Muzyka, którą grałam na pianinie, była moim ostatnim łącznikiem z nieżyjącym mężem. Ale okrutni sąsiedzi zniszczyli tę radość, zostawiając na mojej ścianie bolesny napis. Kiedy moja wnuczka się o tym dowiedziała, naprawiła sprawę, zostawiając tych roszczeniowych sąsiadów w kompletnym osłupieniu.
„Och, Jerry, podobało ci się dzisiaj, kochanie?” – szepnęłam cicho, gdy ostatnie nuty „Clair de Lune” wypełniły mój przytulny salon, a moje palce uniosły się z kości słoniowej klawiszy. Wzrok utkwiłam w oprawionym zdjęciu mojego zmarłego męża, Jerry’ego. Jego dobre oczy zdawały się błyszczeć do mnie, tak jak przez ponad pięćdziesiąt lat naszego małżeństwa…
Willie, mój pręgowany kot, przeciągał się leniwie u moich stóp, mrucząc z zadowolenia. Pochyliłam się, by podrapać go za uszami, czując znajomy ból w piersi, kiedy ostrożnie uniosłam zdjęcie Jerry’ego.
„Tak bardzo za tobą tęsknię, kochanie. Minęło pięć lat, ale czasami… czasami czuję, jakby to było wczoraj”.
Przyciskając delikatny pocałunek do zimnego szkła, wyszeptałam: „Czas na kolację, mój drogi. Zanim pójdę spać, zagram twoją ulubioną, dobrze? ‘Moon River’, jak zawsze”.
Gdy odstawiłam ramkę, niemal słyszałam ciepły chichot Jerry’ego. „Rozpieszczałaś mnie, Bessie” – mawiał, a jego oczy marszczyły się w kącikach.
Poczłapałam w stronę kuchni, zatrzymując się, by spojrzeć na pianino – mojego stałego towarzysza przez ostatnie 72 lata.
„Co ja bym bez ciebie zrobiła?” – szepnęłam, przesuwając dłonią po wypolerowanej powierzchni.
Tej nocy, leżąc w łóżku, wyszeptałam w ciemność: „Dobranoc, Jerry. Spotkamy się w moich snach”.
Następnego ranka byłam pogrążona w „Nokturnie Es-dur” Chopina, gdy nagłe pukanie w okno mnie przestraszyło. Palce mi się omsknęły i muzyka urwała się gwałtownie.
Zaczerwieniony mężczyzna gapił się na mnie przez szybę. To był mój nowy sąsiad.
„Hej, kobieto!” – krzyknął, jego głos stłumiony przez szkło. – „Przestań hałasować! Budzisz całą okolicę tym żałosnym brzdąkaniem!”
Wpatrywałam się w niego, oszołomiona. „Ja… przepraszam” – wyjąkałam, choć mały głos w mojej głowie protestował. Była dopiero jedenasta rano, a żaden inny sąsiad nigdy się nie skarżył.
Mężczyzna odszedł tupiąc, a ja drżałam. Zamknęłam wieko pianina, a moje sanktuarium nagle wydawało się splamione.
Następnego dnia zamknęłam wszystkie okna, zanim usiadłam do gry. Muzyka brzmiała przytłumiona i ograniczona, ale miałam nadzieję, że to utrzyma spokój.
Nie minęło dziesięć minut gry „Sonaty księżycowej” Beethovena, gdy dzwonek do drzwi rozbrzmiał natarczywie. Ze ściśniętym sercem otworzyłam drzwi.
Kobieta o zaciętych rysach zmierzyła mnie spojrzeniem. „Słuchaj, staruszko” – syknęła – „grób już cię wzywa, a ty dalej tłuczesz w to pianino? Przestań hałasować, albo zgłoszę cię do wspólnoty!”
Dopiero wtedy zrozumiałam, że to żona mojego nowego sąsiada.
Poczułam się, jakby ktoś mnie spoliczkował. „Ja… zamknęłam wszystkie okna” – powiedziałam słabo.
„To za mało!” – warknęła i odwróciła się na pięcie. – „Przestań hałasować tym głupim pianinem!”
Oparłam się o framugę drzwi, a w oczach zebrały się łzy. „Och, Jerry” – wyszeptałam. – „Co ja mam robić?”
Prawie słyszałam jego głos, ciepły, ale stanowczy: „Graj, Bessie. Graj całym sercem. Nie przestawaj… dla nikogo”.
Ale gdy usiadłam przy pianinie, palce zawisły nad klawiszami i nie mogłam ich nacisnąć.
Mijały dni. Próbowałam wszystkiego – zakleiłam okna kartonem, grałam tylko krótkie fragmenty, nawet rozważałam przeniesienie pianina do piwnicy, gdzie może nie byłoby słychać.
Ale nic nie zadowalało nowych sąsiadów. W myślach zaczęłam ich nazywać „Grinchami”.
Sama myśl o rozdzieleniu z moim ukochanym instrumentem, choćby o jedno piętro, sprawiała, że serce mi pękało. To pianino nie było tylko przedmiotem – było przedłużeniem mojej duszy, żywym łącznikiem z Jerrym i naszym wspólnym życiem.
