Richard kupuje bilet autobusowy dla zdesperowanej matki trojga dzieci, a następnego dnia odkrywa na progu dziesiątki pudeł. Nie ma pojęcia, że jej prezent sprowadzi mu kłopoty, dopóki jego córka nie otworzy jednego z pudeł.
Był jasny i słoneczny poranek. Richard był pochłonięty piosenką w słuchawkach, szorując podłogi na dworcu autobusowym. Przez ostatnie dziesięć lat dworzec był jego światem.
Nagle przerwał mu głos. „Przepraszam” — powiedziała.
Richard odwrócił się i zobaczył kobietę około 35 lat. Wyglądała na słabą, a z jej czerwonych, opuchniętych oczu i policzków poplamionych łzami Richard mógł wywnioskować, że niedawno płakała. Trzymała w ramionach niemowlę, a obok stało dwoje starszych dzieci.
„Czy mogę w czymś pomóc?” — zapytał z troską, zdejmując słuchawki.
„Muszę dostać się do Nowego Jorku. Czy mogłby mi pan pomóc kupić bilet?” — zapytała, drżąc.
„Czy wszystko w porządku? Wygląda pani na zdenerwowaną” — powiedział.
Kobieta zawahała się. „C-chcę odejść od męża. Nie powinnam tego mówić, ale on nie jest dobrym człowiekiem. Od kilku dni nie mogę się z nim skontaktować, a jego zachowanie i słowa mnie przerażają. Po prostu chcę pojechać do mojej siostry w Nowym Jorku. Zgubiłam portfel. Proszę, pomóż nam.”
Richard nie mógł odmówić, choć wiedział, że będzie musiał wydać ostatnie pieniądze. Poszedł do kasy i kupił bilet.
„Dziękuję z całego serca” — szlochała, gdy podał jej bilet.
„Proszę, dbaj o swoje dzieci” — powiedział.
„Czy mogę prosić o pana adres?” — zapytała.
„Po co miałaby pani go potrzebować?”
„Chcę się odwdzięczyć. Proszę.”
Richard się zgodził. Wkrótce autobus z kobietą i jej dziećmi odjechał w dal.
Po pracy Richard wrócił do domu, gdzie czekała na niego córka Amanda. Po tym, jak żona ich opuściła, była jego jedynym wsparciem. Richard był zmartwiony decyzją żony, ale zebrał się w sobie dla dobra córki.
Amanda, mając dziesięć lat, przejęła wiele obowiązków. Po szkole związywała włosy w kucyk i zaczynała prace domowe, pomagając ojcu w kuchni.
Tańczyli w małej kuchni, eksperymentując z różnymi przepisami. Wieczorem siadali na kanapie i opowiadali sobie o minionym dniu. Tamtego wieczoru było podobnie, ale następnego poranka…
Richard obudził się zaskoczony głosem Amandy. „Tato! Obudź się!” — zawołała, delikatnie potrząsając jego ramionami.
Usiadł zaspany i przetarł oczy. „Co się stało, kochanie?”
„Na zewnątrz jest coś dziwnego! Chodź ze mną!” — prosiła, ciągnąc go z łóżka.
Richard wyszedł na podwórko i zobaczył kilkanaście pudeł. Myślał, że to pomyłka, aż zauważył kopertę przy jednym z nich. Był w niej list. Ignorując fakt, że Amanda zaczęła już otwierać pudełka, zaczął czytać.
„Cześć! To ja, kobieta, której pomogłeś wczoraj. Chciałam wyrazić wdzięczność za twoją dobroć. W tych pudełkach są rzeczy, które chciałam zabrać do Nowego Jorku, ale postanowiłam zostawić je tobie, żebyś mógł je sprzedać i zarobić trochę pieniędzy. Wszystkiego najlepszego.”
Richard jeszcze przetwarzał treść listu, gdy usłyszał dźwięk tłuczonej porcelany. Odwrócił się i zobaczył, że Amanda upuściła wazon na podłogę. Przez chwilę był zły na jej nieostrożność — przecież stłukła wazon kobiety!
Ale potem zauważył coś błyszczącego wśród kawałków porcelany. Podniósł to. Słyszał kiedyś, że diament nie paruje, gdy na niego dmuchasz. Był zdumiony, gdy odkrył, że błyszczący kamień to prawdziwy diament.
„O Boże! Jesteśmy bogaci!” — zawołał radośnie, wpatrując się w błyszczący klejnot.
„Musimy go oddać, tato!” — Amanda przeglądała dokumenty przewozowe i znalazła adres nadawcy. „To nie jest nasze!”
„Pomyśl o jasnej przyszłości, Amanda! Możemy cię wysłać do dobrej szkoły!”
„Nie, tato! A co jeśli odbieramy komuś ostatnią nadzieję?”
Richard nalegał, by zatrzymać diament, ale Amanda przekonała go, by go zwrócić. Richard zgodził się, ale miał swój plan. Pod pretekstem zwrotu diamentu poszedł do antykwariatu.
„W czym mogę pomóc, proszę pana?” — zapytał pan Lambert, właściciel sklepu.
„Chciałem coś wycenić” — wyjaśnił, kładąc diament na ladzie.
Pan Lambert poprawił lupę. „To wspaniały okaz” — powiedział, badając kamień. „Czystość, szlif… to wyjątkowy kamień. Szacuję, że jest wart co najmniej 100 000 dolarów. Skąd go pan ma?”
Oczy Richarda rozszerzyły się ze zdziwienia, ale szybko się opanował. „To… spadek” — odpowiedział. „Czy może pan go kupić?”
„Muszę skonsultować się z kolegą. Proszę poczekać” — powiedział pan Lambert i wyszedł, wykonując telefon.
„Dobre wieści!” — zawołał po powrocie. „Możemy kupić! Pokaże pan?”
Wyciągnął rękę, by odebrać diament, ale w chwili nieuwagi kamień spadł na podłogę. Pan Lambert szybko się schylił, by go podnieść.
„Nie martw się. To jeden z najsilniejszych materiałów na ziemi” — spojrzał na diament i stwierdził: „Na pewno nie został uszkodzony!” — po czym oddał go Richardowi. „Mogę zaoferować 10 000 dolarów!”
„Ale mówił pan, że jest wart dziesięć razy więcej!” — zaprotestował Richard.
Pan Lambert wyjaśnił, że może zaoferować tylko ułamek wartości, ponieważ Richard nie ma dokumentów potwierdzających pochodzenie diamentu. Richard zapytał, czy można coś zrobić, ale pan Lambert nalegał na swoją ofertę 10 000 dolarów.
Richard postanowił, że nie chce pieniędzy i pojechał do domu z diamentem. Miał jednak plan — zamierzał przeprowadzić się do innego miasta, sfałszować dokumenty potwierdzające pochodzenie diamentu i sprzedać go za pełną wartość. Musiał przekonać Amandę, ale uda mu się.
Gdy wrócił, poczuł niesamowitą ciszę. „Amanda?” — zawołał, ale nie usłyszał odpowiedzi. Zazwyczaj Amanda przybiegała na jego wezwanie.
Coś było nie tak. Przeszukał cały dom, ale nie znalazł córki. Zaczął panikować, zastanawiając się, gdzie jest, gdy zauważył na kuchennym blacie kartkę.
„Masz mój klejnot! Jeśli chcesz, żeby twoja córka żyła, przynieś go na podany adres. Jeśli zadzwonisz na policję, nigdy nie zobaczysz córki!”
Serce Richarda zamarło, ręce zaczęły mu drżeć. Przypomniał sobie słowa kobiety z dworca: „Mój mąż nie jest dobrym człowiekiem…” Pobiegł do kuchennej szuflady i wziął dokumenty przewozowe. Adres podany przez porywacza zgadzał się z adresem nadawcy przesyłki.
Przeszedł dreszcz po plecach. Nie miał czasu na zastanawianie się, czy żona była współpracowniczką męża. Pojechał na wskazany adres i stanął przed starym, dwupiętrowym budynkiem.
Serce mu waliło, gdy podszedł do drzwi. Wziął głęboki oddech i zapukał. Drzwi się otworzyły, a w progu stanął mężczyzna w ciemnym płaszczu, wymierzył mu pistolet w skroń. Miał około czterdziestu lat i bliznę na lewym policzku.
„Ty… Richard?”
„Tak, to ja. Gdzie moja córka?”
„Przyniosłeś, o co prosiłem?”
„Tak. Gdzie Amanda? Muszę ją zobaczyć!”
„Wszystko w swoim czasie!” — uśmiechnął się mężczyzna, pochylając się bliżej z bronią wymierzoną w Richarda. „Najpierw diament.”
Richard wyciągnął kamień z kieszeni i uniósł w powietrze. Porywacz nakazał położyć go na stole. Richard wszedł do domu z karabinem wymierzonym w plecy i wykonał polecenia.
Mężczyzna podniósł diament i zbadał go, ale po chwili jego twarz wykrzywiła się z wściekłości.
„To szkło! Gdzie jest prawdziwy diament?”
Richard był zdziwiony. Przypomniał sobie moment, gdy pan Lambert upuścił diament. Czy mogło dojść do podmiany?
„Masz kilka dni na przyniesienie 10 000 dolarów, albo już nigdy nie usłyszysz głosu córki!” — zagroził porywacz.
Richard nie miał czasu do stracenia i udał się prosto do antykwariatu.
„O, panie Richard! Już pan wrócił?” — uśmiechnął się pan Lambert.
„Chcę sprzedać diament za 10 000 dolarów. Zmieniłem zdanie!” — powiedział, ale pan Lambert odmówił.
„A co powiesz na 7 000?”
„Przepraszam, ale diament już mnie nie interesuje!” — odparł Lambert.
Richard zdał sobie sprawę, że pan Lambert faktycznie podmienił diamenty. Ogarnęła go dziwna wściekłość. Uderzył eksperta mocnym ciosem w głowę, przez co ten się zatoczył. Potem chwycił sznur ze stołu i związał mężczyznę.
„GDZIE JEST DIAMENT?” — zapytał gniewnie. „Na życie mojej córki idzie czas, a ty sobie żartujesz? Uwierzę, że zabiję cię, jeśli nie powiesz!” Podniósł pięść, w końcu ekspert wyjawił prawdę.
Przyznał, że on i porywacz działali razem. Planowali wymusić na Richardzie 100 000 dolarów za uwolnienie Amandy. Richard zrozumiał, że „kolega”, z którym ekspert się konsultował, to tak naprawdę porywacz.
„On zabrał diament z rezydencji miliardera! „Każdy policjant go szuka.”
Richard uderzył eksperta w głowę, znokautował go, zrobił zdjęcie i zadzwonił na policję, zostawiając list przy związanym mężczyźnie. Potem wrócił do porywacza.
Gdy drzwi starego domu się otworzyły, podszedł do porywacza. „Byłem w antykwariacie, ale wiesz co? Twój kumpel wygadał się! Wiem, że planowaliście to razem.
„Okazuje się, że prawdziwy diament trzyma w sejfie w sklepie. Próbowałem od niego zdobyć kod, ale zrobiło się gorąco i uciekł.”
Richard pokazał porywaczowi zdjęcie eksperta, by potwierdzić swoją historię.
Porywacz stracił panowanie nad sobą. „Ten drań!” — krzyknął.
W gniewie wybiegł z domu i pojechał do antykwariatu. Richard skorzystał z okazji, znalazł córkę i uwolnił ją.
„Tato… podsłuchałam waszą kłótnię. Naprawdę kogoś zabiłeś?” — zapytała, gdy taśma z ust została zdjęta.
„Nie, kochanie. To była ściema i blef. Musiałem go tak przekonać, żeby działał pochopnie” — dodał Richard, próbując ją uspokoić uśmiechem. „Ale biorąc pod uwagę jego naturę, można powiedzieć, że wpadł w pułapkę. Kiedy wcześniej dzwoniłem na policję, powiedziałem im o udziale eksperta i poszli do antykwariatu.”
Amanda otworzyła szeroko oczy. „Więc zostanie aresztowany?”
„Tak, a ty jesteś bezpieczna” — powiedział Richard, przypominając sobie wiadomość, którą zostawił detektywom.
„Za godzinę przyjdzie człowiek, który ukradł diament, którego szukasz” — głosił znak.
I plan Richarda zadziałał. Porywacz i ekspert zostali aresztowani. Ale Richard czuł dziwny niepokój, bo wiedział, że miałby kłopoty z prawem, gdyby nie zadzwonił na policję zaraz po znalezieniu diamentu. Ale przynajmniej uratował córkę.
