— Znowu to zamówiłaś? — Tamara Igoriewna, teściowa Aliny, z ledwo skrywaną irytacją podniosła widelcem kawałek mozzarelli z sałatki. Jej głos brzmiał sucho, niemal z obrzydzeniem. — Nie rozumiem tej mody na zagraniczne przysmaki. Wszystko to wygląda jak zwykła trawa, a kosztuje majątek…
Alina, stojąc przy stole i starannie rozkładając sztućce, tylko westchnęła w myślach. Dawno nauczyła się nie okazywać swoich prawdziwych emocji w obecności teściowej. Jej twarz pozostała spokojna, choć wewnątrz wszystko w niej aż kipiało z irytacji.
— Maksym lubi caprese, Tamaro Igoriewno — odpowiedziała cicho, starając się zachować równy ton. — Chciałam sprawić mu przyjemność po ciężkim dniu.
— Męża należy zadowalać umiejętnością prowadzenia domu i oszczędzania, a nie zagranicznymi serami — mruknęła starsza kobieta, odsuwając talerz jakby nagle jedzenie stało się dla niej trucizną. — Za naszych czasów nie marnowało się pieniędzy na takie głupoty. Liczyliśmy każdy grosz. Żadnych fanaberii.
Alina milczała. Co miała odpowiedzieć? Że ten „zagraniczny ser” kosztuje mniej niż etui na telefon, które wczoraj przypadkiem zauważyła u teściowej? Że dla jej rodziny kupno całej serowarni nie zrobiłoby większego wrażenia?
Zamiast tego poprawiła serwetkę obok talerza męża, wygładziła róg obrusu, jakby chcąc przy okazji wygładzić ostre krawędzie tej sytuacji.
Maksym wszedł do kuchni z charakterystycznym, pogodnym krokiem, lekko zdyszany, jakby właśnie wrócił po długim dniu. Był człowiekiem jasnym, dobrym — zdawało się, że wnosił ze sobą nie tylko powietrze, ale i ciepło, które natychmiast wypełniało przestrzeń. Samą swoją obecnością potrafił uciszyć niepokojące wibracje rozmowy, która przed chwilą miała miejsce.
— O, caprese! Alinko, jesteś najlepsza! — zawołał radośnie, całując żonę w czubek głowy i siadając do stołu. — Mamo, chcesz trochę? To jest przepyszne!
— Już się najadłam, synku — odpowiedziała Tamara Igoriewna z udawaną słabością, leniwie masując skronie. — Coś mi ciśnienie dokucza. Idę się położyć.
To był znak. Alina znała ten manewr: gdy teściowa wychodziła, przedstawienie się kończyło, ale główne oskarżenia i kąśliwe uwagi dopiero miały nadejść. Odprowadziła kobietę wzrokiem, czując, jak napinają się mięśnie pleców, jakby ktoś niewidzialny położył jej na ramionach kamień.
Pobrali się z Maksymem pół roku temu. Alina świadomie ukryła swoje pochodzenie. Miała dość narzeczonych, którzy po poznaniu jej ojca — właściciela wielkiej firmy budowlanej — zmieniali się w służalczych adoratorów, gotowych na wszystko dla korzystnego mariażu.
Maksym pokochał ją jako prostą florystkę, mieszkającą w skromnym wynajmowanym mieszkaniu. I to było dla niej największym skarbem. Nie przewidziała jednego — jego matki. Tamara Igoriewna od początku była jej przeciwna, widząc w niej jedynie biedną dziewczynę, której nieprawdopodobnie się poszczęściło, zdobywając jej syna — odnoszącego sukcesy programistę.
Noc spływała na miasto powoli, jak miękka woalka. Gdy Maksym wyjechał na pilne wezwanie z pracy, teściowa wyszła ze swojego pokoju. Zatrzymała się w progu salonu, gdzie Alina przeglądała rachunki, starając się nie zwracać uwagi na ciężką obecność kobiety.
— Rozmawiałam dziś z ciocią Werą — zaczęła bez wstępów, sucho i pewnie, jakby wygłaszała ważne oświadczenie. — Jej syn w końcu bierze kredyt hipoteczny. Znalazł sobie porządną dziewczynę, z dobrej rodziny. Rodzice pomagają im z wkładem własnym.
Alina podniosła wzrok, rozumiejąc, dokąd zmierza rozmowa. Znała to spojrzenie — chłodne, oceniające, niemal pogardliwe.
— My też z Maksymem myślimy o kredycie — odpowiedziała spokojnie, starając się, by jej głos nie zadrżał.
Teściowa uśmiechnęła się krzywo. To był ten nieprzyjemny, lekceważący uśmieszek, który mówił: „Nawet nie masz pojęcia, o czym mówisz”.
— Wy? Alina, nie rozśmieszaj mnie. Co możecie? Mój syn haruje, a ty co? Przynosisz do domu swoje bukieciki? To niepoważne. Do kredytu potrzeba stabilności. Silnego zaplecza.
Zbliżyła się, jej wzrok stał się twardy, niemal fizycznie odczuwalny.
— Zrozum, dziewczyno. Dla mojego syna chcę tylko najlepszego. A najlepsze to ktoś z jego sfery. Równy do równych.
Alina wstała. Powietrze w pokoju jakby zgęstniało, zrobiło się trudne do oddychania. Ale zamiast bólu czy strachu, poczuła dziwne opanowanie. Coś w niej się przełączyło.
Uświadomiła sobie, że gra w „biedną krewną” trwa już za długo i przestała być grą. Stała się upokorzeniem, które trzeba zakończyć.
Bez słowa wzięła telefon i wybrała numer, którego rzadko używała sama.
— Tato? — jej głos brzmiał zaskakująco spokojnie i pewnie. — Cześć. Potrzebuję, żebyś przyjechał. Tak, tutaj. I weź, proszę, ze sobą wujka Kostię. Mam tu… kilka kwestii prawnych do omówienia.
Tamara Igoriewna, podsłuchawszy rozmowę, prychnęła pogardliwie, krzyżując ręce na piersi.
— Kwestie prawne? Co, chcesz wywalczyć połowę jego laptopa? Kogo ty zapraszasz, swojego wiejskiego wujka traktorystę?
Alina zakończyła rozmowę i spokojnie spojrzała na teściową.
— Wkrótce się wszystkiego dowiecie.
Nie minęło nawet dwadzieścia minut, gdy zadzwonił dzwonek. Melodia była nietypowo elegancka i głęboka jak na starą klatkę schodową. Tamara Igoriewna ruszyła do drzwi, burcząc pod nosem:
— Kogo tam jeszcze przywiało…
Drzwi otworzyła Alina. Na progu stali dwaj mężczyźni. Jeden — wysoki, siwowłosy, w nienagannie skrojonym kaszmirowym płaszczu, z twarzą, która mogłaby należeć do profesora lub dyplomaty. Jego spojrzenie było przenikliwe. Drugi, „wujek Kostia”, przypominał skałę — szerokie ramiona, milczący, z twarzą nie do odczytania.
Za nimi stał zaparkowany czarny samochód — długi i błyszczący jak fortepian.
— Dobry wieczór. Nazywam się Andriej Nikołajewicz, jestem ojcem Aliny — powiedział starszy mężczyzna. Jego spokojny baryton wypełnił całą klatkę schodową. — Czy możemy wejść?
Tamara Igoriewna zamarła, przenosząc zszokowany wzrok z gości na Alinę. Spodziewała się kogokolwiek, ale nie takich ludzi — od których biło władzą i pieniędzmi jak od drogiego perfumu.
Weszli do salonu. Andriej Nikołajewicz rozejrzał się po skromnym wnętrzu. Jego twarz nie wyrażała ani zaskoczenia, ani pogardy. Tylko cień smutku przemknął mu przez oczy, gdy spojrzał na córkę.
— Alino, co się stało? Mówiłaś, że potrzebujesz pomocy.
— Tamara Igoriewna uważa, że nie jestem godna jej syna — powiedziała Alina stanowczo, patrząc prosto na bladą teściową. — Jest przekonana, że wyszłam za mąż dla pieniędzy. I że moje miejsce… jest nisko.
