostawiłaś gaz odkręcony?” zirytowany zapytał Artiom, wchodząc do kuchni.
Lena zamarła.
„To nie byłam ja.”
Spojrzał na nią uważnie, jakby coś ważył w głowie.
„Leno, musisz odpocząć. Ostatnio nie jesteś sobą.”
Chciała powiedzieć, że dzieją się dziwne rzeczy w domu. Że rzeczy znikają, pojawiają się dziwne przedmioty, że podsłuchała ich rozmowę. Ale patrząc na męża, nagle zrozumiała — czeka, aż się załamie.
Chce, żeby zaczęła wątpić w siebie.
Lena nie wiedziała, co robić. Zdawała sobie sprawę, że jest w pułapce, ale nie widziała wyjścia. Artiom grał według scenariusza matki — metodycznie, spokojnie, bez zbędnego hałasu. To nie była otwarta wojna, lecz bolesne oblężenie.
Zaczęła zauważać drobne detale — dokumenty raz znikały, potem pojawiały się w zupełnie innym miejscu. Ważne kontakty znikały z telefonu — w tym przyjaciółka, z którą często się zwierzała. Żarówki w łazience i kuchni przepalały się jedna po drugiej, co było dziwne, bo były nowe.
Ale najstraszniejszy był jej laptop. Pewnego ranka, otwierając go, zobaczyła, że przeglądarka jest otwarta na stronach z zapytaniami: „objawy zaburzeń psychicznych,” „halucynacje spowodowane stresem,” „jak przekonać kogoś do pójścia do kliniki psychiatrycznej.”
Lena zatrzasnęła pokrywę, czując zimny pot na dłoniach.
„To nie ja, to nie ja,” wyszeptała.
W tym momencie do pokoju wszedł Artiom.
„Lena, znowu przy komputerze? Może powinnaś zrobić sobie przerwę?” Jego głos był cichy, ale w oczach błysnęło coś lodowatego.
Nic nie powiedziała.
Musiała wymyślić, jak się wydostać.
Następnego dnia Artiom powiedział, że będzie późno. Lena potraktowała to jako okazję, by potajemnie przejrzeć jego rzeczy. Nie wiedziała, czego szuka — brudu, dowodu na to, że wszystko jest inscenizacją? A może potrzebowała tylko przekonać samą siebie, że jeszcze nie straciła rozumu?
Ale kiedy otworzyła jego szufladę, zamarła.
Leżał tam stos jej zdjęć. Nie zwykłych, ale dziwnych. Na przykład spała, a obok niej stał Artiom, patrząc prosto w obiektyw. Albo jej twarz w odbiciu lustra, ale z zniekształconym, niespokojnym wyrazem.
Lena gorączkowo przewracała zdjęcia. Niektóre wyglądały, jakby zrobiła je sama, ale na pewno nie pamiętała tego momentu.
„Co tu robisz?”
Obróciła się gwałtownie. Artiom stał w progu, całkowicie spokojny.
„Podglądałaś mnie… Ty…” Jej głos drżał.
„Co wymyślasz?” Przechylił głowę, jakby badał jej reakcję.
„Te zdjęcia… Ty…”
„Leno, naprawdę myślisz, że cię szpieguję?” Uśmiechnął się i podszedł bliżej. „Słuchaj, wszystko rozumiem. Jesteś zmęczona, nerwy masz napięte, praca stresująca. Jesteśmy dorośli, prawda? Pomyślmy logicznie.”
Lena cofnęła się.
„Chcesz, żebym zwariowała.”
„Nie, kochanie. Chcę, żebyś poszła po pomoc.”
Przebiegła obok niego i wybiegła na klatkę schodową, nie pamiętając, jak wyszła na zewnątrz. Wiatr chłodził jej twarz; nogi się pod nią ugięły.
Ale dokąd iść?
Nie mogła zostać złamana.
Lena nie wróciła do domu. Ukrywała się u koleżanki, spędziła tam kilka nocy, szukając sposobu, by ujawnić Artioma.
Udało jej się coś znaleźć — kopie jego korespondencji z matką. Były tam raporty.
„Zaczyna się denerwować. Wczoraj powiedziała, że nie pamięta, czy wyłączyła światło.”
„Pytała o tabletki. Myślę, że wkrótce zacznie wierzyć, że to jej zapominalstwo.”
„Sugeruję, żeby wkrótce poszła do kliniki — najpierw delikatnie, ale jeśli odmówi, wywrzemy na nią presję.”
Lena zamarła. Próbowali ją uznać za szaloną.
Zebrała dowody, nagrała rozmowę z jednym z byłych przyjaciół Artioma, który zasugerował, że „zawsze wiedział, jak pozbyć się niechcianych ludzi.”
Kiedy Lena wróciła do domu, nie była już zdezorientowaną kobietą, którą chcieli przyprzeć do muru.
„Wróciłaś?” Artiom spojrzał na nią z udawaną ulgą.
„Tak. I wyprowadzam się.”
„Dokąd idziesz?” Zmarszczył brwi.
„Wystąpiłam o rozwód. A tak przy okazji, niedługo ktoś przyjdzie się tobą zainteresować.”
Artiom stał w progu, gdy Lena wychodziła. Na jego twarzy nie było złości ani strachu. Tylko lekkie rozczarowanie.
„No cóż,” powiedział cicho. „Wygląda na to, że ta metoda nie zadziałała.”
Lena przekroczyła próg, nie oglądając się za siebie. Ale nawet teraz czasem budzi się w nocy, czując czyjś wzrok w ciemności.
